Kiedy w fajnej znajomości pojawia się chemia - analiza przypadku

On z cala pewnoscia dobrze kombinuje. Dobrze dla niego samego. Pytanie czy rownie dobrze dla swojej partnerki i dla Ciebie.

Zadaj sobie pytabie czy bedac na miejscu jego partnerki chcialabys aby Twoj jedyny pielegnowal chemie z kolezanka

Pewnie się da ,a może nie - teoretyzowanie nic tu nie da .
Pytanie czy Ty dasz radę,czego chcesz i pragniesz pożądasz w tej relacji konkretnie i precyzyjne to określ dla siebie?
Do czego jesteś się w stanie przyznać przed sobą, czego się boisz ?
Utraty panowania nad sobą,wstydu,utraty status quo.Tajemnice,sekrety - obrona czego będziesz bronić.Co jest niebezpiecznego w tej relacji - emocje oczywiście .
Co skrywasz przed samą sobą intencje,motywy , chaos . niejasności niepewność siebie.
Co odkładasz na później,jaka furtkę zostawiasz za sobą otwartą?W co wierzysz a w co chcesz wierzyć.Do czego możesz się posunąć?
Co już jest przymusowe w myśleniu i z czym walczysz w swych uczuciach i myślach ? Co takiego odurza najbardziej czego brakuje i co chcesz tą relacją regulować w życiu i związku.Czegoś za mało czy za dużo ? Może chcesz jeszcze więcej ale czego ? Emocje,emocje ach te emocje .
Jaki masz cel ?

Istotny szczegół w tej historii - on jest wolny, czyli nie ma partnerki. (A przynajmniej tak twierdzi, bo dziś to trzeba kogoś naprawdę dobrze poznać i się osobiście przekonać, czy nie ma jakichś trupów w szafie.)
Jednak czuję, że to nie jest rodzaj odpowiedzialności, która rozkłada się po 50% dla każdego, tylko że moja wynosi jakieś 75% - bo to ja jestem w związku i w ten sposób odpowiadam za obie relacje.
Ja jemu życzę, żeby sobie kogoś znalazł, to wtedy nasz kontakt byłby łatwiejszy dla wszystkich stron.
Próbowałam wielu sposobów na znormalizowanie tej znajomości, np. pomyślałam, że fajnym rozwiązaniem byłoby, gdyby poznali się i polubili z moim partnerem, więc zapoznałam ich ze sobą. Wtedy zazwyczaj powstaje bariera: to kobieta kumpla, więc dam spokój. Tylko cóż, obaj panowie nie zapałali zbytnio do siebie sympatią.

Nie wiem, jak to dalej ma wyglądać. Mój partner jak do tej pory nie ma nic przeciwko tej znajomości, bo w sumie obiektywnie patrząc "nic się niby nie dzieje".
A mnie jest ciężko stwierdzić, czy to jest jeszcze w porządku, albo czy może już od dawna balansuję na granicy.

To może spróbuj odpowiedzieć sama przed sobą szczerze na dwa pytania:
1. Czy ta jego atrakcyjność powoduje, że masz o nim fantazje erotyczne?
2. Jak byś się czuła, gdybyś wiedziała, że Twój mąż ma taką koleżankę? Czy uznałabyś, że to już emocjonalna zdrada?
Jeżeli odpowiedzi na powyższe pytania są pozytywne to oznacza, że ta Wasza przyjaźń (już) nie jest w porządku a granica bardzo cienka i śliska.

Słuszna uwaga. Autorka opisuje tą sytuację w taki sposób bo jeszcze jest przed tą przysłowiową "czerwoną linią", wszystko wydaje się jeszcze takie niewinne, w zasadzie niby nic się nie dziej, to tylko kolega, a ta "chemia" to tylko taki miły dodatek, nic co powoduje realne zagrożenie.

Uparł się bo wydajesz się niedostępna, a z drugiej strony przejrzał Cię i wie, że chemia jest również z Twojej strony - to kręci podwójnie.

W takim razie wróć do pytań paslawka i spróbuj na nie odpowiedzieć, czego Ty naprawdę chcesz? Co teraz?
Bo to, że ta znajomość ma już znamiona zdrady emocjonalnej, już wiesz.

