Rodzina męża w naszym małżeństwie - Netkobiety.pl

Od razu napisze że to będzie długa historia. Skrócę jak potrafię. Męża poznałam przez internet, zwykły czat na wp. Po roku zostalismy parą, po 1,5 zamieszkaliśmy razem. Mąż wprowadził sie do mnie. Dgy podwinęła sie nam noga zaprpponował zamieszkać w domu jego rodziców...jak sie okazało miał już przygotowane odrębne mieszkanie w domu rodzinnym ale nie mówił nic .Przystałam na to, byłam nawet szczęśliwa że już start mamy całkiem fajny i nie muszę płacić wynajmu tylko czyste rachunki. Niestety mama męża okazała mi na dzień dobry oschłość, nie pasowałam jej, bo -wcześniej mąż zamieszkał ze mną w moim mieście i jakim prawem wówczas 29 letni mężczyzna śmiał wyprowadzić sie do kobiety. Zakazała trzymać mnie za rękę w jej towarzystwie uznając mój niby nietakt w jej obecności....Niestety relacja Teścia z żoną jest też bardzo toksyczna, osobne sypialnie, wyzwiska typu ZGIŃ, ZDECHNIJ, PRZEPADNIJ WULGARYZM były u nich norma...było to już 3 dnia gdy tu zamieszkałam. Brat męża i jego żona rownież maja osobne mieszkanie w tym domu, z tą różnicą ze stołują sie z Teściami, ja chciałam być niezależna i tu również się nie spodobało.... Po poł roku mieszkania w dość napiętej atmosferze przy pierwszym podniesionym glosie że mam sie nie udzielać zagroziłam odejsciem mężowi...wyjechaliśmy do Anglii. Tam byliśmy 5 lat, poza 1 poważna sprzeczka byliśmy zgodni i szczęśliwi. Relacje na odległość i widywanie sie 1 raz w roku na święta znacznie ociepliły wizerunek teściów i miałam wrażenie ze w koncu mnie zaakceptowali. Postanowiliśmy wrócic do Polski i zacząć tu życie. Oszczędności wlożyliśmy w mieszkanie, częsc w auto, częsc na życie. Mąż oświadczył mi sie. I tu zaczął sie prawdziwy koszmar. Ciagłe wyzwiska mnie, poniżanie, a ja siedziałam cicho bo maz nalegał że tak bedzie lepiej, ze zna rodziców swoich i nalezy przeczekac. Za kazdym razem mowilam koniec, odchodze ale i tak zostawałam liczac naiwnie ze cos zrobi, sama nie wiedziałam co...cos. Nigdy mnie nie bronił tak naprawde, zawsze cos w stylu MAMO NIE MÓW TAK... ze spuszconą głową. Jego brat i bratowa klaskali teściowej...nigdy z mezem nie mieli dobrych relacji ale wtedy jeszcze nic nie rozumiałam. Ciagle liczyłam ze w koncu mnie zaakceptuja. Gdy poszliśmy wręczy zaproszenia na ślub Teściowa wybuchła "a co wy myślicie że przyjdę na ten ślub", Męża zamurowało dosłownie stał sztywny, wzięłam go za rękę i powiedziałam"ZROBIĄ PAŃSTWO CO UZNAJĄ ZA STOSOWNE". Ta wybuchnęła i sie tylko darła. Wróciliśmy do mieszkania. Jego brat nie odzywał sie do nas i tylko podburzał swoich rodziców na nas. Ostatecznie mąż go nie zaprosił. Wzięliśmy ślub cywilny w obawie że na kościelnym stanie w drzwiach jak w jej telenowelach i sie nie bedzie zgadzala. Jego rodzice nie przyszli, gdy wróciliśmy do mieszkania jego matka czekała na nas pod schodami i sie wydzierala ze mam wulgaryzm, ze maż może zostać a ja mam wulgaryzm. Płakałam, bardzo płakałam. Pojechaliśmy na 2 tyg wycieczke,wiadomo ze w glowie ciagle mialam co teraz bedzie, po powrocie było cicho...ona unikała nas my ja. Tesc zachowywał sie neutralnie. Znosiłam wszystko dla męza myslac ze to nie jego wina ze ma taka rodzine, ze wiarze sie z nim nie z nimi i jakos to wszystko w koncu ruszy. Kolejny wybuch tesciowej na wiosne, co ona nam takiego zrobiła,za co ja ja tak nienawidzę..., ze maz by ja w łyżce wody utopił niewdzieczny a ona go wychowała, kochała, dbała a ja zabrałam. Szkoda mi sie jej zrobiło, wybaczyłam, wysłuchałam , prosiła o zgode z jego bratem. Na świeta Bozego Narodzenia namówiłam meza abyśmy sie przełamali opłatkiem z wszystkimi. A to była kolejna intryga tesciowej...Była również rodzina tamtej synowej, nie podali nam reki, nie podzielili sie opłatkiem. Myślałam że zwariuję. A mój mąż dalej siedział przy stole  jakby nigdy nic a w domu wylew uczuc... Nastepny rok duzo przcowaliśmy, nie widzieliśmy sie z nimi praktycznie  bo dzien zaczynał sie od 6 a konczył o 20 w pracy. 