Kochana mama bluszcz - Netkobiety.pl

Może to ty powinnas zasięgnąć porady u specjalisty, jak sobie radzić z matką? Jak nie ulegać jej manipulacjom i presji? Jak ją zmotywować do leczenia?

Poza tym, co jeśli ją powiadomisz, że nie jesteś jej w stanie pomóc i jeśli ona sama tego dla siebie nie zrobi (nie zacznie się leczyc), to zwyczajnie ograniczysz kontakty z nią, bo cię wykańczają psychicznie? Czasami trzeba zastosować terapię wstrząsową, jak inne nie skutkują.

Może szanowna mamusia jest ok. 50-tki?, nie 90-tki? 

Dziewczyny madrze radza.
Zacznij od zmian u siebie. W swoim sposobie myslenia.

Z terminem matka powiazany jest caly bagaz skojarzen. Czesto patetycznych i utrudniajacych racjonalna analize problemu.... no bo jak?
"Dziecko, krytykujesz MATKE!? Zycie CI dala, poswiecila sie...a ty taka niewdzieczna!" - cos w ten desen (piszac to bardzo z grubsza), prawda?
Nie jestes mniej warta niz matka. Jestes takim samym czlowiekiem  jak ona -  oczywiscie, nie tym w sensie, ze jestescie indentyczne, a mam na mysli Wasza wartosc.

To prawdopodobnie nie bedzie latwa droga, ale da sie Serio. Da sie, choc jest pod gorke
Jezeli nie dasz rady sama - szukaj pomocy psychoterapeuty. Dla siebie. Nie dla mamy.
Nie pozwol sobie zmarnowac zycia. Nikomu.

Salomonka myslalam nad tym zeby udac sie do kogos ,zeby mi wytlumaczyl ze moja mama przekracza granice ,zeby zmienic swoj sposob myslenia i zaczac zyc pełną piersią.Ona ma dopiero 60 lat i jej pasywnosc przeraża.Wyglada to tak jakby role sie odwrocily ze to ja matka ktora musze sie martwic o rachunki o jej zdrowie a ona corka ktora nie chce sie leczyc i robi na zlosc.To nie normalne ze tak mloda kobieta nie robi zupelnie nic ,rece opadaja jak tam jade zamiast wypoczac na urlopie to tylko sie stresuje.Zeby sie umyla ubrala musze stracic uwierzcie duzo nerwow:-( i codziennie inna ma chorobe:-(

Gdybym tak powiedziala to obrazi sie na amen i bedzie plakac do poduszki ,przypuszczam ze to tylko pogorszyloby jej stan ,jakos sie ogarnia w ten sposob ze juz nawet na zakupy nie chodzi sama tylko sasiad jej przynosi,podstawowe produkty.Nie chce sie leczyc ja juz sama nie wiem czy ona chora od serca czy od nerwicy ma takie stany.

Ma takie stany, bo może je mieć, taka prawda. Sąsiad zrobi zakupy, córka robi za ścianę płaczu, a jak może to przyjedzie na urlop i zamiast wypoczywać, to myje, sprzata, martwi się i wysluchuje. Zrozum, że zrobiłas wszystko co mogłas, aby jej pomóc. Teraz masz dwa wyjścia;

1. Odetniesz się i pomyślisz o sobie. Jest szansa, że podziala to na nią, jesli będziesz konsekwentna.
2. Ubezwłasnowolnisz matkę sądownie i umieścisz w placówce leczniczej wbrew jej woli.

Widzisz trzecie wyjście?

Może tylko takie, że w końcu ty dostaniesz choroby serca albo nerwicy ze stresu i zaczniecie się uzupełniać i rozumieć. Tylko kto wejdzie w dzisiejszą twoją i sąsiada rolę? Masz jakies widoki?

Autorko. Zalatwilabym mamie leczenie w szpitalu na oddziale depresji i leczenia nerwic. 3-6 miesiecy leczenia z intensywna terapia. Jezeli sie nie zgodzi, odcielabym sie na jakis czas - terapia wstrzasowa.
Pamietaj, ze wyreczanie matki z obowiazkow jest dla niej SZKODLIWE.
Kazde jej wycofywane sie z zycia to poglebianie sie w chorobie. Kazda, nawet drobna czynnosc oddala jej chorobe. Nawet w szpitalu nikt nie obsluguje pacjentow. Musza sie umyc, ubrac, zachowac porzadek i uczestniczyc w zajeciach. Nie pozwol soba manipulowac. Zwroc sie do psychologa po pomoc i pomysl tez o mezu, ktory pewno takze jest na skraju wytrzymalosci.

Wiesz co, jedno Ci powiem, nie daj się zwariować, to Twoje życie i masz go przeżyć z mężem po swojemu, po Waszemu, a Twojej mamie powiedz,  zadzwoń żeby wreszcie zajęła się sobą ,bo Ty nie będziesz wracała do Polski - tam mieszkasz, tam masz pracę, męża i jest Ci dobrze, zaznacz przy tym, żeby nie zaczynała płakać, czy innych swoich śpiewek, bo Tobie też nie jest lekko, a męża kochasz i masz zamiar przeżyć z nim długie lata.

Rozumiem też Ciebie co do wyrzutów sumienia, ale chyba niepotrzebnie je masz, jakoś Twoja mama nie ma tych wyrzutów, skoro ciągle narzeka na swój los, płacze i wpędza Ciebie właśnie w poczucie winy, ona na tym bazuje, nie daj sobą manipulować.To jest matka, ale jakaś taka zaborcza, nie cieszy jej dobro własnego dziecka, tylko myśli o sobie i jaka to ona nieszczęśliwa. Są w życiu większe nieszczęścia Twoja mama powinna się cieszyć z tego co ma.

Nie pisałaś czy ktoś z rodziny został w Polsce oprócz Twojej mamy ? może mógłby z nią porozmawiać, pobyć z nią troszkę, wyjść na spacer , czy namówić na wizytę u lekarza. Bo jak widzę Twoja mama jest uparta jak kocioł w dodatku chce postawić na swoim. Nie daj się, walcz o swoje szczęście i swoje życie.

Dziekuje wam dziewczyny za porady ,troszke mniejsze mam teraz wyrzuty sumienia,chociaz dalej sa bo kto chce miec nieszczesliwego rodzica ,nikt...probuje sie troszke dystansowac Czytalam duzo o toksycznych matkach i moja do tego tematu bardzo pasuje.Jest wladcza i chce zeby wszystko bylo pod nia ustawione.Tak nie moze byc przeciez.Jak mam problemy czy w pracy czy jakies inne zawsze jej oszczedzam nie mowie.A ona w kolko to samo,przeciez mi zdrowie tez moze siasc...wydaje mi sie ze ona wie ze jestem wrazliwa i dobrze jest jej mna manipulowac.Ona miala normalne dziecinstwo rodzicow na ktorych mogla polegac ,ja mialam zrabane dziecinstwo przez ojca alkocholika ,to teraz za kare jeszcze mam to w nagrode:-( marze o tym zeby byla jak kiedys radosna usmiechnieta dobra bo taka ja pamietam ...nie wiem czy na starosc ludzie sie tak zmieniaja ,nie mam pojecia.Utrzymuje ja oplacam mieszkanie nie pamietam slowa dziekuje ,cos dam w prezencie nie bylo slowa dziekuje nigdy..nie wiem czemu to pisze przeciez to nie jest sedno tej sprawy ...najgorsze w tym wszystkim jest to ze nie potafi zrozumiec ze jestem juz dorosla osoba pod 40 stke i ze to jak wyglada jej zycie to nie jest moja wina :-(