Tak, ta znajomość na znamiona zdrady emocjonalne. Wiem.

Czuję, że jak tego nie przepracuję, to znajdzie się ktoś inny, bo mój problem leży głębiej, niż na to początkowo wygląda.
Faktem jest, że:
1. Nie chcę zdradzać ani kłamać.
2. Chcę zmienić swoje życie, swój związek na lepsze. Jeśli oznaczałoby to, że muszę w związku z tym zmienić związek, to również to zrobię.
3. Priorytetem jest dla mnie obecny związek, ale nie za cenę umartwiania się w nim i pozbawiania się najistotniejszych dla mnie elementów.
4. Chcę przez to wszystko przejść jak przez próbę ogniową. Nawet przez nieprzyjemny fakt, że pragnę tamtego faceta i że nie mam na tow sumie wpływu.

Dlatego zdecydowałam się tu opisać to doświadczenie, może w formie swoistego pamiętnika.
Nie nastawiam się na konkretny wynik, pełen open end.

Być może jutro okaże się, że facet jest beznadziejny, że nie jest wart mojego szacunku - a wtedy odkochanie następuje u mnie błyskawicznie.

Spoko, możemy to nazwać brakiem bolca . Nie potrzebuję filozofii, a wyrzuty sumienia mam. Jak najbardziej.

Chcesz próby ogniowej? Pokaż dzisiaj swój temat mężowi. Moim zdaniem juz przekroczyła granicę. Cytując klasyka: "Nie nazywajmy szamba perfumerą.".

To w takim razie, jeśli jesteś pewna, że nie chcesz kłamać/zdradzać, a Twój związek jest dla Ciebie wciąż priorytetem i chcesz o niego zawalczyć, to wiesz co musisz w pierwszej kolejności zrobić?
Tak. Całkowicie odciąć się od tego "przyjaciela". CAŁKOWICIE! Inaczej próżny trud.

EDIT: Gdyby jednak naszła Cię chwila słabości, to Cię przestrzegę - to, że on okaże się kiepskim kochankiem (i wtedy w nim odkochasz) jest raczej mało prawdopodobne, bo przy takim nakręceniu zapewne będzie ogień ALE... pamiętaj jedno! Nie da się zaspokoić "na zapas". Jak zdradzisz raz, gwarantuję, że zrobisz to kolejny i kolejny, który za każdym razem będzie tym ostatnim. To jest jak nałóg. A potem już wiesz co będzie, czytałaś różne watki. Schemat jest zwykle ten sam.

Autorko, to, czy ten drugi ma dziewczynę, czy nie, nie ma absolutnie żadnego znaczenia.

Ponadto, teraz sobie myślisz, że gdyby okazał się świetny, dopuszczasz nawet myśl o rozwodzie. Musisz jednak wziąć pod uwagę jedną, podstawową sprawę: że to, jak ten drugi zachowuje się teraz, wcale a wcale nie znaczy, że tak samo będzie się zachwywał po Twoim rozwodzie.

Prosta sprawa: są ludzie, których podnieca dodatkowa trudność. Na przykład poderwanie cudzego męża / mężatki. A potem, gdy cel się osiąga, nagle dodatkowa podnieta znika, sprawy stają się poważne i... kochanek / kochanka znika.

Tak czy owak, robisz sobie kuku. Już jesteś w tym romansie zanurzona po uszy. Ten drugi może się tym delektuje, Ty krzywdzisz męża. Ja bym się na jego miejscu czuła już teraz zdradzona.

Ale są różni ludzie. Jedni mają skłonność do zdrady, inni nie. Z naturą ludzką się nic nie zrobi. Więc jeśli "taka jesteś", to zabrniesz w to dalej. Jestem bardzo ciekawa, czy będziesz po tym wszystkim szczęśliwa.

Czekam na post twojego męża: "Kolega z pracy. Mam się czego obawiać?". Zobaczyłabyś co wielu forumowiczów sądzi o "motylkach", "chemii", "stratosferycznej energii", "magii w powietrzu" i tym podobnych bzdetach. Oczywiście ten Harry Potter nie ma nic do stracenia, on chce poczarować różdżką, bo jest wolny. Też byłem na jego miejscu, było ćwiczenie wszystkich możliwych pozycji, ale jak pojawiła się normalna laska, to z mojej strony było krótkie "do widzenia" i koniec z mężatką.

