Historia miłości idealnie nieidealnej. Manipulant - Netkobiety.pl

Przeczytałam całość i trochę nie rozumiem twojego wątku chcesz opisać swoje życie prywatne i mamy czekać na ciąg dalszy ? Czy z jakimś konkretnym pytaniem/problemem tu piszesz ?
Bo problem w Twoim związku ewidentnie jest właściwie zdziwiłam się że po przeczytaniu na końcu nie było że się rozstaliście .

Przepraszam Was najmocniej za tak ucięty wątek, po prostu nie byłam w stanie go dokończyć na tamtą chwilę, a byłam pewna, że post mogę później edytować i dodać dalszą część. Zależy mi na Waszej opinii i zdaniu w związku z moją historią.

Po roku czasu w Polsce mój partner musiał wrócić do swojego kraju. W tamtym czasie byłam pewna, że będzie kontynuował studia u nas i mówiłam mu, że są takie opcje, ale nic z tym nie zrobił. Nieważne, wrócił do siebie. Od tamtego czasu przez 2 lata żyliśmy w związku na odległość. Była to miłość niesamowicie romantyczna. Co 2-3 miesiące spotkania, które obfitowały wielką namiętnością, emocjonalnością po późniejsze czekanie i tęsknienie do kolejnego spotkania. Codziennie pisaliśmy ze sobą, często rozmawialiśmy. Była ogólnie sielanka. Przyznaję, że mimo tak dużego zakochania przeze mnie, potrafiłam dostrzec wady mojego partnera, ale kto ich nie ma prawda? Ale problem zaczął się pojawiać, gdy zaczynałam powoli dostrzegać, że jednak różnimy się od siebie i że nasze wyobrażenia dotyczące życia są troszkę rozbieżne. Przez to pojawiały się kłótnie, w których mój partner wygrywał, bo był osobą niesamowicie upartą i zaborczą. Czasem już nie walczyłam o swoje zdanie dla świętego spokoju. I tutaj mój błąd, bo w tym momencie mój partner zaczął robić mi pranie mózgu. Może nie zaczął, tylko kontynuował to co zaczął już wcześniej. Powoli zaczął mnie zmieniać, a najbardziej wdrożył to, gdy zaczęliśmy być na swoim.

Otóż K. przyjechał do Polski. Bardzo chcieliśmy mieszkać razem, czekaliśmy na to odkąd wrócił do swojego kraju. Mieliśmy wiele marzeń z tym związanych. I tutaj zaczęły pojawiać się pierwsze schody - pobyt w Polsce obcokrajowca. Nie chcę się rozwijać za bardzo na ten temat, bo jest to dość mocno skomplikowany proces więc pominę szczegóły. W tym czasie K. szukał pracy, ale bez posiadanka pobytu nikt nie chciał go zatrudnić. Musieliśmy postawić na małżeństwo (byliśmy zaręczeni już wtedy 3 lata). Z jednej strony bardzo chciałam z nim być, chciałam się ustabilizować i zacząć żyć razem. Z drugiej wciąż nie byłam pewna po tych wielu akcjach o których pisałam wcześniej i miał też cechy charakteru, które mi przeszkadzały. Ale to była kwestia tego - albo ślub i jesteśmy razem, albo K. Wraca do siebie i nadal nie mamy nic pewnego. (ja nie chciałam jechać do jego kraju). Więc zostałam postawiona pod ścianą i z wielkimi wątpliwościami wyszłam za niego. W tym okresie mieszkaliśmy przez jakiś czas z moją mamą. Ona go bardzo polubiła, zresztą jak cała moja rodzina. Ale to dlatego, że manipulant potrafi się zaprezentować świetnie w świetle z poza naszego prywatnego życia. Mama wciąż mi mówiła i dalej mówi, że jest świetnym facetem, pomocnym, i że bardzo jemu zależy na mnie. I fakt w tym okresie mieszkania z mamą też tak myślałam, bo zawsze prezentował się dobrze. I tutaj zaczynają się nasze problemy, bo tak naprawdę wtedy poznałam jaki on jest naprawdę. Początkowo myślałam, że jest to spowodowane tym, że nie ma nadal pracy i na kartę pobytu czekał bezczynnie 9 miesięcy, a jest młodym chłopakiem (miał wtedy 26 lat), więc go to frustrowało. Podchodziłam wtedy do niego z miłością i wspierałam go. Ale K. Zaczął mnie coraz bardziej olewać. Wyglądało to tak, że mieszkaliśmy razem, ale osobno. On cały czas siedział zawieszony w komputerze i na telefonie. To gierki, to yt, to filmy. Ale robił wszystko sam. Nie proponował mi wspólnego obejrzenia filmu nigdy. Zawsze ta inicjatywa wychodziła ode mnie. Wtedy też zaczął pić dużo alkoholu i weekend wyglądał tak, że siedzieliśmy obok siebie i on się upijał będąc cały czas wpatrzony obok, a ja siedziałam obok zapomniana. Nie o to chodzi, że nie potrafiłam sobie zorganizować sama czasu, po prostu chciałam spędzić ten czas z nim, a on nie podejmował żadnych kroków. Nie wychodziliśmy nigdzie z domu, K. nie proponował żadnych wyjść. Początkowo mówił, że to przez to że nie mamy pieniędzy, co jest nieprawdą, bo odłożyliśmy oboje sumę na czas naszej stagnacji. Nie miałam w tym mieście żadnych przyjaciół, tylko znajomych ze studiów w innym mieście, więc nikt mnie nigdzie nie wyciągał. Dla niego zmieniłam też tryb studiów na zaoczne na ostatnim kierunku, bo nie byłoby nas stać na wynajem czegoś samemu w dużym mieście, stąd taka decyzja o zamieszkaniu z mamą.

