nie wierze juz w milosc. - Netkobiety.pl

ja wierze chociaż w dzisiejszych czasach kiedy ludzi sie poznaje przez internet cieżej o taka miłósć

Nie doświadczyłem i już pewnie nie doświadczę ani po grób, ani żadnej - ale wierzę, że jest.

Bo fundament budowania relacji nie istnieje.
Idziemy w kierunku indywidualnego zdziczenia.

Powiedzenie „miłość aż po grób” oznacza miłość, która jest tak silna, że trwa przez całe życie i kończy się dopiero w chwili śmierci.... tak mi podpowiedział internet.

Więc jak najbardziej może istnieć, bo nie jest tożsama z przeżyciem całego życia z osobą, którą kochamy.
Młoda panna, która czekała na żołnierza, który z frontu już nie wrócił, może go kochać aż po grób, mimo że przeżyła życie z kimś innym... To też miłość aż po grób. I on ją do śmierci kochał, jak i ona jego.

Wasze odpowiedzi tylko potwierdzaja moje zdanie. w Mojej rodzinie byly takie historie milosci po grob, np prababci, ktorej maz polegl na polu chwaly, ona juz sie z nikim nie zwiazala, mimo ze miala do tego moralne prawo. do konca poszukiwala, gdzie spoczelo jego cialo. zmarla majac ok 100 lat.

zauwazylam, ze dzis ludzie sa egoistyczni, wygodni, relacje plytkie, telefony i internet nie wplynal dobrze na relacje.
powodem tego, ze sie wpakowalam w toksyczny zwiazek bylo moje naiwne i latwowierne podejscie, czym i jaka jest milosc, ze ludzie sa dobrzy. ocknelam sie z tego raz na zawsze, ale pozostalo mi, ze gdybym miala sie zwiazac to musialabym widziec prawdopodobienstwo dla potencjalnego zwiazku, ze wlasnie mogloby trwac az po grob. nie widze sensu, zeby co powiedzmy 3 lata zmieniac mezczyzne podobno mojego zycia. koniec koncow od 8 lat jestem sama. mozna do tego dorzucic strach przed bliskoscia, ale nad tym juz zaczelam pracowac. narazie zaczelam skupiac sie na sobie, tym bardziej, ze w momentach, w ktorych sie przelamalam (byly takie) doprowadzalo to za kazdym razem jedynie do rozczarowan (choc na szczescie na etapie poznawania, bo z niczym mi sie nie spieszy).
zwiazki odpuscilam sobie i to chyba juz na dobre. moim problemem jest rowniez to, ze od dziecka szybko sie przyzwyczajam do ludzi, np. gdy spedzalysmy ferie razem z kuzynka potrafilam tygodnie potem tesknic, tak samo mam ze zwierzetami. w relacje rowniez szybko sie wkrecam, szybko mi zalezy. to wszystko prowadzi tylko do kolejnych ran. natomiast skupienie sie na swoim rozwoju przynosi satysfakcje. oczywiscie nikt nie chcialby obudzic sie na starosc i byc samotnym, w moim przypadku raczej sie nic nie zmieni.

slucham? przeciez na tym forum zalozylam LACZNIE z 10 tematow, wraz z tym, w tym ogolne z ciekawosci, jak ten tu czy shittesty/ co sie zmienia po 40 (mam 30), dotyczace jakiegos mojego problemu (np zazdrosci z zwiazku sprzed 8 lat o byla, zeby sprawdzic czy byly podstawy, czy jednak nie i na przyszlosc nie popelniac tego bledu, choc z zazdroscia tez mam problem od dziecinstwa, poczawszy o d mamy, po przyjaciolke) 2 dotyczace obiektow (i jak w poscie powyzej juz napisalam byl to etap poznawania, nie zwiazku)  i chyba raz pytalam tu o laser.
jesli mialam 8 tematow dotyczacych moich 8 zwiazkow, o przepraszam, nawet 9 czy 10 to mialo byc, w ciagu ostatnich 10 miesiecy bardzo prosze o nazwe tematow/linki??

bo jesli takowych 9-10 tematow nie ma to licze na przeprosiny od moderatorstwa forum. jak moderator moze zarzucac uzytkownikowi ot tak klamstwo?!