Lovelynn, wg. mnie się nie da.

Jak jest chemia, to jest pozamiatane. Ja musiałam się całkowicie odciąć od mężczyzny w którym się zauroczyłam, bo pomimo tego, że do niczego fizycznego pomiędzy nami nie doszło, to byłaby to kwestia tylko czasu, żeby stracić kontrolę i zrobić coś głupiego.

Nawet nie wiesz, jak możesz się mylić. Jak dla mnie te dwie wypowiedzi się wykluczają, choć może Ci się w tej chwili wydawać inaczej.
Ty już "popłynęłaś" i z tej sytuacji dobrego wyjścia nie ma. To czy się z nim prześpisz, ma teraz już tak naprawdę drugorzędne znaczenie. Naprawę.
Ty już wiesz, że z niego ciężko Ci będzie zrezygnować, nie dopuszczasz nawet do siebie takiej opcji bo jesteś w tą znajomość najzwyczajniej świecie emocjonalnie zaangażowana.
Zasłaniasz transparentnością, ale to tylko pozory mające na celu zagłuszenie wyrzutów sumienia.
Po tym co piszesz, jesteś o krok od zdrady fizycznej. A co będzie potem chyba sama wiesz.
Oczywiście jest taka opcja, że się rozstajesz z mężem i zaczynasz wszystko od nowa z przyjacielem, tylko czy to się uda, czy o to mu chodzi. Różnie z tym bywa. Mózisz, że nie chcesz testować drugiej gałęzi, ale tak naprawdę robisz to od 2 lat. Tylko na razie w białych rękawiczkach. Skutki tego mogą być różne.
Jedną z opcji opisałam ja, drugą BEKAśmiechu. W sumie one obie się nie wykluczają. Facet być może chce się zabawić z mężatką, a jak przetestuje wszystkie możliwe pozycje na wszystkie możliwe sposoby, to się zawinie. A Ty zostaniesz ze złamanym sercem, rozwalonym małżeństwem, totalnie rozjechana emocjonalnie.
Sama przyznaj, że zostawienie teraz męża by dać szansę drugiemu, bez "przetestowania go" to duże ryzyko.
Dlatego napisałam wyżej, że z tej sytuacji dobrego wyjścia już nie ma.

W takim zawieszeniu, kiedy on gra pierwsze skrzypce w twoich erotycznych fantazjach jest to nierealne. Mam wrażenie, że ten Twój wątek to jest desperacja próba "rozgrzeszenia siebie" przed zbliżającą się wielkimi krokami zdradą fizyczną. Ty doskonale wiesz, że kontynuując z nim znajomość, do tego w końcu dojdzie. To, że dzieje się to na oczach i za cichym przyzwoleniem męża niczego tu nie zmienia.

EDIT:
Poza tym już zaczynasz się gubić w zeznaniach:

(red. męża)
vs

Teraz jesteś na takim etapie "oczadzenia", że zawsze znajdziesz jakiś powód by nie zrywać z "przyjacielem", a to wiadomo do czego doprowadzi. Ty o tym dobrze wiesz.

"Fakty są takie, że gość dwa lata przy mnie trwa. Tak, dla mnie to całkiem magiczne i romantyczne." - bitch please!

Mam pomysł, powiedz swojemu przyjacielowi, że odchodzisz od męża DLA NIEGO, jego reakcja powinna Ci rozjaśnić sytuację.

Moze po prostu ten twój cudak to zwykły pizduś-plastuś, dlatego ciągnie to przez dwa lata. Jakbym miał ochotę, to te twoje nieogolone nogi nie byłyby problemem:)

Sama siebie oszukujesz. Te pocałunki, dotykanki itd. są zwykle owszem, ale w normalnych związkach. Romanse ze zdradą w tle rządzą się jednak trochę innymi prawami. I wierz mi nieogolone nogi nic nie pomogą jak Cię któregoś razu, zupełnie niespodziewanie, obejmie w pasie i przyciśnie do ściany
Stąpasz po bardzo kruchym lodzie kobieto!