Przez ten czas nic się nie zmieniło, była ciągła stagnacja, wielki pesymizm mojego partnera i ciągłe oczekiwanie na kartę pobytu. W końcu ten dzień nadszedł i była wielka radość, przenosimy się do innego miasta. Byłam wtedy bardzo szczęśliwa, że K. zacznie w końcu pracę i zaczniemy nowe życie. Dupa. K. jaki był taki już pozostał. Nie spędzaliśmy razem czasu. On cały czas wpatrzony w ekran. Moje próby zaktywizowania go kończyły się klęską. Po prostu jest on osobą, która nie jest nauczona spędzania wolnego czasu. Przed związkiem byłam bardzo aktywna, uprawiałam wtedy dużo sportu i chciałam go tym zarazić. Ale jakiekolwiek jego podejście do aktywności było z góry wpisane w klęskę i często, nawet jeśli się czegoś podjął, to od razu się poddawał lub po prostu mu się nie chciało. Zaczęłam przyzwyczajać się do tego stanu i niestety ale... 'wchłonęłam go'. Straciłam swojego życie na rzecz jego. Moja wcześniejsza aktywność przemieniła się w całkowitą bierność podobną do niego. Stałam się taka sama jak on. Dodam, że jest on osobą bardzo poważną, pesymistyczną, ma w sobie dużo złej energii, nie ma poczucia humoru lub znikome, ogólnie taki typ melancholika. Co zabiło moją osobowość, która była jego przeciwieństwem. Zawsze byłam osoba otwartą, spontaniczną, ceniącą życie i pragnąca bycia szczęśliwą. Lecz jak to w powiedzeniu, kto z kim przystaje, ten taki się staje. I tak było w moim przypadku, że cały jego życiowy pesymizm przelał się na mnie. Jeszcze chcę dodać, że gdy zaczęliśmy mieszkać bez mojej mamy to K. z pracowitego i pomocnego partnera stał się śmierdzącym nierobem. Dosłownie śmierdzącym. Przestał o siebie dbać, nie zmieniał często ciuchów, nie sprzątał w mieszkaniu. Cały czas próbowałam z nim o tym rozmawiać i stworzyć jakieś zasady tak, żeby żyło nam się wygodniej i lepiej. Ale jak to on otwiedził "nie widzi że jest brudno", w co nie wierzę, bo jego matka była pedantką, więc wie z pewnością co oznacza czystość. Moje próby wytworzenia jakiegokolwiek kompromisu nie powiodły się. Musiałam sprzątać sama. Wtedy też wpadłam na pomysł, że może jak przestanę sprzątać i ten zauważy, że jest już dość brudno to się za to weźmie. Znowu jaka byłam naiwna.. Dzięki niemu żyłabym chyba wśród robali, bo nawet ogromny brud nie zrobił na nim wrażenia. Mieliśmy wiele kłótni o to.

Kolejnym tematem jest to, że K. Niczego nie potrafi, dosłownie. Nie wie jak coś naprawić, co zrobić, kogo wezwać. Ze wszystkim jestem pozostawiona sama,bo ten nawet nie podejmuje próby rozwiązania problemu. Leciało z kranu? A w dupie to mam niech cieknie, to odkręcił kran i używał tylko węża ze zlewu. Sama naprawiłam. Coś się w domu zepsuło, zatkało to muszę dzwonić do brata lub naprawiać sama, bo ten je#&ny leń niczego nie ruszy. Nigdy nie ugotował obiadu, bo nie potrafi, bo mu się nie chce, bo niczego nie lubi jeść. Najchętniej to jadłby cały czas frytki. Każdy dzień i weekend wyglądają tak samo. Cały czas siedzi na laptopie i coś ogląda, śmieje się. Nie zaprosi mnie do obejrzenia. Mówi żebym sama sobie coś znalazła. Mimo, że mamy pieniądze nigdzie nie wychodzimy, bo ten nie podejmuje żadnej inicjatywy. Z mojej strony wychodziło dużo pomysłów, inicjatyw które w 100% musiałam organizować sama, bez jego wsparcia.

