Skomplikowany facet czy potulny misiek?

Bardzo ciekawe pytanie, karpod. Przez większą część swojego dorosłego życia odrzucałam "miśków", a goniłam za zimnymi dupkami, którzy zgodnie z oczekiwaniami jedynie rozczarowywali. Traciłam mnóstwo energii walcząc o X czy Y, któremu z reguły prędzej czy później było wszystko jedno i którego tanie komplementy znikały równie szybko, jak przyszły.

Muszę Ci powiedzieć, że wyrosłam z tego. W pewnym momencie byłam już tak wyczerpana bieganiem za kimś i gonieniem karierowiczów, bawidamków i Piotrusiów Panów, że z ulgą przyjęłam pojawienie się mojego spokojnego A. I nie powiedziałabym, że nie ma własnego zdania czy charakteru. Miewamy swoje kłótnie, nie jest potakującą marionetką, ma swoje pasje, ale nie muszę za nim latać. Wprowadził w moje życie spokój, którego potrzebowałam i wreszcie jestem naprawdę kogoś pewna.

Ale może do tego się dorasta?

Żadna skrajność nie jest dobra. To po pierwsze.

Po drugie, mój narzeczony jest bardziej w stronę takiego "potulnego miśka", ale też nie do końca. Jest czasem bardzo (za bardzo) uległy, z łatwością mogłabym go przerobić na pantoflarza, ale nie chcę tego i dlatego staram się motywować go do większej niezależności. Ale ma swój charakter i wiem, że chociaż inni uważają, go za nudziarza i za takie "ciepłe kluchy", to oni po prostu go nie znają tak jak ja.

Jak takiego rozpoznać? Chyba jedynie przez rozmowę i obserwację zachowania. Ja to szybko wyłapałam, bo nie udawał kogoś, kim nie jest.

Rzeczywiście pytanie ciekawe, aż się musiałam dłużej nad nim zastanowić...

I po tych przemyśleniach stwierdzam, że chyba żadnego bym nie wybrała... Kiedyś niesamowicie pociągały mnie osoby skomplikowane, trudne, rozchwiane i niestabilne - mam na myśli mój okres nastoletni. Myśl o "naprawieniu" takiej osoby już sama w sobie mnie ekscytowała, nudziłam się, kiedy w związku wciąż było tak samo (dobrze). I tu chyba dochodzi to, o czym pisała yvette - dojrzewanie do pewnych rzeczy. Nastoletnia naiwność umarła śmiercią, powiedzmy, naturalną - życie pokazało mi, że takich osób nie da się "naprawić", one po prostu takie są i zawsze będą, a przy okazji zaleją mnie swoim jadem. Teraz doceniam to, że mam partnera, który jest kochany, dobry, baaaardzo czuły i wylewny jeśli chodzi o uczucia. Jednak daleko mu do osoby bez charakteru i własnego zdania - jest właśnie idealnym połączeniem bad boya i czułego misia Mam już dość niestabilności w związku. Kiedyś musiałam ciągle przeżywać wzloty i upadki, by czuć, że żyję (niekiedy nawet chyba sama prowokowałam upadki, by potem były wzloty), ale chyba trochę dorosłam i te wahania zaczęły mnie męczyć. Teraz czuję się bezpiecznie i stabilnie - co nigdy wcześniej nie miało miejsca, po prostu nie potrafiłam tak się czuć, mimo, że jestem wciąż z tym samym facetem.

Natomiast jeśli chodzi o to:

kiedyś spotykałam się (tzn. kilka razy się spotkałam) z facetem, który właśnie był takim "misiem". Już na drugim spotkaniu łapał mnie za rękę, komplementował tak że aż było mi głupio, powtarzał wciąż, że był zraniony, szuka prawdziwej miłości i chyba właśnie znalazł idealną kandydatkę (czyli mnie). Jednym słowem - maślanooki "zakochany kundel" Drażniło mnie to tak bardzo, że po którymś spotkaniu (czytaj: 2-3 godzinach spędzonych na unikaniu maślanego spojrzenia "misia" i zastanawianiu się, jak można tak się zauroczyć po kilku zaledwie randkach) po prostu przestałam odpowiadać na jego telefony, wiadomości na gg... Byłam tak mocno przerażona i zniechęcona, że nie miałam nawet ochoty więcej się do niego odezwać. Tak że jednak ja osobiście misiakom bez charakteru, którzy pochopnie i szybko lokują swoje uczucia, mówię stanowcze nie Ale podobnie nie wytrzymałabym ciągłych nerwów przy osobie rozchwianej i z problemami - nie na tym polega związek, żeby druga osoba ciągle doprowadzała nas do łez, prawda?