Czyli tu jest pies pogrzebany. Nie jesteś go pewna, jego intencji… bo Wasz romans od dawna już trwa, z tymże póki co w Twojej głowie.

Mały update.
Chyba mi przeszło.

A stało się to po mojej ostatniej rozmowie telefonicznej z nim. Ale po kolei.

Dostałam tutaj wiele rad w stylu, że to trzeba koniecznie uciąć, jak naszybciej zakończyć, bo w przeciwnym razie zakończy się ta cała znajomość jakimś niekontrolowanym, spontanicznym i szalonym seksem...

Intuicja podpowiadała mi jednak odwrotne rozwiązanie. Z jednej strony chciałam lepiej poznać tamtego mężczyznę, wybadać, jakim jest człowiekiem, lepiej go poznać. Miałam podejrzenie, że wiele scenariuszy na jego temat podpowiada mi tylko moja wyobraźnia oraz fakt, że ów mężczyzna jest niezwykle zręcznym sprzedawcą marzeń. Psychologicznym wirtuozem, który widzi braki i niedostatki w moim własnym życiu i potrafi się pod moje nieuświadomione potrzeby odpowiednio podpiąć, pokazując mi kolorowe fantazje, których tak bardzo brakowało ostatnio w moim życiu. Z drugiej strony chciałam się również faktycznie przekonać, co on takiego mi (teoretycznie) "oferuje", a czego brakuje mi w związku oraz w życiu.

Nie zerwałam tej znajomości również dlatego, że wydawało mi się to niczym nieuzasadnione, nie poparte żadnymi konkretnym wydarzeniami. Może, gdyby padła propozycja seksu, gdyby miały miejsce dotykanko-całowanki, jakieś schadzki, zwierzanie się z problemów małżeńskich. Ale przecież tu nic takiego nie miało miejsca. Dla mnie byłoby to jednak śmieszne i niedorzeczne: kategorycznie zrywać znajomość tylko ze względu na ową "chemię", która mimo wszystko w relacjach damsko-męskich nie jest niczym niezwykłym... tacy po prostu jesteśmy, że na siebie działamy - jedni mniej, inni bardziej. Czułam i nadal czuję, że ta osoba na mnie bardzo działa, ale wiem też, że fizyczność nie jest mi w stanie przysłonić wysokich standardów i oczekiwań, jakie mam w stosunku do kandydatów do życia i łóżka.

Umówiłam się z nim na ową rozmowę telefoniczną, gdyż tak jak tu pisałam - wcześniej nasz kontakt ograniczał się w dużej mierze do maili. A tam wiadomo - można łatwo kontrolować, co się chce przekazać, w jaki sposób ubrać swój przekaz w słowa tak, aby przypodobać się drugiej stronie i tak dalej. W rozmowie telefonicznej (która trwała kilka ładnych godzin) starałam się go wybadać, przetestować, celowo budując myślowe pułapki i zasadzki, w które on niestety lecz... głupio wpadał. I cóż - mam wrażenie, że ten człowiek ma bardzo niestabilny i chwiejny "kręgosłup moralny", że jest osobą, na której nie można polegać, że potrafi wywołać wokół siebie mnóstwo emocjonalnego chaosu i bałaganu, którego później sam nie ogarnia. To znacznie ostudziło moje zainteresowanie nim. Nie potrafię pożądać mężczyzny, którego szczerze nie podziwiam za to, jakim jest człowiekiem.

Czuję się na ten moment usatysfakcjonowana. Większość mojego "miłosnego" uniesienia skutecznie opadła. Natomiast wiele dowiedziałam się o sobie, o tym, czego mi w życiu brakuje, nie tylko w małżeństwie. Wiem, że "tego czegoś" nie da mi tego żaden partner, żaden kochanek.

Czy to koniec tej historii? Nie wiem. W tej chwili jestem pewna, że w czasie tej rozmowy on wyraźnie odczuł, że trafił na twardą osobę oraz, że ja też nie do końca jestem taka słodka, jaką on mnie sobie może z kolei on wyobraził ;-). Cieszę się, że miałam okazję lepiej poznać jego oraz dać się sama poznać taka, jaka jestem, już bez tego hormonalnego zaczadzenia.