Ogólnie nasza sytuacja jest o wiele gorsza, ale już nie chce opisywać naprawdę wszystkiego. Do tego muszę jeszcze dodać, że popadłam w depresję i nerwicę lękową. Od roku jestem na lekach i dopiero teraz znajduje w sobie siłę, żeby to gówno zakończyć. Nie chcę tak żyć i naprawdę jestem tym zmęczona, mimo że mam dopiero 24 lata. Ten dupek zniszczył mi życie. Uzależnił od siebie, zmanipulował, zmienił moją osobowość. Przyczynił się do tego, że pomijałam swoje potrzeby, pasje. Nie okazuje mi w ogóle miłości, zero nic. Jestem w naprawdę złym stanie, ale gromadzę siły, żeby rozpocząć nowe życie.

Dziękuję za odpowiedź ulle. Potrzebowałam takiego pstryczka w nos.

Masz rację, powoli to do mnie dociera co w ogóle wydarzyło się w moim życiu. Wszystko dzięki grupie o toksycznych związkach, na którą trafiłam przypadkiem. To właśnie tam odnalazłam cechy swojego partnera i wszystko zebrało się w całość. Było to dla mnie szokiem, że dałam się wciągnąć w coś takiego. I wciąż nie wierzę, że moje ostatnie 5 lat tak wyglądało..

Zaczęłam dostrzegać swoje emocje w końcu, zwróciłam się ku sobie i powoli zbieram siły, żeby się rozwieść. Jednak co mój partner zaczął robić.. Zauważył, że stałam się o wiele chłodniejsza w stosunku do niego, że nie wypytuje, nie rozmawiam z nim i ten zaczął nagle się starać, zaczął inicjować rozmowy, jakieś wyjścia.. Robi mi mętlik w głowie. Nie wierzę, że się zmienił nagle. Po prostu czuje, że zaczął palić mu się grunt pod nogami.

Co do mojej mamy to ona nic nie zauważyła, bo K. Jest idealnym aktorem w co wciągnął też mnie. Udaję przy wszystkich, że jest wszystko w porządku.
Nawet ostatnio była taka sytuacja, że wyszłam z koleżanką do pubu i wróciłam późno, a ten napisał do mojej mamy wiadomość, że nadal nie ma mnie w domu i w dodatku nie odbieram od niego telefonów... Nie wierzę, że odważył się naruszyć moją relację z mamą. Ale nie to jest w tym najgorsze, bo moja mama wystosunkowala w moim kierunku teksty typu "biedny K. Całą noc się denerwował, gdzie jesteś, nie mógł spać". Rzyg po prostu.

I masz doskonałą rację, że jego podejście do wszystkiego opiera się właśnie na myśleniu "jakoś to będzie". Najlepiej jeszcze jakby wszystko było podsunięte pod nos, żeby nie musieć się wysilać.

Tak się cieszę, że nie mamy żadnych zobowiązań ani dzieci i tak naprawdę jedyne co muszę zrobić to złożyć pozew o rozwód.

Wiem o tym i ta decyzja jest we mnie od dawna, jednak przy depresji i lękach jest mi niezwykle trudno podjąć takie kroki. Umysł płata mi figla.

Co do narodowości to zgadłeś. Skąd taki wniosek?

Akurat nie był wychowany w duchu islamu i od zawsze stronił od religijnych wartości. Jest to raczej nowoczesny Turek, niz typowy Mustafa. Co do sposobu wychowania to jest odmienny od naszego, bo tam nadal panuje wychowanie twardą ręką i z wymuszonym szacunkiem do starszych. Sam zresztą doświadczał przemocy w domu i w szkole. Co też odbiło się na nim, że teraz reaguje w wybuchowy sposób, potrafi coś zniszczyć, kopnąć, czy uderzyć w ścianę. Akurat na mnie nigdy ręki nie podniósł i nie wierzę, że by to zrobił, bo tego nie toleruje. Zresztą gdyby nawet coś takiego zrobił, to prędzej ja wywiozłabym go do lasu, niż zrobiłby to drugi raz

szkoda tylko, że nie jest świadomy swojej przemocy psychicznej wobec mnie.

Co do asymilacji to jest wręcz przeciwnie, bo z tym nie ma problemu. Zna polski, nasz tradycje i szanuje nasz kraj i nigdy nie pozwala by ktoś o Polsce źle mówi. Wręcz Polska stała się jego ojczyzna, a nie Turcja której nienawidzi.

Z reguły strony i filmy Tureckie, czasem po angielsku. Ale wiesz nie o to chodzi, że miałabym problem ze zrozumieniem, tylko ile można wpatrywać się w ekran? Pracuje przy laptopie, później odpoczywa przed laptopem, a wieczorem jak przychodzi do łóżka do jeszcze w coś gra.