On się ode mnie odsuwa - Netkobiety.pl

Piszę, bo tu mogę być anonimowa i liczę po cichu na to, że pomożecie - nie jesteście związani emocjonalnie ze sprawą i macie możliwość obiektywniejszego spojrzenia na nią, mam nadzieję.
W zeszłym roku poznałam mężczyznę. Wydawało mi się, że wpadłam mu w oko - on mi też, tak prawdę powiedziawszy. Żadne z nas nic nie mówiło ani nie robiło, bo łączyła nas praca - a cokolwiek w tym guście byłoby nieprofesjonalne (jego słowa, rzucone kiedyś przy jakiejś innej rozmowie). Mało się kontaktowaliśmy też po pracy. Raz rzucił, co prawda, że jesteśmy w sumie całkiem blisko, ale to jest fajne, bo dawno nie spotkał nikogo takiego, jak ja.
Ale jak skończyliśmy razem współpracować, w grudniu, to te nasze kontakty od razu właściwie stały się bardzo, bardzo bliskie. Pisaliśmy do siebie często, początkowo co kilka dni, z czasem już codziennie. Fajnie się dogadywaliśmy, mamy podobne poglądy i poczucie humoru.
No i doszło do tego, że w pewnym momencie zaczął przebąkiwać o spotkaniu, że chciałby mnie zobaczyć. Ale na przebąkiwaniu się kończyło, mimo tego, że ja też jasno mówiłam, że chcę się z nim spotkać. On co miesiąc ma ustalany grafik, ja pracuję w budżetówce, więc mi jest łatwiej się dostosować do niego - o czym mu wiele razy mówiłam, jak sugerował spotkania. W końcu, jak mnie znowu "poszturchał" o spotkanie, to w końcu nie wytrzymałam - powiedziałam, że jak tak, to pewnie, dzisiaj, zaraz w takim razie. Odpalił się od razu - że tak, jasne, bardzo chętnie, on się tyle zastanawiał, ale fajnie, to się zobaczymy. I ustaliliśmy wszystko od razu, gdzie, kiedy, jak, wszystko.
I spotkaliśmy się. I poszliśmy do łóżka. Nie, nie byliśmy pijani. Długo gadaliśmy po prostu i jakoś tak zeszło na ten temat... I uznaliśmy, że czemu nie.
Po tym, często powtarzał, że bardzo się cieszy, że to się stało, że niczego nie żałuje. Ja też nie żałuję, że to się stało, mimo tego, co się teraz między nami dzieje.
Ale, do brzegu.
Od tamtego spotkania, mimo jego zapewnień, że nie żałuje niczego i że chętnie by mnie znowu zobaczył, mam wrażenie, że nasze kontakty się popsuły.
Kilkukrotnie wychodził z propozycją, żebyśmy się znowu spotkali. Do żadnego spotkania oczywiście nie doszło. Co więcej - on po takich propozycjach zaczyna się dziwnie zachowywać. Ignoruje moje wiadomości, nie odpisuje w ogóle albo odpowiada monosylabami, w najlepszym wypadku.
Widzę jakiś dziwny schemat - on mówi, że chce mnie zobaczyć, ja mówię, że też tego chcę, on mówi, że fajnie i się dogadamy co do szczegółów - co nie następuje. Na to konto on przestaje się odzywać, wycofuje się, ignoruje moje wiadomości do niego, o czym by nie były. Przestałam pytać, co u niego, jak mu minął dzień, jak w pracy - po tym, jak na mnie naskoczył, że "przecież wiesz, że mam problemy w pracy, to, że pytasz, nic nie zmieni" i "jak coś się zmieni, to ci powiem, nie czepiaj się".
To spowodowało, że zaczęłam się zastanawiać, czy faktycznie za bardzo go nie osaczam, czy się nie narzucam za bardzo. Nie jesteśmy w związku - ja nawet chciałabym, wydawało mi się, że on też chciałby spróbować, ale żadne z nas nic nie mówiło i nie mówi. Może faktycznie gdzieś się jakoś dziwnie zachowałam i poczuł się naciskany. Dlatego postanowiłam się pilnować, unikam dwuznaczności, żeby się tylko nie poczuł, że go naciskam czy cokolwiek.
Ostatnio, jakoś pod koniec marca, znowu zaczął ignorować moje wiadomości - poczułam się olana, zignorowana i zmęczona tym wszystkim do tej pory. Więcej do niego sama nie napisałam. Uznałam, że jak będzie chciał i poczuje, że potrzebuje - to sam się odezwie, nie chcę go męczyć, naciskać ani się narzucać. Mniej więcej po dwóch tygodniach sam do mnie napisał, pogadaliśmy o wszystkim i o niczym, o pierdołach, o świętach, jakby te dwa tygodnie się nie wydarzyły.
I znowu zaproponował, żebyśmy się spotkali, że chce mnie zobaczyć.
Zgodziłam się, bo faktycznie chcę i liczę po cichu, że sobie w końcu raz na zawsze wyjaśnimy wszystko.
Nawet nam się udało pewne rzeczy ustalić. Umówiliśmy się na najbliższą sobotę, czyli za dwa dni. Ale co do reszty - "dam ci znać, jak będę wiedział". Chciał, żebym do niego przyjechała, ale miał coś jeszcze do załatwienia i ogarnięcia, więc miał mi dać znać, jak wszystko ustali - bo może gdzieś się wybierzemy, tak powiedział.
No i standardowo - przestał się odzywać, praktycznie od razu, jak ustaliliśmy, że się spotkamy. Zignorował moją ostatnią wiadomość (durnego mema co prawda, ale wysyłamy sobie takie rzeczy praktycznie non stop, taka nasza forma komunikacji, w pewnych kwestiach, w pewnym sensie). Prawie tydzień już.
A ja siedzę i się zastanawiam, co mam zrobić.
Z jednej strony chcę się z nim spotkać, ale nawet nie wiem, czy to jest aktualne, czy on się nie rozmyślił, tylko zapomniał mi powiedzieć, czy o co chodzi. Nie chcę ładować tyłka w samochód w sobotę i jechać do niego - bo nie wiem, czy nie cmoknę klamki, a co do godziny się nie dogadaliśmy, więc może go nie być w domu.
Z drugiej strony, mam tego dość, serdecznie i chciałabym po prostu kazać mu spadać, żeby dał mi spokój.
Żeby nie było, nam obojgu jest bliżej do 30 niż 20, jednak mam taki problem z komunikacją z nim, jak z żadnym facetem do tej pory.
Nie chcę mu się narzucać, dlatego nie pytam o nic, żeby go niepotrzebnie nie denerwować i żeby nie usłyszeć "przecież powiedziałem, że jak coś ustalę, to dam ci znać, czego nie zrozumiałaś". W przeszłości często słyszałam takie rzeczy, od znajomych i od facetów, a nie lubię tego, do tego boję się, że się wkurzy. Wcześniej mu się zdarzały właśnie takie teksty, jak wyżej.
Bardzo wyprowadza mnie z równowagi ta sytuacja, bo nie rozumiem, o co mu chodzi, a spytać... Mam wrażenie, że nie mam jak, bo on wcześniej ignorował moje dopytywania, w przypadku wcześniejszych propozycji spotkania.
Podejrzewam, że przesadzam, ale dawno nie spotkałam faceta, który byłby dla mnie taką zagadką i zachowywał się tak dziwnie w stosunku do mnie.
Liczę, że Wy mi coś podpowiecie.
Widziałam, że na forum są też mężczyźni, męski punkt widzenia powinien mi pomóc.
Dziękuję Wam bardzo już teraz