Paslawek - ???

W niedzielę jestem zaproszona. Do niego. W jego mieszkaniu będziemy razem...

... świętować spotkanie adwentowe w grupie ;-).
Będą świeżo pieczone wafle, kawa, choinka. Od 14:00 do 17:00, dla mnie to przyzwoita pora, przyzwoity powód. Zgodziłam się przyjść.

Rozmawialiśmy z mężem - zachwycony nie jest, tak jak nie jest zachwycony całą tą moją znajomością. Zwrócił mi uwagę na to, że ten gość robi sobie nadzieje i żebym to też wzięła pod uwagę.
(Biorę.)
Zaapelował również, żebym poznała swoje prawdziwe motywy mojej wizyty tam.
(Staram się to robić, ale oczywiście nie jestem w stanie wyłapać każdego podświadomego motywu - to jasne.)
Również pytał, jak ja bym się czuła, gdyby w jego życiu pojawiła się taka "przyjaciółka".
(Jak bym zareagowała - pewnie byłabym wściekła, bo jestem osobą lubiącą mieć partnera albo na wyłączność, albo wcale.)

W chwili przyjęcia zaproszenia akurat byłam pewna swego - chemia ostygła, temperatura uczuć spadła.
Pójdę, poznam ludzi, wypijemy kawe, pogadamy, zmyję się wcześnie.

Jednak jest we mnie jakaś resztka niepokoju, mimo wszystko.
Najbardziej ze względu na to, że zostałam zaproszona sama, bez partnera...
Z jednej strony nie dziwi mnie to, bo pisałam, że panowie poznali się i nie przypadli sobie do gustu.
Z drugiej strony jest mi to całe spotkanie na rękę, bo to mimo wszystko większy komfort dla mnie spotkać się w większej grupie, niż we dwójkę. On sugerował jakieś tam "przyjacielskie kawy na mieście", ale wywinęłam się. Więcej mnie o to już potem nie pytał.

Jest mi z tym wszystkim jednocześnie i ciężko i lekko na sercu.

Absolutnie bym tam nie szła na Twoim miejscu.
Wkładasz palce między drzwi.

"Choć to szaleństwo, lecz jest w nim metoda"" 
No i to niewątpliwe zamiłowanie do eksperymentów - ostatnio napisałem to jednej z moich ulubionych forumowiczek  miałem to samo teraz chyba nieco mniej. znaczy więcej takich cudaków na świecie jest Ta ciekawość.
Dobrze że powiedziałaś partnerowi duży plus.
Wchodzenie w takie sytuacje faktycznie wymaga zaufania do siebie ale usprawiedliwianie się delikatne niepokoi "ja chcę się dowiedzieć i dotrzeć do tego, o co w tym wszystkim chodzi. Gdzie jest manko - we mnie, w partnerze, w naszym związku" - znasz pytanie już do odpowiedzi niedaleko a czy doświadczenie jest w tym konieczne ? Przecież już widzisz co z oczekiwaniami się robi w Twoim związku .
Ważna może być umiejętność samoobserwacji i wykorzystanie takiego eksperymentalnego dystansu tylko to odrobinę może zniekształcać uczucia i emocje co może nie dopuścić do pełnej refleksji coś jak błąd pomiaru.
Jak pojawi się pulsowanie skroni dobrze jest zapanować nad oddechem i nie robię sobie żartów z tego nie raz pomogło mi to zapanować nad sobą w różnych okolicznościach i sytuacjach.

Szaleństwo, w którym jest metoda... ja rozumiałabym to jako połączenie serca (szaleństwo) i rozumu (metoda).
Dokładnie tak Paslawku - zamiłowanie do eksperymentów, ale nie jakieś tam "idę na żywioł, niech się dzieje co chce, bo: o jeju, jaka ja jestem szalooooona"...
Tylko: idę, ale wiem kim jestem, wiem co robię, wiem czego chcę, a nade wszystko: wiem czego nie chcę.
Kiedy jest się jednocześnie eksperymentatorem, królikiem doświaczczalnym oraz jeszcze trzecią, obiektywną instancją - to jest właśnie ten stan.
Tak, kilka takich cudaków się ostało, ale to rzadkość...
(Aha, ćwiczenia oddechowe też czasem stosuję.)

