pomocy! rozstaliśmy się, czy on wróci? - Netkobiety.pl

ale serio to był drobiazg... nie chciałam powiedzieć co mi jest jak byłam w  towarzystwie jego kumpli. powiedziałam że nic... nie chciałam mówić przy nich że ie odpowiada mi ich towarzystwo... po 6 latach kiepska sprawa by to był powód zerwania...on jest młodszy..nie wiem może nie dojrzał...albo chce sie wyszaleć...

skąd możesz wiedzieć skoro mnie nie znasz?

I zapewne nie było to po raz pierwszy, kiedy facet zamiast gadać z kumplami musiał zajmować się fochem księżniczki, która na dodatek nie chce powiedzieć, o co chodzi. Jak Ci nie odpowiadało towarzystwo jego kolegów, to trzeba było mu pozwolić spotkać się z nimi samemu, a nie wiecznie muchy w nosie mieć... a dla Ciebie to niby "taki drobiazg"... To ja wolę nie wiedzieć, co ten facet z Tobą musiał znosić na co dzień, skoro to tylko "taki drobiazg" był.
Zmieniłaś się? A skąd to wiesz, skoro już się nie spotykasz z nim i jego kolegami? To tylko Twoje pobożne życzenie i obietnice, ale dlaczego on miałby w nie uwierzyć? Pewnie też już nie pierwszy raz "zmieniłaś się i nie będziesz już".

faktycznie, musi Ci być daleko do księżniczki
zresztą widać to nawet dobrze tutaj. Dostajesz jakąś uwagę i zamiast odpowiedzieć normalnie to się obrażasz.

nie obrażam tylko nie lubie jak mnie ktoś ocenia a nie zna mnie.ja mu na początku gorsze rzeczy wybaczałam... to co on robił żle przymykalam oko żeby nie było kłótni

i dodam jeszcze za za pół roku mam poważna operacje mózgu... więc kłótnie mi nie a potrzebne...wrecz przeciwnie...

Lady Loka napisał/a:
zalamana27k napisał/a:
skąd możesz wiedzieć skoro mnie nie znasz?

3 tygodnie to za mało na jakąkolwiek zmianę, która byłaby na stałe. Za krótko i już.

Jaki czas uważasz zatem za odpowiedni na zmiane? Zakładamy że kobieta (nie tylko autorka, ogólnie) nie widziała tego błędu, ale po takich wstrząsających zdarzeniach jak zerwanie, dostrzegła ten błąd i szczerze chce nad nim pracować. Myślisz że taka osoba nie zasługuje na kolejną szanse?

ja serio wiem gdzie zrobiłam błedy... już zaczynam myślec że może o coś innego chodzi... każdy jego kolega to singiel... wiem że dobrze się bawił przez ten czas...mogli mu coś nagadać

do Anecia1022
zgodzę się z Tobą masz racje... może tak być... przestane sie z nim kontaktować... zobaczymu co bedzie dalej

wiem że muszę nad tym pracować,uczymy się na błędach... zobaczę co będzie przestane pisać do niego... i zobaczymy co wyjdzie... nie meszkalismy razem... ale po operacji miało sie to zmieni...mieliśmy współne plany na przyszłość . i jak z nim gadałam po rozstaniu i jak zapytałam jaką ma pewność że kiedyś nie wrócimy do siebie bo często pary wracają podalam mu przykłady to powiedział że na to mi nie umie odpowiedzieć na tą chwile... i że jak by mu minęło uczucie to też mi o tym powie.

Mam wrażenie że błądzisz. On odszedł włączyła Ci się panika i teraz obiecasz wszystko byle by wrócił  tyle że nie tędy droga. Odpowiedz sobie czemu  Ty chcesz być z nim? Czemu chcesz być z kimś kto ma Ciebie dość? Komu ciągle marudziłaś narzekałaś i na kogo się ciągle fochałaś. Przecież to były twoje reakcje na jakieś rzeczy jego zachowanie jego znajomych. Te rzeczy nie znikną i mimo że możesz udawać że Cię nie drażnią jego znajomi to jednak w końcu nie wytrzymasz rzucisz jakimś pasywno-agresywnym tekstem.

