Byłam z chłopakiem jakieś 9 miesięcy. Tak właściwie to nasz związek od początku był zupełnie inny niż wszystkie. Znamy się od zawsze, mieszkamy kawałek od siebie i jakoś tak cały czas się mijaliśmy. W końcu się spotkaliśmy. Spotykaliśmy się coraz częściej i częściej,ja się zaangażowałam, on cały czas wszystko olewał. W końcu się w nim zakochałam, wybaczałam mu wszystko, pozwalałam na wszystko, byłam na każde jego zawołanie. Minęły 2 miesiące i jego stosunek do mnie diametralnie się zmienił. powiedział mi ze mnie kocha, było cudownie. Po 2 miesiącach powiedziała mi że mnie jednak nie kocha, to co czuje nie jest takie silne jak na początku, myślałam że to koniec, ale on powiedział że chce być ze mną ,jest mu ze mną dobrze i uczucie na pewno przyjdzie. przez ten czas rzeczywiście było na prawdę cudownie, był dla mnie czuły,słodki, uroczy, byliśmy dla siebie wszystkim, zbliżały się walentynki (przeczuwałam ze to właśnie wtedy powie mi ze znów mnie pokochał bo wszystko na to wskazywało) ale jednak się przeliczyłam. 2 tygodnie po walentynkach,z dnia na dzień, bez kłótni, tak po prostu powiedział ze to koniec. że próbował, ale nic nie czuje ( a wiem ze to nie prawda) nic nie chciał powiedzieć, a ja nawet nie wiem dlaczego tak naprawdę zakończył nasz związek, było tak cudownie. nie wiem czy przeszkadza mu różnica w naszym wieku, ja mam 19 lat, on 23 lata, ale nigdy mu to nie przeszkadzało, to chyba nie jest taka duża różnica, prawda? Nie wiem już co mam robić, wpadłam w całkowita depresję, nie ma dnia kiedy o nim nie myślę i nie ma nocy kiedy o o nim nie śnie... nigdy nie przestane go kochać!
Czy jest jeszcze jakaś szansa dla nas? czy jest coś co jeszcze mogła bym zrobić? proszę o pomoc.
Nie wiem.. idź na basen ze znajomymi:) a jeżeli pisane jest być wam razem to prędzej czy później się zejdziecie;)
