Przemoc czy przesadzam - Netkobiety.pl

Nie przesadzasz. On się zaczął zachowywać jakbyście mu przeszkadzali. Skoro wzmianka o rozwodzie nawet nie powoduje opamiętania, to może faktycznie trzeba będzie się rozwieść..

Jego nie rusza wzmianka o rozwodzie bo jestem niestety osobą która w nerwach już nie raz mu mówiła że się z nim rozwiedzie..
Mnie boli że on nie zareagował po tym co zrobił....

Chcę żeby się zmienił. Żeby nie było jego nerwów. Nie chcę się bać własnego męża. Nie wiem czy to jest spowodowane że się boje tym,że mój tata był okropny dla mamy? Boje się krzyków i nerwów. Od razu mam wyobrażenie że w końcu przyjdzie czas że może ja będę dostawać "razy' od męża... Na żadną terapię czy lekarza on się nie zgodzi. Nie raz namawiałam....czy mi na nim zależy? Nie wiem... Chyba w tym momencie za duży mam żal. 

Najłatwiej spojrzeć na to jednostronnie...

Ale nikt nie pomyślał jak to wygląda ze strony męża:
- żona nie pracuje
- nie ogarnia domu
- wciąż go straszy rozwodem
- wciąż krzyczy

Czyli facet wraca zmęczony z pracy, w domu syf i marudząca, bezrobotna, krzycząca żona. Nie jest łatwo zgadnąć, że wzajemnie się nakręcają.
Dlaczego oczekujesz autorko, że on nagle będzie o Ciebie zabiegał, żałował, zmieniał się? Póki co dla niego dom to horror, on nie chce o niego walczyć. On chciałby żeby dom był jego oazą, kryjówką, ale dom to miejsce krzyków i gróźb. Jestem pewna, że on też - nie raz - rozważał rozwód z Tobą.

Odpowiedź na pytanie z tematu: to nie jest przemoc (fizyczna). Co najwyżej nie odczuł skruchy że coś Cię uderzyło, ale to nie to samo co przemoc.

Na Twoim miejscu autorko pomyślałabym o pójściu do pracy, zatrudnieniu opiekunki. Ta sytuacja nie może dłużej trwać. I przestań wciąż mężowi mówić o rozwodzie, to żenujące i coraz bardziej Was od siebie oddala.

To nie tak że leżę z dupą..ale chyba osoby które mają małe dzieci zrozumieją...ciągle jest coś do roboty. Jedno zrobię kolejne naruszone i tak w kółko.... Dlatego mam wieczny bałagan bo nie nadążam sprzątać.
Do męża mam żal. Nie umiem się przemóc...

napisałas "Mój mąż stał się bardzo nerwowym człowiekiem".. kiedy? wczesniej nie przejawial oznak? co go przerosło ze "stał się"??? czy jestes w stanie zauwazyc ten moment kiedy.. jednak zmienil się chyba? niby ludzie się nie zmieniają, niby zacznij zmiany od siebie, ale jednak tu się cos zmieniło? cos się zepsuło to ... zostaw, nie naprawiaj, bo on nie chce.. porozmawiac w takim stanie nie jest prosto jesli wszystko go denerwuje to jak tu usiąsc i porozmawiac - musicie bo tak dalej byc nie moze... latwo się mowi...
autorko... u mnie po dzieciach tez się zmienilo, partner się zmienil, czy ja się zmienilam.. wszystko.. bynajmniej nie na lepsze, tez partner stal się bardziej... trudny, jeszcze jak w pracy u niego się zmienilo to juz w ogole... najlatwiej oczywiscie zostawic to wszystko bo jest zle i szukac spokoju, i wierzyc ze w innej relacji problemy się nie pojawiają, albo z kims innym latwiej bedzie sie te problemy rozwiązywac??
niestety nic nie poradzę, wiem że jest trudno i ciężko i musicie wyciszyc emocje i porozmawiac by zauwazal jak szkodzi rodzinie, "sprzedac" dzieci komu na łikend, wieczor, cokolwiek by znalezc chwile na spokojną rozmowe....  u nas jak nie moglam sie dogadac w pewnym momencie napisałam list, na jakis czas pomoglo, ale trzeba umiec rozmawiac spokojnie, nie drzec sie na siebie wzajemnie... bo agresja (slowna tez) rodzi agresje a dzieci patrzą...