A teraz do rzeczy.

Na spotkaniu było jakieś 15 osób.
Było dziwnie: niby niezobowiązująco, ale jak na moje standardy również w nieprzyjemny sposób... chaotycznie. Samo przyjęcie było bez ładu i składu, na odpierdziel, bez pomyślunku...
Miałam jednak świetną okazję do poznania otoczenia gospodarza (czyli głównego bohatera tego wątku), poznać jak działa w realnym, codziennym, zwykłym życiu. Bo do tej pory były raczej te pitu-pitu maile, gdzie pole do autokreacji było niemal nieograniczone.

Wrażenia?
Na tyle negatywno-neutralne, że nastąpił ponowny, gwałtowny spadek zainteresowania jego osobą...
Podejrzewam nawet na chwilę obecną, że był to już ostatni gwóźdź do trumny tej znajomości.

Podsumowanie?

Słyszałam (także od męża): nie idź tam, puścisz się, skomplikujesz sobie życie, zdradzisz.
Tymczasem wróciłam do domu, dziękując bogom za to co mam i co mogłabym stracić. Zyskałam też bardziej namacalny punkt odniesienia, coś innego od fantazji i majaczeń podyktowanych samą chemią hormonalną.
Nie żałuję swojej decyzji. Co więcej: zanim się do tego człowieka nie zbliżyłam w realu, to przelewałam na niego wiele własnych projekcji: bo on taki świetny, że nic tylko się rozwodzić. Rzeczywistość mnie otrzeźwiła!
Wyśniony książe po dokładniejszych oględzinach okazał się tylko zwykłą, pospolitą ropuchą, jakich wiele...

Veni, vidi, vici.

Dzięli paslawek. Tak, chyba najciężej byłoby o tej relacji myśleć w ten sposób, że nie dało się szansy czemuś wyjątkowemu.

Dziś natomiast jest mi smutno, ale chyba należało się z tym liczyć. ODWYK! Od jakichś dwóch lat jechałam na dopaminie i było mi z tym conajmniej przyjemnie. Motywacja do działania, do wzmożonego dbania o siebie i tak dalej. Teraz widzę, jak byłam od tej relacji uzależniona i  jak mi ona dodawała skrzydeł. Od dwóch dni chodzę przygaszona i oklapnięta.

No i została sprawa mojego związku. Symptomy zostały usubięte, ale pozostała przyczyna. Jest nam ze sobą dobrze, stanowimy wspaniałą parę kompanów. Czuję się kochana i wspierana. Ale nie pożądana.

Tak, tutaj o to akurat najmniej się martwię. Zajmę czymś umysł i ciało, szybko przejdzie... Prawdziwie problematyczne jest to, o czym piszę poniżej...

Kocham, wspieram i pożądam. Mogę śmiało powiedzieć, że mąż jest miłością mojego życia i żaden z poznanych przeze mnie do tej pory mężczyzn, nawet jeśli wywoływał we mnie przelotną fascynajcę czy zauroczenie, nie był w stanie mu dorównać. Jest to mój ideał mężczyzny w każdej dziedzinie - oprócz jednej...
Bo w kwestiach łóżkowych niestety zupełnie się nie dobraliśmy. Nie chodzi tu o jakieś wypalenie się czy osłabnięcie chemii w długoletnim związku, co przecież na pewnym etapie jest zrozumiałe i naturalne. Tu chodzi o sytuację, kiedy od początku temperamenty seksualne diametralnie się rozmijają. Najczęściej "poszkodowani" zdają się być mężczyźni, którzy zazwyczaj skarżą się na niewystarczającą ilość seksu w związku. Ale w naszym przypadku jest dokładnie na odwrót. Osobą o dużym temperamencie, ochocie na eksperymenty i dużej wyobraźni seksualnej jestem właśnie ja.

