Brak chłopaka a naciski rodziny - Netkobiety.pl

Właśnie wtedy byłam z siebie dumna, bo podrywał mnie jeden z ratowników (i zarazem instruktorów) w mojej szkole pływania. Starszy o 15-20 lat, rozwiedziony z dzieckiem. Stałego związku raczej nie chciał, a dał mi do zrozumienia, że jest napalony, co we mnie tylko budziło wstręt

Właśnie mój dziadek i babcia nie naciskają. Czasem zapytają, ale to raz na czas, nie szukają nikogo na siłę, nie gadają głupot. Po prostu mówię, że nie mam i koniec. Sami przyznają, że nie warto się wiązać z pierwszym lepszym.
Natomiast rodzice uważają, że teraz dla mnie to najwyższa pora na chłopaka. Nie karzą mi od razu wychodzić za mąż, ale sami powiedzieli, żeby "poćwiczyć", bo potem desperacko się będę łapać pierwszego lepszego. Czasem mam ochotę im wykrzyczeć, że spotykałam się z wieloma chłopakami, ale nie na tyle poważnie, żeby im przedstawić, ale zaczęliby coś insynuować i dopytywać i się tak łobuzersko uśmiechać (co mnie bardzo denerwuje)
I nie mam jak się umówić na osobności, bo syna tej koleżanki mamy nawet nie znałam.

Właśnie ja bardzo nie chcę zakładać aplikacji randkowej, ale opisałam już wcześniej, że nie poznaję prawie wcale nowych facetów. Otaczam się w większości kobietami, a czas mam zajęty na maksa, więc to nie tak, że siedzę, płaczę i nic z tym nie robię. W ciągu roku akademickiego nawet bym nie miała czasu na takie aplikacje, myślałam o tym luźno teraz, ale no dużo osób odradza. Chociaż znam 2 pary, które się poznały na tinderze. Jedna dziewczyna też ostatnio chwaliła, że wcale nie ma tam samych dziwnych ludzi, więc mam mętlik w głowie
W każdym razie nie chciałabym zakładać, tylko że no facet sam z nieba nie spadnie, trzeba zwiększyć prawdopodobieństwo poznania go. Nie widzę na ten moment innej opcji niż aplikacje randkowe, ale mogę się mylić

Wiem, wiem, rozumiem, że masz złe doświadczenia. Tak tylko rzuciłam na luzie.
Cennik usług...brak mi słów. Bardzo współczuję

Wiem, mieszkanie w małej miejscowości to jakaś katastrofa. Mnie wakacje nie kojarzą się dobrze tylko źle, bo przeważnie siedzę i się nudzę. Pracy tu nie ma (tylko jako elektryk, hydraulik, nic dla studentów), miasto się starzeje, młodzi wyjeżdżają, nie ma ośrodków sportowych. Bieda totalna.
A najgorsze te komentarze rodziny. Na prawdę czasem jest mi smutno, że jestem sama, ale to jeszcze do przeżycia, ale jak słyszę docinki typu "Fajny kolega? Może warto do niego zagadać?" to już mi niedobrze, bo nawet nie mogę mówić, że mam kumpli, bo od razu jakieś podteksty, że może fajny na chłopaka

Oj nie nie ja zupełnie z innych okolic

Wiem, muszę ignorować. Jak wyjadę na studia i nikt mi nie suszy głowy to jest super. Wbrew pozorom jako singielka czuję się dobrze sama ze sobą, ale no nikt mi nie może dogryzać. Koleżanki mnie rozumieją, nikt niczego chamskiego nie powie tylko ewentualnie słyszę "Na pewno gdybyś miała chłopaka to nie stresowałabyś się tak, miałabyś jakąś odskocznię od uczelni", ale mówią to w trosce i mają rację. Jakby mi ktoś rzucał "No musisz sobie kogoś znaleźć, bo już najwyższy czas" to też bym się czuła dosłownie jak śmieć, czyli tak jak w domu rodzinnym. A jakoś rówieśnik rówieśnika lepiej zrozumie

Siema też mam 23 jak chcesz możemy popisać :d

Napisałem

Moi drodzy, nie demonizujcie proszę tak aplikacji randkowych, myślę że do nich trzeba mieć po prostu zdrowe podejście.
Mówię to jako osoba, która bywała na weselach par które poznały się na Tinderze ( niektóre doczekały się już dzieci:)) oraz jako szczęśliwa dziewczyna mężczyzny pozwanego przez portal randkowy.
I żeby nie było cukierkowo  - wiem , że można się strasznie zniechęc I spotkać mnóstwo nieciekawych osob na takich portalach (sama miałam dużo nazwijmy to delikatnie niezbyt uroczych doświadczeń) , ale moim zdaniem warto próbować.
Mój obecny facet jest z Tindra, mój poprzedni facet był z Badoo ( nie wyszło nam, bo mieliśmy inne oczekiwania , ale obiektywnie fajny porządny facet, nadal mamy przyjacielski kontakt) , jeden z moich najlepszych kumpli to również facet z tindera ( poszliśmy na randkę, chemii między nami nie było totlanie, Ale tak się świetnie gadalo , że od 3 lat się przyjaznimy).
O moich porażkach tinderowych pisać nie będę- były sytuacjie I śmieszne I straszne I czasami żenujące.
Chciałam pokazać tylko że warto daj sobie szansę w ten sposób I się nie zrażać od razu do portali