Przez wiele lat też moje związki to były same porażki, aż przyszedł ten dzień, gdzie spotkałam tego jedynego. To było już prawie 10 lat temu. Wydaje mi się, że teraz jak są te wszystkie aplikacje randkowe, to ciężko jest znaleźć kogoś uczciwego.

Miłość to nie jest coś do wierzenia w to. Albo ma się zdolność do takiego uczucia i obdarzenia nim kogoś albo nie.
Zwiazki aż po grób to zupełnie inny temat. Można być w takim związku i bez miłości nawet.
Moze być miłość przez całe życie, a być razem nie mozna.  Teraz niekoniecznie ludzie są bardziej płytcy, co nie chca być w związkach, które ich unieszczęśliwiają. a ze świat jest tak zbudowany, ze mają gdzie się ewakuować, to się dzieje.
wielu ludzi wiążą tylko dzieci i coraz więcej związków 50 latków sie rozpadnie jak wyfruną z gniazda.
to co kogoś uśzczęśliwia a co nie uszczęśliwia w związku to inny temat. na pewno tych w związkach bez miłości unieszczęśliwia więcej. Tą osobę która nie kocha unieszczęśliwia wiele- Ta która kocha ma szerszy margines tolerancji.  Ale i tak ta nierównowaga podgryza taki związek.
wg mnie nie ma mowy o miłości bez dojrzałości mentalnej i duchowej. Wiec w młodości mamy zauroczenia, na bazie których moze powstać miłość- a nie miłość prawdziwą.

Wierzę w miłość, bo widzę ją wszędzie wokół. Nie wierzę tylko w miłość skierowaną do mnie.

no wlasnie. a zaraz dodam kolejny i pewnie o moim kolejnym wyimaginowanym zwiazku.

Ja to tylko w teorii jestem taki mądry A jak przychodzi co do czego, to też mi się włącza "gdybanie" i wymyślanie różnych scenariuszy przyszłości.

no nie wiedzialam, ze np miesiac popisania i randka, dwie to juz zwiazek. wlasnie mnie uswiadomilas. przeciez mowilam, ze zakanczane na ETAPIE POZNAWANIA. hellooooooooo

Kiedy babcia została wdową, było tuż po wojnie, moja mama miała wówczas 2 lata, zaś babcia była matką szóstki dzieci. Z odpowiedzialności za szwagierkę i jej dzieci ożenił się z nią młodszy brat mojego biologicznego dziadka. Można więc powiedzieć, że nie było to małżeństwo z miłości, ale z rozsądku. Niemniej ta miłość przyszła i była wielka aż do śmierci. Babcia nie była łatwą osobą, ale z jaką czułością i troską patrzył na nią mąż do ich późnej starości, to można tego życzyć każdej kobiecie. Ona była starsza o kilka lat, zmarła pierwsza, a kiedy nie było jej już na świecie, to pogodny, dobroduszny i optymistycznie na wszystko patrzący dziadek po prostu zgasł. Żal było patrzeć jak tęskni i jak bardzo brakuje mu jakiegokolwiek sensu życia. Kiedy odszedł był już zupełnie innym człowiekiem.

Moja matka chrzestna i jej mąż też są takim małżeństwem. Dziś są już starszymi osobami, ale świata poza sobą nie widzą. Zwracają się do siebie ciepło, z miłością, mówią o sobie nawzajem w ten sam sposób, widać, że się kochają i są dla siebie wszystkim. Już dziś boję się sytuacji, kiedy jedno z nich odejdzie, a drugie zostanie samo.

Pokaż mi choć jedną osobę, która jest mądrzejsza w życiu niż w teorii, kiedy to odcinamy się od emocji. Ja chyba nie znam, siebie nie wyłączając .