Jak mam poradzić sobie z matką, która okazuje agresję i usiłuje mi ją przypisać? Matka nie znosi sprzeciwu, nie da się z nią normalnie rozmawiać. Musi być tak, jak ona chce. Już kilka lat temu zachowywała się w podobny sposób (a właściwie jeszcze gorzej). Jestem miła- wkurza ją to. Usiłuję jej przemówić do rozsądku, wytłumaczyć irracjonalność zachowania- wkurza się. Ma być, jak ona chce, natychmiast. Jeśli robię, co chce, również nie jest zadowolona, a wręcz mam wrażenie, że jest niezadowolona tym bardziej. Potrafi na przykład udawać, że mnie nie słyszy (na 90% jest to udawanie). Mówię głośniej i wyraźniej- również udaje, że mnie nie słyszy. Mówię jeszcze wyraźniej- wtedy zwraca mi uwagę, że na nią krzyczę. Wychodzi na to, że po prostu nie da się z nią dojść do porozumienia, bo cokolwiek zrobię, lub powiem, jest źle. Kiedyś (może z miesiąc temu) nawet zagroziła, że mi przyleje pasem (serio). Nie wiem, co to ma znaczyć i staram się jej unikać, bo zachowuje się jak osoba niezrównoważona. Jak mam z nią postępować? Czy ona ma alzheimera (czytałam trochę o tej chorobie jakiś czas temu). Najgosza jest agresja występująca wtedy, kiedy staram się być dla niej szczególnie miła i wyrozumiała; zrozumieć ją i okazać życzliwość. Nie działa. Wszystko źle, musi być dominacja za każdą cenę ze strony matki. Jak sobie z tym poradzić? Ludzie raczej nie zmieniają się z upływem czasu. Ojciec jest pod pantoflem i wszelkie próby rozmowy z nim spełzają na niczym- udaje, że nie widzi zachowań matki, chyba dlatego, że jest mu tak wygodnie. Co robić? Na razie muszę z nimi mieszkać (sytuacja życiowa + pandemia).
Nie mam ochoty "iść wojenną ścieżką" z matką i staram się jej unikać, jak już napisałam, ale po prostu nie wiem, jak mam się do niej odnosić wobec jej zachowania. Oczywiście nie zawsze jest agresywna i nie zawsze zachowuje się w opisany sposób, ale po prostu nigdy nie wiem, jak się zachowa, bo jest to zupełnie niezwiązane z tym, co robię i jak się do niej odnoszę. Przeważnie ustępuję i staram się po prostu schodzić jej z oczu, bo nie da się normalnie rozmawiać etc., tak jak już wcześniej napisałam. Ciężko się ustosunkować do takiej irracjonalnej tyranii. Jak sobie z nią poradzić?
Może tak jest w większości rodzin? Nie jest to jakieś mega- super- hardkorowe, bo może się tak wydawać z opisu, ale jest męczące.
Wcale by mnie to nie zdziwiło, jeśli jej zachowanie nie jest powodowane chorobą. 
Chce mnie zdominować. Uważam, że to bez sensu i nie mam zamiaru dać się jej poniżać, ale walczyć z nią też jest poniżej mojej godności. Mam "udowadniać", że lepiej od niej gotuję na przykład- przecież to głupie, a ona i tak wszystko obróci na swoją korzyść i spróbuje mi "udowodnić", że coś źle robię. Kiedyś gotowałam wykwintne potrawy- nie smakowały jej, wszytko było źle. Cokolwiek bym zrobiła czy też nie zrobiła, jest nie takie, jak być powinno. Trzeba by wychować sobie matkę, ale ja jako córka nie mam takiej możliwości. Właściwie to czuję się, jak gdyby to ona była moją córką, która robi mi numery. Takie to wszystko porąbane.