Jedna kwestia, która zwyczajnie mnie zniechęca w portalach( choć może w samej idei znajomości wirtualnych), jest to, że ciężko mi nawiązać więź i poczuć jakąś nić sympatii do kogoś, kto tylko się objawia w postaci napisów na ekranie czy ewentualnie zdjęcia lub obrazka. Poza tym, wszystko to, co mogę opowiedzieć czy zwierzyć się w sieci, mogę zrobić na żywo. Dlatego tym bardziej, nie rozumiem tak długo nieraz przedłużających się relacji w sieci, które trwają po kilka tygodni albo i miesięcy. O zauroczeniu czy zakochiwaniu się w sieci nawet nie wspomnę. Żywy człowiek to żywy człowiek

Odnośnie portali randkowych, to z mojej strony mogę tylko polecić, bo dzięki takiemu mam dwójkę dzieci Chociaż jak czytam, to obecnie jest w nich więcej syfu, niż było 15 lat temu. Jednak wierzę, że można tam poznać wartościowych ludzi. Ja szukałem tą drogą z powodu zwyczajnego braku czasu na spotykanie ludzi np. po klubach i imprezach. Fakt, że trzeba uważać i nie jestem zwolennikiem spotykania się od razu, ale żeby trochę się "przegadać" i dotrzeć, czy charakterem Cię nie osłabi. Wbrew pozorom dzięki słowom, stylu pisania można określić z jakim człowiekiem ma się do czynienia.
Odnośnie rodziców. Tacy typowi "na wnuczka". Weź się ożeń i dzieci rób, bo wnuka chcemy i co sobie ludzie pomyślą. Wiem, że to nie jest proste, ale z takimi krótko. Twoje życie i Twoja sprawa. Poprosiłbym stanowczo, aby nie napierali i dali oddychać, bo tylko smrodzą atmosferę swoim dociekaniem o chłopaka. Na szczęście moja matka jest mądrą kobietą i powiedziała mi kiedyś fajne słowa, gdy rozmawialiśmy o tym: ona gdzieś tam chodzi, tylko jeszcze się nie spotkaliście, ale przyjdzie czas.
Na Ciebie też przyjdzie czas. Portal randkowy może to przyśpieszyć, wbrew pozorom.

U mnie pomogło niewchodzenie w dyskusje, skoro już znają moje zdanie. Nieprzejmowanie się.
W końcu się znudzili, albo stwierdzili, że i tak mi nie przegadają. Albo jedno i drugie ;p

Napisałam na maila, którego podałeś, ale od wielu dni nie ma odzewu

Nieee no coś Ty. Jak pisałam wcześniej długo trenowałam pływanie, bo mnie do tego zagajali rodzice, mimo że w pewnym momencie czułam wręcz obrzydzenie do tego. Potem dałam się namówić, żeby robić kurs instruktorski, potem, żeby szukać pracy w tym. Spróbowałam i nie spodobało mi się i w ogóle się do tego nie nadaję- nie umiem uczyć ludzi, nie mam siły do tego ani chęci, wkurza mnie to i denerwuje. Mówiłam o tym rodzicom. Niedawno nawet wykrzyczałam, że przez nich tylko zmarnowałam pieniądze na ten kurs, którego nawet nie chciałam robić. I wykrzyczałam to bardzo głośno kilka razy. Minął tydzień, może dwa i zaś mnie rodzice zaczęli zachęcać, że w przerwie od uczelni powinnam zająć się pływaniem, bo to robię dobrze od wielu lat i poćwiczyć to będę dobrą instruktorką. No jak do ściany, a im krzyczałam, że nie znoszę dzieci i prowadzić z nimi zajęć (a takie zajęcia są głównie z dziećmi)- to była odpowiedź na to, że powiedziałam, że w przerwie od uczelni zapiszę się na zumbę, to usłyszałam "po co zumba, której będziesz musiała uczyć się od nowa, skoro tyle trenowałaś pływanie?"