Nie lepiej znaleźć sobie kogoś kto bardziej Ci będzie odpowiadał? Na kogo nie będziesz musiała się fochać? Kto będzie miał bardziej Ci pasujących znajomych? Czy naprawdę byłaś szczęśliwa będąc z nim w związku? Czy może strach przed samotnością Cie trzymał przy kimś kto musiał Cie na siłę wyciągać do jego znajomych?

A może takie ciągle narzekanie marudzenie sprawia Ci przyjemność? Może jak komuś wytkniesz że coś nie tak to wtedy czujesz że żyjesz? Cieszy Cie to że jak zamilkniesz to facet biega w okół Ciebie zbity z tropu i stara się poprawić coś ale nie wie co ?
Czemu twoim zdaniem te błędy popełniałaś ? Jak byś teraz z wiedzą jaką masz dziś zachowała się w tych błędnych sytuacjach ?

do uleshe
bo go kocham byłam z nim szczęsliwa... i to nie strach przed samotnością ... i nie mam nic do jego znajomoch..zawsze czułam sie w ich towarzystwie spoko... była impreza cos jak festyn i zamiast być tam byliśmy w parku aż jego koledzy skończą piwo i to mnie wkurzylo że nie na po parkach chodzenie przyjechałam...i w każdym związku są kłótnie... to była ruga w ciągu miesiąca a tak to przez rok zero kłótni...

O tym kobiecym nic to nawet są memy czy inne wynalazki

Drugie, genialne, jest domyśl się.
Takie panny to tylko rakietą w kosmos wysyłać.

Współczuje Ci ciepło, naprawdę i szanuje, ale samej mi byłoby Ciężko z taką osobą (gdybym była facetem) zbudować relacje. Czułabym się zmeczona. Nie dostosowałaś się do całej ekipy - tylko chciałaś by wszystko się kręciło wokół Ciebie. NIGDY żadnemu mojemu facetowi nie puscilam podobnego focha - po pierwsze by się dobrze bawić, potrzebne mi bylo glownie jego towarzystwo, a nie rozrywki. Po drugie szanuje potrzeby partnera, Po trzecie potrafie sie dostosowac do grupy. Oni chcieli spędzić czas po swojemu (raptem dokonczyc piwo, pogadac). Dla Twojego faceta to powinien byc super czas, ale jego panna chciala robic cos innego niz wszyscy, wiec postawila mu ultimatum - albo zaspokaja jej zachcianki, albo spedza czas ze znajomymi na ich zasadach, a ona puszcza focha lub opcja c - naklania znajomych, by wszyscy spedzili czas tak, jak chce tego jego laska. Na wypadzie, na ktorym on powinien byc zrelaksowany byly niepotrzebne kwasy. To juz bym wolala na Twoim miejscu zamknac sie i po prostu nastepnym razem poszedlby do kumpli sam, jesli nie odpowiada mi ich styl spedzania czasu. Nie psulabym im imprezy. Nie Ty bylas tam najwazniejsza. Takich sytuacji pewnie bylo wiecej ... bo jezeli ktos ma zapedy do egoizmu to taki wlasnie jest. Wieczny stres, bo nie wiadomo, czy partner nie pusci focha, wlasnie o nic - generowanie klotni bez powodu to nie jest najlepsza strategoa na zwiazek i nawet jesli zdarza sie sporadycznie, a w waznych dla nas momentach moze meczyc i byc powodem do odejscia. Nie wiesz tez, ile rqzy taka akcja zostala przemilczana przez Twojego faceta, by nie konczylo sie klotnia. Mysle, ze masz do przepracowania jeszcze kilka rzeczy i nawet, jwsli Twoj partner wroci to po jakims czasie znowu poczuje sie zmeczony. Nie mamy biznesu na forum, zeby Cie jechac. Wszyscy usiluja Ci pomoc, ale ile z tego wyciagniesz to Twoje. Dodam jeszcze, ze fakt, ze partner robil w przeszlosci gorsze rzeczy calkowicie nie usprawiedliwia Twojego zachowania. Jest to calkowicie nie na temat - bo Ty z jego wadami dawalas rade tworzyc zwiazek, a on z Twoimi - nie.