Anemonne, ten misiek o którym piszesz to tragedia ;0 że też tacy są na świecie... proszą sie o to, by ich ranić,naprawde.. Ja osobiście nie lubię aż nazbyt spokojnych chłopaków,porpostu takich normalnych, którzy w stosunku do mnie są mili i kochani, ale jak przychodzi wymiana zdań to potrafią bronić swojego zdania( choc nie az nazbyt zaciekle). Eh zastanawiam sie, czy są jeszcze na tym świecie wolni,NORMALNI faceci;p

Dobrze powiedziane

A ja lubie spokojnych ludzi z wlasnym  zdaniem. O.

Potulny misio? OK, byle nie przesadzał z tym "żuczkowaniem".
Mnie się trafił taki osobnik 60% trudny, a 40% romantyczny. Zależy też od sytuacji. Kiedy się kłócimy, nie zawsze pierwszy wyciąga rękę (zależy od powodu). A ja, jako bardzo nieksiążkowy przykład, wolałabym żeby przychodził ZAWSZE, najlepiej na kolanach. Taka moja wstrętna próżność.
Z czasem jednak nauczyłam się cierpliwości i odpuszczania (w granicach rozsądku i zaistniałej sytuacj oczywiście).
Poza tym, odbiegając lekko od tematu, mogłabym mieć pretensje (nie, za duże słowo) do mojego eks. On mnie przyzwyczaił do tego, że zawsze zgadzał się z moim zdaniem i nigdy nie miałam problemu, żeby postawić na swoim. To on zawsze wyciągał rękę na zgodę, on przychodził przepraszać, a ja byłąm  tą, która wybacza. Teraz jednak wiem, że to było bardzo niesprawiedliwe i się z tego wyleczyłam

Hmmm... Taki potulny misiek wpatrzony jak zakochany kundel... myślę że szybko by się znudził... a cwaniaczek, pewny siebie, silny facet- takie zawsze można przytemperować. A jakoś chyba lepiej bym się czuła z myślą że facet ma swoje zdanie, że czasem się pokłócimy żeby móc się miło pogodzić. Po za tym taki "misiek" kojarzy mi się też z przesłodzeniem, niespodzianki od takiego miśka- mało prawdopodobne bo pewnie będą częste i zarazem przewidywalne... a taki pewny siebie, jak już dojdzie do niego uczucie, i zaczniemy nad nim pracować to zapewne nie raz miło nas zaskoczy...
Chodź niestety ze skrajnymi typami nie zawsze jest łatwo.... chodź według mnie łatwiej popracować nad tym  "cwaniaczkiem"

ale myślę że takie pośrednie typy w "przyrodzie: jeszcze istnieją. Albo miśki i cwaniaczki sami się przytemperują w odpowiednią stronę
PS. Wyznaję zasadę że nie odrzucam ludzi . bo są zbyt mili... muszę mieć konkretne powody by dać sobie spokój. Życie potrafi zaskakiwać dlatego nie ma sensu odrzucać na wstępie z powodu stereotypu "misiek" "cwaniak" wszystko potrafi się zmieniać

Widze, że mój temat został odświeżony:P to powiem jeszcze, że ja niestety odrzucam na wstępie takiego miśka zwykle, zwłaszcza,że zazwyczaj nie idzie nam rozmowa. A nie ma nic gorszego niż facet-klucha,z którym nie ma o czym gadać. Szczerze powiem, że aż mnie odpycha od takich osobników i to bardzo.Podobnie jak od chamów. Ehh powiedzcie, czy spotkam kiedys NORMALNEGO faceta jeszcze?

Stracilam nadzieję już, bo w ciągu 20 lat mojego życia nikt fajny sie nie pojawił:P no to fakt, niektóre mają 2 i bezczelnie ich obydwu trzymają,zamiast sie podzielić

dzięki za próbę pocieszenia

Kiedyś ciągnęło mnie tylko do typów macho, czyli prawdziwy facet, twardy i nieustępliwy zdrajca... Bogu dzięki że mi przeszło
Z drugiej strony takiego misia bym chyba pobiła na pierwszej randce, bo nie cierpię "rozlazłych" facetów, sama należę do osób bardzo przedsiębiorczych i zorganizowanych więc wściekłabym się na zmienianie pieluch takiemu pantoflarzowi...
Całe szczęście że mój mąż nie należy do ani jednej ani drugiej grupy, jest spokojny, ale potrafi się kłócić i nie raz mnie wyprowadzi z równowagi. Ale bez tego byłoby nudno...