Super
Dobre wieści ]I z tym kolegą też ciekawie- fajny sposób, żeby poznać znajomych

Waśnie mam podobnie. Takie przeczucie, że wystawiasz swoje zdjęcia, opis i jak towar w sklepie "kupujcie mnie" w postaci przesunięcia w prawo
Ale no muszę się jednak przełamać, jeśli chcę kogoś nowego poznać

Dokładnie. Taki łańcuch zdarzeń mnie przerważa.
Najpierw kiedy znajdziesz sobie faceta, potem kiedy ślub, potem kiedy dziecko, potem kiedy drugie dziecko, jeśli 2 tej samej płci to kiedy braciszek/siostrzyczka dla odmiany, kiedy są 3 to "nie umiecie się zabezpieczać?" i tak cały czas
Ja nie wiem, czy chcę dzieci. Teraz ich serdecznie nie znoszę, może w przyszłości mi się włączy instynkt i adoptuję jakieś (mam bardzo silną tokofobię, która jest przeciwwskazaniem w takim przypadku), ale nigdy dzieci nie lubiłam, z roku na rok nie chcę ich coraz bardziej, ale boję się, że w przyszłości ulegnę naleganiom rodziców/męża/teściowej ze strachu przed samotnością i zajdę w ciążę, a potem będę nieszczęśliwa do końca życia
Co do portali- dużo moich koleżanek tak właśnie mówi

Super gratuluję
Właśnie tak, kiedyś dostęp do interneru był ograniczony, nie mieli go wszyscy, a dzisiaj nawet w telefonie można sobie przewijać ludzi.
Co do rodziców to tak. Oni chcieliby, żebym już miała faceta, po studiach ślub i dziecko. Tylko ja nawet nie wiem, czy dzieci chcę, bo z roku na rok ich nie chcę coraz bardziej. Jednak rodzice mnie nie traktują poważnie. Jak powiedziałam, że nie chcę mieć dzieci, to raz powiedzieli, że jestem dziecinna (no tak, przecież każdy, kto zdecydował się nie mieć dzieci jest dziecinny, tyle bezdzietnych małżeństw dzisiaj jest dziecinnych...), że ja tak mówię, a kiedyś mi się zmieni, a raz, niby dla żartów zaczęli prosić, że oni chcą chociaż jedno i byli zdziwieni tym, że się wkurzyłam

Powiem Ci, że też się raz rozpłakałam, ale nie na pokaz sztucznie, tylko kilka dni z rzędu naciskali, matka chciała mnie poznać z synem swojej koleżanki z pracy. Najpierw mówiłam, że nie chcę, ona drążyła coraz bardziej, że może jednak ich przyprowadzi na grilla, żebyśmy się poznali, potem mówiła, żebym poszukała go na fejsie. Po kilku dniach się wkurzyłam i powiedziałam, że nie życzę sobie tego. Nie podziałało i następnym razem wybuchnęłam płaczem, ale już z bezsilności i bezradności. I to nie dlatego, że jestem sama i jest mi z tym tak źle- ja lubię być sama. Jestem w mieszkaniu studenckim to świetnie mi samej ze sobą, ale jak mi ktoś to cały czas wypomina i usiłuje na siłę swatać to czuję się jak jakiś brzydal i życiowy przegryw, który nie potrafi sobie znaleźć faceta. A ja spotykałam się z wieloma chłopakami w moim życiu, nie mówiłam o tym rodzicom, bo to nie było nic poważnego, więc oni uważają, że jak się im nie zwierzam, że np. straciłam dziewictwo z moim ówczesnym chłopakiem (z którym byłam krótko bo tylko pół roku) to na pewno nikogo nie miałam. Tylko kto normalny by się zwierzał z czegoś takiego rodzicom?
Ja im kiedyś powiedziałam, że miałam chłopaka, ale już zdążyli o tym zapomnieć. Poza tym oni mogliby nawet takiego odstraszyć
Więc oni myślą, że ja jestem czysta jak łza i nigdy nie byłam nawet na randce, a no bez przesady, najdłużej się spotykałam z jednym chłopakiem- pół roku, z innymi krócej, ale jednak się spotykałam, ale no nie będę się zwierzać z tego dokładnie rodzicom, dla mnie to takie fuuu
Więc wybuchnęłam płaczem, przeprosili mnie, był spokój na chwilę, a teraz mama stwierdziła, że jej jakaś koleżanka, z którą nie miała dawno kontaktu ma syna w moim wieku i może by ją z tym synem zaprosić- no żenada

Mogłabyś opisać dokładnie? Bo nie mogę sobie tego wyobrazić: oni na mnie naciskają, a ja mam udać, że nie słyszę? To na nich nie działa, bo to ten typ ludzi, którzy wiercą dziury w brzuchu

Jest to ciężkie, ponieważ rodzina albo wyśmiewa to co mówię, albo próbuje mnie na siłę przekonać. Czuję się, jak zamknięta w klatce, jak pozbawiona prawa do własnych decyzji