Widzialam twój post na kafeterii. Również tutaj ci odpowiem.
Niedawno zerwal że mną chłopak po prawie 2 latach zwiazku, podając powód do tego, że kłótnie wyniszczyly w nim uczucie. Przy rozstaniu zaczal podawac przyklady ludzi, ktorzy tez sie rozstaja i jest ciezko, co dla mnie jest dziwne, kazdy rozstaje sie z innego powodu i uwazam, ze te przyklady byly nie na miejscu. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że klotni było odrobinę za dużo, często o totalne blachostki, i tak, tak zauważyłam dopiero to wszystko po najgorszym co mogło się stać - rozstaniu. Plakalam, nawet teraz jeszcze czasem placze. Serce mnie strasznie boli. Tesknie za nim. Prosilam go o szansę, proponowalam by spróbować razem coś odbudować,  skoro zapewniał mnie przy rozstaniu, że kocha mnie jako bliska osobę. Powiedziałam mu, że totalnie za pozno zauważyłam swoje błędy i wiem jak to wygląda, ale ważne, że chociaż je zauważyłam.  Zapiera się ciągle w przyjaciół, chce mieć kontakt, ale się dystansuje. Ja staram się chociaż pisać mu coś w stylu 'powodzenia na egzaminie trzymam kciuki' itd. jakieś 'dziekuje','prosze', strasznie się czuje pisząc tak oschle i czytając jego takie odpowiedzi, ale co zrobie, powiedział,  że MUSI się tak zachowywać.
Teraz jest zajęty, musi się uczyc. Rozumiem to, ostateczny raz zaproponowalam mu, ze jak zaliczy wszystko co musi i będzie miał wolny czas by wtedy na spokojnie przemyslal to co mu powiedziałam, że zaczynam się zmieniać bez względu na wszystko i zeby wtedy dał mi znać,  że jest gotowy na rozmowę twarzą w twarz, o tym czy on stwierdził, czy warto czy nie. Moje zdanie na ten temat zna, i raczej go nie zmienię. Ja słów na wiatr nie rzucam, więc odnośnie zmiany - zmieniam się,  może minęło mało czasu, ale moja rodzina zaczęła zauważać, że staram się być inna i staram wprowadzić w moje życie lepsze nawyki.

Pierwszy raz walczę o faceta, którego naprawdę kocham i spędziłam z nim najlepsze chwilę w moim zyciu, po kochałam całym sercem mimo wszystko. Wspólnych zainteresowań i tematów nam nie brakowało. Mam może trochę nadziei, że powie, że warto jednak dopuszczam do siebie w większej mierze negatywny koniec sprawy, by się nie rozczarowac.
Dostałam też nauczke, by mimo zapewnień typu 'zawsze razem mimo wszystko, rozwiązujmy wspólnie wszystkie problemy' nie angażować się cała sobą, bo dostanę kopniaka w twarz.

U mnie jest podobnie. Nie odzywam się do niego od wczoraj. Dałam sobie spokój, zrobiłam co mogłam,  pałeczka leży po jego stronie.

Nasunela mi się jeszcze jedna myśl. Otóż ta zmiana tez nie jest taka dobra. Ok masz wady które objawiły się w danej sytuacji, przy kolegach itd. Ale jak masz to zmienić skoro będąc sama takich sytuacji nie masz? Jak masz wypracować nawyk nowy skoro nie ma warunków na wdrożenie go w życie? Ktoś ma jakieś doświadczenia?

Drobiazgi? On ma cię dość, daj mu żyć.

Popracuj nas sobą, to może w następnym związku będzie lepiej, a mu daj już spokój.

Nie to Ty skupiasz się na drobiazgu. Ludzie po prostu w pewnym momencie mają dość. Coś się nawarstwiało, uczucie ulatywało i potrzebny był tylko kolejny wyzwalacz. Po okresie zakochania w związku trzeba się dobrze czuć i dogadywać, choćby dlatego że uczucie nie są stałe, emocje z czasem słabną.