Wyobraź sobie, że demon seksu (to ja ) spotyka grzecznego anioła, który nie potrafi wyjść poza ramy tzw. "vanillasex", a i to już jest dużo! Czasem myślę, że mój mąż mógłby zapomnieć o seksie niemal całkowicie. Latami, pomimo próśb i gróźb nie inicjował seksu ze swojej strony. Dla niego po prostu zawsze istnieje wytłumaczenie, dlaczego nie mógł w danej sytuacji zrobić "pierwszego kroku": bo nie ta pora, bo samopoczucie nie to, bo nie był pewien, czy ja będę chciała... Natomiast jeśli ja inicjuję seks, to nigdy nie odmawia.

Długo się na to godziłam, pomimo, że jest to zupełnie niezgodne z moimi preferencjami. Lubię, kiedy mężczyzna mnie uwodzi i lubię być zdobywana. Tymczasem przypadła mi rola zgoła odwrotna i nie potrafię się z tym pogodzić...

Wiesz co, niedługo będziemy ze sobą 10 lat. I dopiero od niedawna tak sobie myślę, że tu się już nie da wiele zrobić. Ten typ chyba tak ma.
Perfekcjonista, intelektualista, silny charakter - taki jest w życiu. Pociąga mnie to w mężczyznach, fascynuje, kręci.
Natomiast w łóżku zupełne przeciwieństwo - zakompleksiony, mały chłopiec, który nie wie, czego chce, jaki powinien być jego kolejny ruch.
Ciągle prosi o kolejną szansę zapewniając, że nad sobą pracuje, że będzie lepiej. Wiem, że ten stan wywodzi się z jego negatywnych i przykrych doświadczeń w przeszłości, ale... jak długo można czekać?
I jeszcze się skutecznie opierać pokusom, tak jak w ostatnim przypadku?

Zaznaczę, że nie chodzi o osobę aseksualną ani o kryptogeja, bo już to wszystko rozważałam i wałkowałam. On po prostu pakuje swoją energię w inne dziedziny. Po prostu taki jest.
Wiem też, że jestem w jego typie, jeśli chodzi o wygląd, figurę. Generalnie jestem obiektywnie patrząc znacznie atrakcyjniejsza od niego (na tej zasadzie, że ludzie oceniając tylko po wyglądzie dziwią się, że to akurat z nim jestem), ale dla niego to nie jest powód do jakiejś wielkiej dumy. Mnie byłoby miło, gdyby tą dumę czuł, okazywał. A u niego to jest takie - jesteś zgrabną, atrakcyjną kobietą... a teraz przejdźmy do ważniejszych kwestii...

Rozmów było całe mnóstwo, szczerych do bólu.
W sumie zawsze dochodzę do punktu, w którym stwierdzam, że nie mogę go winić, że jest jaki jest. Ja też przecież nie jestem w stanie się zmienić.
Nie chcę rozstania, ale czasem po prostu boję się, że nie wytrzymam, że w końcu potrzeba zakosztowania nieokiełznanej namiętności zwycięży...

Ech, ulało mi się. Może za jakiś tydzień, dwa spojrzę na to wszystko z innej perspektywy. Obecnie mam totalny zjazd.

Przeczytałam cały ten temat.
Fajnie analizujesz Autorko swoje małżeństwo. Jednak każda sytuacja w jakiej znajdujemy się najwięcej mówi o naszych niezaspokojonych potrzebach. I dobrze jest tak na nią spojrzeć.
Sądzę, że skoro nie czujesz potrzeby reanimacji tej relacji, nie powinnaś tego robić. Może pan ma wiele takich mailowych koleżanek? I jakoś przerzuci się na inną po prostu. Bo jakieś swoje potrzeby tez zaspokaja w taki sposób.
W sumie zawsze zastanawiam się czego brakuje panom, którzy mają partnerki, nawet mówią o wielkiej miłości do nich, a jednak czują potrzebę utrzymywania innych relacji(np. mailowych) z innymi koleżankami. Chcą być kolegami, przyjaciółmi itd. Wydaje mi się, że nie kochają tych swoich drugich połówek.
Wiem, opisywany tu pan jest wolny, ale jakoś tak w taką stronę poszły moje przemyślenia. I może ktoś rozwinie temat