Na podwórko wychodzi z dziećmi ale rzadko. Nigdzie nie zabiera całej 3 chyba że jak ja pojadę z nimi bo jak twierdzi nie da sobie rady. Kiedy stał się nerwowy? Ciężko powiedzieć. Na pewno wcześniej zdarzało się mu krzyknąć i być nerwowym ale to nie tak jak teraz. Przed ślubem tego nie było.
Ostatnio dowiedziałam się że z  kumplem popala trawkę...chyba tak na prawdę nie znałam swojego męża. Nie wiem czy go kocham .. coś mnie ciągnie do niego...może strach że zostanę sama z 3 dzieci? Nie mam wsparcia w rodzinie dlatego jest mi ciężko....jednego w życiu jestem pewna... żałuję że wyszłam za tego człowieka.....nie żałuję że mam dzieci...żałuję tylko że z nim...

Po części masz odpowiedź dlaczego mąż bywa rozdrażniony,widocznie jest z tych palaczy którzy źle znoszą niepalenie i stany po paleniu i okresy przerwy między jaraniem jointów.
To niestety bywa dość istotne jeżeli ma już natrętne myślenie o paleniu i głód przyjemności stąd się biorącej,częste palenie rozprasza,rozkojarza i też i zmula niektórych bardziej niektórych mniej, w okresie po przypalaniu.Przeszkody na drodze do zajarania łatwo wzbudzają agresję bo pokrętnie logicznie i nawykowo najłatwiej przemocą spacyfikować otoczenie i bliskich,wcześniej bywał nerwowy nietrudno mu stosować przemoc, nie jest to jednak jedyny sposób, inne to okresowa potulność i niby ugodowość, takie z poczucia winy bycie do rany przyłóż i mnóstwo działań pozorujących niby normalność, coś takiego ma zamaskować i uśpić czujność i zakamuflować palenie przed otoczeniem które tego nie aprobuje.Inną kwestią jest też to czy tylko pali jeżeli miesza to z innymi używkami to reakcje w organizmie naprawdę są trudne do opanowania przewidzenia i kontrolowania. 
Nie wszyscy palacze tak maja jak Twój mąż, ale bardzo często mają tak palacze uzależnieni psychicznie od palenia marihuany.
Czasami bardzo szybko można się od tego uzależnić "wielka niewiadoma" dlaczego tak bywa z niektórymi osobnikami ,że momentalnie tracą panowanie nad paleniem co ma ogromny wpływ na niepanowanie nad emocjami i odwrotnie nieumiejętne obchodzenie się z uczuciami jest przyczyną rozwoju uzależnienia.
Zdaję sobie sprawę że dla Ciebie to marne pocieszenie i usprawiedliwienie dla niego to właściwie żadne.
Wejście w rolą jego osobistego żandarma, opiekunki ,wychowawczyni nawet w szczytnym celu ratowania go to słaby sposób na dalsze z nim życie,jedynie jego dobrowolna decyzja o zmianie może mieć jakiś pożytek i skutek, inaczej czeka was kolejna wojna o kontrolę.
W Twoim stanie mam wrażenie niemożliwym już jest zaakceptowanie zachowań męża tego co mówi robi,straciłaś poczucie bezpieczeństwa, pewność i zaufanie do niego, masz już awersję,wiele żalu,lęku,co jest dla mnie zrozumiałe ,będziesz prawdopodobnie tracić czas i siły na bitwy z nim, a on jest świetnie przygotowany do obrony przez atak ,będzie bronić swojej wolności za wszelką cenę prawdopodobnie jeżeli jego obsesja urosła i on stracił lub traci kontrolę nad samym paleniem czyli pali nawet wtedy kiedy mu się nie bardzo chce i być może ma bardzo silną potrzebę przymus przypalenia,ukrywanie popalania z kolegami już chyba zmęczyło go też ,a traci również kontrolę nad emocjami które tłumi paleniem i steruje uczuciami unika lub ucieka od czegoś.
Raczej dla niego w jego stanie utrata rodziny to żadna strata ,zacznij poważnie rozważać rozstanie i organizowanie życia bez niego.
Do życia z nim możesz się przystosować ,ale to kosztuje wiele złych emocji i wielu rzeczy nie da się przewidzieć jeżeli jego palenie jest uzależnieniem ,będziesz tylko częścią nałogowego systemu który krąży wokół niego i służy zaspokajaniu jego obsesji,nałogowej regulacji uczuć .
Nie jesteś też od tego żeby wbrew sobie tolerować i stwarzać mężowi komfortowe warunki do jarania ,ponieważ masz prawo do własnych obaw i przekonań,on zobowiązał się też do czegoś żeniąc się z Tobą i zakładając rodzinę.