21 w domu wiec spokój względny. Zaszłam w ciąże...podeszlismy do jego rodzicow na ogrodzie. Mąż powiedział ze jestem w ciazy, usłyszałam TRUDNO. TYLKO ZEBY PAPIEROSOW NIE PALIŁA BO JA POZNAM. Przemilczałam i to. Całą ciąże unikałam ich jak umiałam, duzo wychodziłam poza dom na spacery aby jakos wytrwać. Gdy urodziłam tesciowa przyjechała do szpitala i oczywiście a czy jego napewno, czy podobny, ze ja gruba jak w ciazy dalej  mam brzuch" A TY CO Z DRUGIM CHODZISZ". Zaczęło sie jeszcze wieksze piekło. Zaczeła nachodzić mnie, kiedy chciała i jak chciała. Uznała ze do wnuka przychodzi nie do nas. Atak ze ślubne zdjecia pochowac prosze bo to niby nasza wina ze jej nie było na ślubie bo zaproszen rodzicom sie nie daje...no hanba jak smielismy...Maz w tym przypadku powiedział ze zdjecia sa nasze i koniec. Tu odpusciła. Ale...gdy skonczyły sie moje pieniadze z macierzyńskiego maz poszedł na dodatkowe 0,5 etatu. Wracał o 20. Wychowanie synka stało sie wyzwaniem jak unikać tesciow i ciaglych przytyk. Szukała dowodów ze jestem zła matka, ze wszystko ona wie lepiej, ze co to ma byz=c spacery , na podwórku powinnam siedziec z nimi, w dziecko chciala tone czekolady codziennie pchac jak syn skonczył rok, a nawet czekoladki z alkoholem. Zaczełam bronic sie i harpia coraz bardziej napierała na mnie a ja sam na nich wszystkich, Męza ciagle nie bylo...w soboty tez pracowal a w niedziele albo pił albo na ryby a raz kiedy ze mna i synem. Zaczeło sie psuć i miedzy nami. Niespodziewanie zaszłam w 2 ciąze. Pominę zadowolenie Teściów... maż ucieszył sie bardzo i zmienił sie na lepsze. Niestety w 7 mc ciazy zrobiła awanture ze jej nie słucham sie, ze wszystko robie po swojemu, ze ściełam SWOJE TULIPANY WULGARYZM, ze mam sie wynosic, ze nie bedzie patrzyła na dziecko, złapałam synka od niej i po schodach uciekłam do mieszkania mówiąc jej zeby zastanowiła sie co robi i mowi przy dziecku 2,5 letnim. Zaczeły sie problemy z ciązą, do samego rozwiązania praktycznie siedziałam z dzieckiem zamknieta. Ile łez nie da sie opisac. Udało sie urodzić zdrowego 2 synka. A moje zycie wciaz w zamknieciu przed atakami tej kobiety przy 2 dzieci. 3 dni temu odwazyłam sie wyjsc a ona jakby nigdy nic...rozumiecie...Męza przeprosiła że JEGO wyzywała, ze przecież jest jej synem. I ja głupia i to zniosłam z kulturą.... Zapomniałam dodac ze napieram na meza na kredyt zeby isc na soje bądz wynajem ale z dala stad. Problem w tym że on nie chce, trzyma sie trgo za wszelką cene i to mi chyba oststecznie otworzyło oczy co ja robie sobie o dzieciom tkwiac tu... wczoraj wrócił z pracy, porozmawiał z tesciem wpada do mieszkania i oznajmia ze jeszcze kuchni poł nalezy sie jego bratu. W lipcu mam isc na mieszkanie jego przyjaciela a oni postawia ściane i reszte mamy sobie sami wykonczyc. Do tego nakład finansowy{moje pieniadze oczywiście} na remont. Tak ustalił z ojcem. Ja powiedziałam DOSC. Nie ma pewnosci ze dostanie te poł domu, a ja mam dac oszczednosci i jeszcze kredyt brac bo polowa mieszkania ma byc zdemolowana bo chce sciane stawiac bo jego bratu raczkowanie niemowlaka przeszkadza... ja mam sie dostosowac bo on tak niby z ojcem ustalił...Do rzeczy. Postanowiłam sie rozwieśc i zakonczyc te toksyczne małżenstwo a on mnie trakruje jakbym zwariowała bo on dla naszego dobra, dla dzieci bo moze zapisza... Wiecie co serce mi do konca pekło, zdałam sobie sprawe ze to wszystko jego wina była, on na wszystko pozwalał a ja byłam ślepa niesamowicie. Za kilka dni zamknę wszystkie sprawy, zabieram dzieci do moich rodziców i zaczynam zycie od nowa. Tym co wytrwali dziekuje, za błędy przepraszam, musiałam to wszystko wyrzucic z siebie, wiem ze moja głupota nie znała granic. Dodajcie jeszcze sił, wesprzyjcie, napiszcie ze to nie ja jestem głupia ze odchodze z tej toksyny a on. Sciskam i dziekuje