Tak więc karpod, spotkasz na pewno odpowiedniego faceta, bo tacy też istnieją

Mnie się zawsze wydawało, że potulny facet to... nieżyciowy facet. Taki jakby nieporadny, nie mający własnego zdania, wiecznie przytakujący. Przy takim partnerze sama bym się taka stała. Związek ma się opierać na partnerstwie i kompromisach, a nie na "ty decyduj, będzie po twojemu".

moj poprzedni partner byl typowym miskiem. co powiedzialam tak zrobil, ja mialam ostatnie zazdanie, ja o wszystkim decydowalam. po pewnym czasie zaczelam czuc ze jestem jego matka a nie partnerka, roztalismy. Moj obecny partner to prawie jego calkowite przeciwienstwo. ma swoje wlasne zdanie ale moje tez szanuje, jest wobec mnie bardzo opiekunczy, rozpieszcza, traktuje jak ksiezniczke, jest zaradny. wiadomo kazdy ma wady, on rowniez, akceptuje je bo nie sa to jakies patologiczne sprawy typu pijak, hazardzista czy damski bokser.
uwazam ze najodpowiedniejszy partner to taki ktory spelnia nasze oczekiwania i sprawia ze dzieki niemu czujemy sie wyjatkowe. mezczyzna musi miec swoje zdanie, byc zaradny zyciowo, potrafic walczyc o swoje ale dla swojej partnerki byc ostoja i opiekunem. Powinien ja umiec rozsmieszyc, pocieszyc.

A ja myślę jako facet nieco inaczej Wybór nie powinien być jak w tytule wątku - skomplikowany facet czy potulny misiek. Po pierwsze taki misiek to też facet - czy ktoś to akceptuje czy nie No i skomplikowany to nie jest przeciwieństwo potulnego. To tak lekko czepiając się.

Ja to widzę tak. Niektóre kobiety potrzebują faceta, którym mogą porządzić, poustawiać go, postawić na swoim zawsze - czy to w kwestiach waznych czy to w nieistotnych. Inne z kolei potrzebują takiego, co będzie za nie o wszystkim decydował, oschłego i stanowczego. Nie powie taki nic miłego, no może żeby się przesunęła bo zasłania mecz Kwestia charakteru a nie płci. Są tak zaborcze kobiety, że nie wytrzymałyby sekudny nie mogąc postawić na swoim choćby w kwestii zakupu rodzaju papieru toaletowego Każdy ma to co sam wybiera. Należy sobie po prostu zdawać sprawę, że ciężko wziąć takiego partnera i przerobić go na swój wymarzony wizerunek. Tak się nie da.

Często, nawet na tym forum, słychać płacz kobiet - zostawił mnie bez słowa, traktuje mnie jak powietrze, a nawet sporo gorsze historie. Wszystko na własne życzenie drogie Panie. Nie piszę tego jako ani skomplikowany facet ani potulny misiek A może wyjściem dla takich Pań byłby np skomplikowany misiek? Ok dość żartów. Wydaje mi się, że wybór tutaj to facet zaradny a niedorajda życiowa. Facet pewny siebie a taki, który boi się własnego cienia. Facet potrafiący tupnąć nogą (ale nie awanturnik) a taki co siedzi pod pantoflem. Każda kobieta wybiera sobie świadomie faceta i powinna zwrócić na to uwagę. Nie oczekujcie Panie, że facet który na początku znajomości na każde pytanie typu gdzie dziś pójdziemy na randkę odpowiada - nie wiem, wymyśl coś Ty - po kilku latach np okaże się ikoną pomysłowości i zdecydowania Trzeba odbierać pewne sygnały i to jak najszybciej. Czasem ktoś przywyknie do czegoś przez lata i później mu dobrze.

Życzę Wam Panie samych idealnych (w Waszych oczach) facetów

powiem tobie cos zabawnego czytajac ciebie mam wrazenie  ze mowisz o moim facecie  mieszanka wybuchowa ale go kocham mamy synka i teraz z powodu jego pokreconemu charakterkowi juz nie jestesmy bo to nawet by najbardziej najcierpliwszego czlowieka rozbroilo dlugo bylam ciepliwa placze awantury do niczego dobrego nie prowadzily potem przeprosiny byl slodziutki kochany i czuly ale po pewnym czasie to samo mialam dosyc  i nadal go kocham i on to wie i stara sie to wykorzystac i juz na mnie nie dziala uodpornilam sie to boli ale coz nie mozna miec wszystkiego  DUZY DZIECIAK na zewnatrz mezczyzna  A W SRODKU GOWNIARZ no coz co niektorzy moga sie nie zgodzic ze mna ale daj mu mala nauczke

WITAM  TO ZE TWOJ NOWY FACET MA ZAMIAR WYBUCHNAC TO TY KOBIETO SIE NIE EWAKOLOJ  CO TY DAJESZ MU POLE DO POISU I ON TO WYKORZYSTUJE BADZ TWARDA WIEM ZE KOCHASZ ALE JAKIM KOSZTEM  NIEMASZ CO SIE GO BAC  BADZ KOBITA Z KLASA I POKASZ MU ZE JEGO FANABERJE NIE DZIALAJA NA CIEBIE A TO ZRE TY MASZ CZASEM TAKIE A NIE INNE ZACHOWANIE TO NIEZNACZY ZE WOLNO MU CIEBIE ZLE TRAKTOWAC TY MUSISZ JEGO ZACHOWANIE ZNOSIS WIEC NIECH I ON TROCHE POZNOSI TWOJE ZRESZTA WIDZIALY GALY CO BRALY miej klase niedawaj sie .