To jeden problem z głowy jeżeli pewna jesteś,że pali raz dwa razy w miesiącu.
tak widać po oczach właściwie po źrenicach jak ujarany ,wcześniej widziałaś go takim?
Jak tylko z kumplem piją to spoko - normalka.

nie wiem czy cos się skonczyło, autorka napisała że coś ciągnie ją do męża...  cos zgubili, zaniedbali, ot życie... a ze "dotrzymuje męzowi w rynsztokowych sposobach komunikacji".. czasem ciężko jest stoicko rozmawiac jesli pan mąż chodzi zły i wrzeszczy i szuka zwady, podczas gdy ona także pracuje i to calodobowo i nie potrafią znależć sposobu by spokojnie poszukac jakiegos rozwiązania jak to naprawic, odnaleźć się, odpocząć wspolnie...
niepokojace chyba też jest to ze autorka jest ddd (?), nie znam tematu ale to tez moze byc wiekszy problem... jesli nierozwiązany? pomijam popalanie męża i inne jego zachowania "kawalerskie" ...

Nie wyżywajcie....ja się nie wyżywam ale mąż....kolejny raz... Nie dam już rady tak żyć. On się nigdy nie zmieni....
Jak odejść od człowieka który nie docenia że ma żonę dzieci rodzinę...kur...za każdym razem łudzę się że będzie lepiej a gó...o jest lepiej... Nie mam pracy...nie mam jak iść bo mieszkam na wsi więc ze żłobkiem cienko. To co bym zarobiła to stracę na dojazdy i żłobek...nie mam bliskiej rodziny tutaj. Jedyne co mam to dom po rodzicach który na szczęście jest tylko na mnie....chce się w końcu uwolnić...

Z 500+ nie dam rady wyżyć

Adamina, rozmawiałaś z męzem o rozwodzie? Tak na spokojnie, bez nerwów, wyzywania się wzajemnego itp.?

Przeceiż on nie jest jakimś pólgłowkiem, pewnie kocha swoje dzieci i w sytuacji, gdy nawet sam będzie chciał rozwodu to przecież nie możesz dziś być pewna, że zostawi cię bez wsparcia, w tym finansowego.
Nie "ślimacz" się, tylko weź się realnie za sprawę.
Możecie się rozstać, ale on zawsze będzie ojcem twoich dzieci. Może ci pomagać w opiece nad nimi, abyś podjęła jakąś pracę chociaż na część etatu, a także może cię wspierać finansowo. Niczego nie wiesz na pewno a już dramatyzujesz.

Najpierw ochłoń i porozmawiaj z mężem.

Słusznie rozstanie i rozwód to nie musi być dla was obowiązkowa "święta wojna " o racje i kto bardziej winny, kto bardziej zaburzony ,kto ma większy żal ,poczucie krzywdy to ślepa uliczka ,tak nie pozbędziesz się złości i urazy wojując z sobą i z mężem.
Brnąc dalej w tę chorą lub wypaloną jak kto woli relację ,stworzyć możesz jeszcze bardziej zagmatwany węzeł ,a lęk przed innym życiem czy samotnością  zwiększy się jeszcze i zakorzeni bardziej.
Zacznij działać i poznawać możliwości a nie wyszukiwać przeszkody zadbaj o siebie też bardziej niż zwykle.

Czyli to trwa już jakiś czas?

Bez konkretnej rozmowy się nie obejdzie.

Trochę jesteś sobie sama winna, bo straszych rozwodem po raz nie wiadomo który, wyrzucasz z domu a potem przyjmujesz go z powrotem bezwarunkowo. On już pewnie do tego twojego gadania przyzwyczaił się, jak do tego że codziennie rano wstaje słońce.

Jesli jesteś zdecydowana na rozwod to powiedz o tym mężowi, bez rozmówek wychowawczych. Daj mu jakiś czas na to, aby z tobą porozmawiał o warunkach. Jeśli jednak on nie zareaguje, to pozostaje ci tylko zacząć realizować swoje postanowienie. Najpierw adwokat, a potem sprawa do sądu o rozwod i alimenty.

Bez straszenia i wyrzucania z domu. Na spokojnie.
Aha! Wyrzucanie męża z domu regularne i powtarzające się, to też przemoc domowa. O straszeniu rozwodem setny raz też już pisałam wcześniej.

A możesz zaprezentować schemat takiej próby?

Nie wiem dlaczego, przy ukladzie ty wychowujesz dzieci i ogarniasz dom, a maz zarabia na rodzine, oczekujesz od meza, ze po pracy wskoczy na kolejny, pelen etat w domu. Ustal z mezem liste obowiazkow po jego pracy i sie tego trzymajcie. 50/50 w podziale obowiazkow dom i dzieci, najlepiej wymagac jak oboje bedziecie na etatach. Jesli chcesz pojsc do pracy, to pojdziesz. Od mowienia, ze sie chce, do dzialania daleka droga. 15km dojazdu do pracy w jedna strone to jest nic. Tyle maja mieszkancy obrzezy miasta i codziennie dojedzaja do pracy co centrum.