Koniec związku?

Dobry wieczór
Jestem tu nowy ale wiem, że mogę tu liczyć na poradę/pomoc. Do rzeczy. Jestem rozwodnikiem oraz po drugim nieudanym związku. I jak każdy człowiek mam swoje wady. Być może istotne dla sprawy będzie to, że ten drugi związek rozpadł się w wyniku nieuczciwości i kłamstw byłej partnerki, która potraktowała mnie jako wyjście awaryjne. Dość mocno to przeżyłem ale jakoś się pozbierałem. W ubiegłym roku na portalu randkowym poznałem kobietę, z którą początkowo zacząłem korespondować. Ona okazała się być bardzo mądrą, inteligentną i asertywną osobą. Bardzo dobrze nam się pisało i rozmawiało, spędzaliśmy ze sobą całe dnie. Mieliśmy dużo wspólnych tematów, okazało się, że mamy podobne poglądy i sposób patrzenia na świat. Ona jest samotną mamą, wychowującą 11-latka, chłopak ma adhd.
Mieszkamy w miejscowościach oddalonych ok 250 km od siebie ale stwierdziliśmy, że nie jest to aż tak wielka przeszkoda. Po ok 2 miesiącach od naszego poznania po raz pierwszy się spotkaliśmy. I z perspektywy czasu oraz rozmów wiem, że od razu wpadliśmy sobie w oko. Dużo wtedy rozmawialiśmy, spacerowaliśmy, byliśmy w kawiarni. Niechętnie wracałem do domu. Nie poznałem wtedy syna mojej partnerki, ponieważ uznaliśmy, że jest na to za wcześnie. Później nasze spotkania były częstsze i dłuższe, poznałem syna partnerki, w czasie świąt Bożego Narodzenia poznałem jej najbliższą rodzinę.
Wszystko układało się naprawdę wspaniale. Widziałem, że ona jest szczęśliwa a jej syn powoli zaczął mnie akceptować. Po długim, wspólnym namyśle postanowiliśmy, że zacznę szukać pracy w mieście gdzie mieszka moja partnerka i finalnie się tam przeprowadzę. Ona sama zaproponowała, że będę mógł zamieszkać u niej. Cały czas regularnie się spotykaliśmy, był seks. Coraz bardziej zaczęła nam doskwierać odległość, tęskniliśmy za sobą (wciąż szukałem pracy). Cały czas byliśmy ze sobą w kontakcie – pisaliśmy do siebie, dzwoniliśmy. W końcu padły dość ważne słowa i deklaracje – zastanawialiśmy się nawet czy nie za szybko to się rozwija ale doszliśmy do wniosku, że nie. Mieliśmy wspólne plany na przyszłość – chcieliśmy być razem.
Wszystko wyglądało naprawdę pięknie i sielankowo. Dużo pomagałem w nauce synowi partnerki i powiem szczerze, że sprawiało mi to przyjemność i satysfakcję. Starałem się ile sił wspierać partnerkę w różnych życiowych sprawach. Ani razu jej nie zawiodłem. Było nam ze sobą dobrze. Ale nic nie trwa wiecznie. Zaczęło się od tego, że któregoś razu, zupełnie niechcący w trakcie odrabiania lekcji z synem parterki, na jej telefon, z którego korzystaliśmy jako z kalkulatora, przyszła wiadomość po angielsku o treści „jak się masz kochanie?” i cała masa serduszek. Zaznaczam, że zobaczyłem ją czysto przypadkowo gdyż nie mam w zwyczaju grzebać w niczyich telefonach. Za chwilę partnerka podeszła do nas i stanowczo zabrała telefon mówiąc, że nam już nie jest potrzebny – ona ma smartwatcha sprzężonego z telefonem więc myślę, że mogła na nim widzieć jaką wiadomość dostała. Wieczorem zapytałem o tę wiadomość ale partnerka zbagatelizowała to wszystko mówiąc, że ona nie ma wpływu co piszą do niej mężczyźni i że takich wiadomości dostaje dużo. Ok. Przyjąłem to do wiadomości ale zauważyłem, że ona zmieniła ustawienia wiadomości przychodzących tak aby nie było ich widać na pulpicie. A dostawała ich za każdym razem bardzo dużo – było słychać powiadomienia. Nie przywiązywałem do tego większej wagi ponieważ jej ufałem. Podczas naszego ostatniego spotkania miałem trochę problemów w pracy. Nie mówiłem o nich partnerce, ponieważ nie chciałam jej martwić. Odebrałem wtedy sporo służbowych telefonów ale wychodziłem rozmawiać na zewnątrz po to, żeby nie słyszała o czym rozmawiam. Dziś wiem, że to był raczej błąd. Powinienem o wszystkim jej powiedzieć. Byłem wtedy dość nerwowy i zamknięty w sobie, przy pożegnaniu przeprosiłem za swoje zachowanie. I po około tygodniu po moim powrocie do domu coś się zaczęło zmieniać w zachowaniu partnerki. Coraz rzadziej padały z jej ust słowa: „kocham, tęsknię, myślę o tobie” aż w końcu zupełnie przestały padać. Również nasze codzienne kontakty stawały się coraz bardziej krótkie a same rozmowy stały się dość krótkie i dość oficjalne. Partnerka składała to na karb dużej ilości pracy i swojego zmęczenia. Po ok. dwóch tygodniach wprost zapytałem ją co się dzieje i poprosiłem o szczerość. Nie uzyskałem odpowiedzi, dopiero po dwóch – trzech pytaniach z mojej strony odpisała mi, że ona w tym momencie potrzebuje odpoczynku i musi sobie przemyśleć pewne sprawy. Próbowałem rozmawiać z nią na ten temat ale za każdym razem dostawałem taką samą odpowiedź: mam czekać a ona musi się zastanowić. Na moje pytanie czy nadal mnie kocha i czy nasze plany są aktualne odpowiedziała, że nie wie. Od razu, niepytana przeze mnie powiedziała, że nikogo nie ma i póki co nie ma czasu żeby się za kimś rozglądać (sic!). Zapytałem, jaka jest w takim razie moja obecna rola w tym związku – nie otrzymałem odpowiedzi. Chciałem (bardzo niechętnie) zaproponować krótką przerwę w naszych kontaktach ale nie wiem czy to jest dobry pomysł. Aha. Wszystkie moje próby ustalenia co się dzieje ona nazwała finalnie: manipulowaniem, wypominaniem i nękaniem…
I tu mam do Was pytania: co mam o tym wszystkim myśleć? Czy jest regułą, że info ze strony partnerki o konieczności zastanowienia się, oznacza zawsze rozpad związku? Czy mam walczyć, czy jest sens? A jeżeli tak to w jaki sposób? Co robić? Bardzo ją kocham…
Obecnie nasze kontakty ograniczają się do paru wiadomości w ciągu dnia a rozmów praktycznie nie ma.  Przepraszam, rozpisałem się ale chciałem w miarę dokładnie oddać całą sytuację.