Hej, dziś zdecydowanie gorszy dzień i nie wiem czy to aura czy może kolejne wzmaganie sięga alkoholizmem męża. Od rana czułam,że coś będzie nie tak. Mąż jest alkoholikiem a ja tkwię w tym szukając odwagi aby wyjść. Mamy dwójkę dzieci a to jak wiecie w takich decyzjach jest chyba najtrudniejsze , bo z jednej strony myślę że powinnam im zaoszczędzić tego wszystkiego a z drugiej strony boję się zmierzyć z tym, że tata będzie osobno. Jestem gotowa na terapie, właściwie jestem w trakcie doboru terapeuty ( okazuje się , że nie łatwo trafić ). Jakby ja to wszystko rozumiem , ale brakuje wciąż odwagi. W głębi podjęłam już decyzje o rozstaniu, czuje do niego wstręt chwilami nienawiść a mimo wszystko tkwię w miejscu . Jesteśmy małżeństwem 14 lat mieliśmy 2 letnia separacje i trafiliśmy znowu do punktu wyjścia. Pewnie nie muszę dodawać że mój mąż nie widzi problemu, że ja jestem na delagacji a on sobie wypiła ćwiartkę wódki , że dziś byłam na uczelni od rana (przeczucie mówiło wracaj) wróciłam a on „wstawiony” .
Dlaczego ten post? Bo może któraś z was to przeszła, a może ktoś poprostu Doda mi otuchy ? A może ktoś „postawi do pionu”? Każde zdanie szczególnie dziś będzie dla mnie cenne.
- KGB
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Podobne tematy
2 2018-10-27 14:05:10 Ostatnio edytowany przez Wielokropek (2018-10-27 14:05:49)
(...) A może ktoś „postawi do pionu”? (...)
Brak Ci odwagi, by rozstać się z alkoholikiem, który dokonał wyboru. Nie brak Ci jej do życia z nim? Nie brak Ci jej do czynienia piekła swym dzieciom? Nie brak Ci jej do przedstawiania dzieciom hierarchii wartości z alkoholem na pierwszym miejscu? Na pewno?
Twierdzisz, że boisz się zmierzyć z rzeczywistością. Ktoś wymaga od Ciebie bycia nieustraszoną? Bój się. Weź swój strach pod rękę i słuchaj swego mądrego rozumu, ten głupi zostaw na spotkania z terapeutą.
Moje spostrzeżenia: alkoholizm to bardzo wolno postępującą choroba. Oprócz znanych ogółowi objawów jest jeden bardzo trudny do wychwycenia. Ta trucizna niszczy mózg a tym samym upośledza rejony odpowiedzialne za empatię, altruizm, samokontrolę i pewnie wiele innych. Alkoholikowi, pewnie jak każdej innej osobie, będzie wydawało się, że jest całkowicie normalny. Jego rodzina, ponieważ jest w ciągłym kontakcie, nie dostrzeże drobnych postępujących zmian w charakterze, bo degradacja postępuje stopniowo i prawie niezauważalnie. To jest chyba jedyna choroba, która nigdy do końca nie pozostaje wyleczona a tylko zmienia się jej intensywność- czasem wydaje się, że pacjent zmniejsza dawki lub idzie na terapię i jest czysty przez jakiś czas. To, co chcę dać do zrozumienia to fakt, że objawy i skutki będą rozciągnięte w czasie a ty będziesz stopniowo dostosowywać się do sytuacji i mimowolnie on będzie wciągał cię w swoją chorobę ( stąd np. DDA) aż stanie się ona również twoim udziałem. Na ratunek nigdy nie jest za późno. Jestem pewien, że gdybyś poznała faceta, który nie jest alkoholikiem zauważyła byś kolosalną różnicę. On będzie cię wciągał w swoje zachowania i życie aż po kolejnych 10-20 latach dojedziesz do punktu bez powrotu i podobnie jak teraz zabraknie ci odwagi czy determinacji by odejść. Teraz, bo uważasz, że jest szansa na poprawę a później, bo stwierdzisz, że jesteś za stara i nikt ciebie nie zechce, i nie warto już niczego zmieniać w życiu. Życzę ci ogromnej odwagi!
Nie zmienisz go jeśli on nie widzi problemu. Bedzie z nim coraz gorzej.
- KGB
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Bardzo Wam dziekuje za wyrażenie swojego zdania. Wielokropku napisałaś bardzo w punkt i dało mi to kopniaka .
Canarios dziekuje za spostrzeżenia faktycznie w emocjach nie zastanawiam się nad struktura, która się zmienia i to mocno otwiera oczy. Mam taka refleksję, że poprzez wstręt do niego nie potrafię widzieć tzn nie chce rozumieć tej hmm choroby, przypadłości .
Jeszcze raz wielkie dzięki 
- Ysanna
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Kobieto, uciekaj i przestan sie zaslaniac dzieci. Brak ojca jest lepszy niz zły ojciec. Dzieci alkoholikow nie bez powodu cierpia w doroslosci na brak zaufania i angażowania się w relacje z innymi.