Chłopak, który tylko udawał miłość? - Netkobiety.pl

Witajcie,
      Znalazłam te forum przez przypadek... szukałam jakiejkolwiek porady odnośnie zerwania. Mam świadomość, że czas leczy rany, ale po prostu sprawa jest świeża, a serce nadal pęka na pół.
      We wrześniu zaczęłam studia w obcym mieście,mam tutaj znajomych z byłej miejscowości i dlatego, jak wyszłam na miasto z kolegą z liceum zapoznałam też jego. Poznałam... to trochę za dużo powiedziane, bo widzieliśmy się raz, dwa lata wcześniej, ale nie mieliśmy zbyt dużego kontaktu. Od początku wiedziałam, że to będzie coś więcej. Był innym chłopakiem niż Ci z którymi się spotykałam. Miał dobre serce, był miły, uprzejmy, wrażliwy. Byłam szczęśliwa, że zakochałam się w kimś, kto widocznie mnie szanuje i udowadnia, że mnie kocha. Mimo rzeczy, które nas różniły staraliśmy się, żeby to wyszło. Dostawałam od niego kwiaty, poznałam jego znajomych, spędzaliśmy cały wolny czas razem z obustronnej inicjatywy. Nigdy nie miałam powodu do zazdrości, a gdy już taka była to bardzo go to drażniło.  Po okolo 2 miesiącach związku, mimo wszystkich chwil zaczynałam czuć, że nie stara się jak powinien. Woli spędzać czas ze znajomymi, do których na siłę chciał mnie zabierać mimo, że czułam się nieswojo i od początku skreślona przez nich za nic. Zerwaliśmy ze sobą gdy zauważyłam, że totalnie się o mnie nie stara. Następnego dnia przyszedł do mnie z różami i pierwszy raz po kilku miesiącach otwarcie powiedział o swoich uczuciach i mi wyznał miłość.
     Spróbowaliśmy ponownie, od tamtego czasu zdarzało nam się zrywać co jakiś czas. Głównie temu, że wieczne się musiałam prosić o uwagę, o to, żeby pytał czy wróciłam do domu, aby bronił mnie przed tym, co wygaduje o mnie jego koleżanka. Nie zauważałam tego, bo w międzyczasie spędzaliśmy czas wspaniale jeśli nie było ich znajomych i innych rzeczy. Gotowaliśmy wspólnie, nocowaliśmy, zawsze mnie wspierał, jak miałam trudne momenty, więc pomimo jego głupich zachowań, które mnie raniły to po prostu go kochałam i to akceptowałam. W maju poznałam jego całą rodzinę, pojechaliśmy do rodzinnego miasta, bo bardzo chciał, żebym wszystkich poznała.Tydzień temu na urodzinach jego przyjaciela obydwoje się pokłóciliśmy, bo byliśmy pijani i zerwał ze mną pierwszy raz sam z siebie. Zamówił mi ubera do domu, ale już na drugi dzień pisał, że to był błąd i nie wyobraża sobie życia beze mnie. Przyjechał, płakaliśmy kilka godzin, powiedział, że jego przyjaciele nie chcą mnie widzieć, ale ze spróbujemy, a ja postaram się z nimi dojść do porozumienia.
    W weekend pojechal na wesele ze mną, jako mój chłopak, poznał moją całą rodzine, czułam się tak jak zawsze, ze sie kochamy tak jak wcześniej. Kiedy wróciliśmy do miasta on nagle stracił humor. Widzieliśmy się n a początku tygodnia, ale czułam, że coś jest nie tak. Powiedział, że tylko się przy nim męcze i zerwał ze mną. Już nie płakał i nie powiedział, że nie może beze mnie życ. Tak po prostu mnie zostawił mówiąc, że odda w czwartek moje rzeczy. Przyniósł je i głównie ja płakałam, a od niego słyszałam tylko "To wszystko minie, niedługo Ci się to wszystko ułoży i będzie dobrze", nie mówił nic o swoim cierpieniu, tak jakby sytuacja tydzien wcześniej kiedy ryczał nie miała miejsca. I po prostu odszedł tłumacząc, że mieliśmy kłotnie czasami o jakieś pierdoły. Wiedziałam jaki ma charakter, że pochodzi z bogatego domu i ma dziwne spojrzenie na niektóre sprawy.  Chciałby najchętniej ciągle coś robic razem ze znajomymi, a ich zdane jest najważniejsze, a gdy wracał do mnie skupiał się tylko na mnie i tak w kółko. Chciał pogodzić wszystkie sprawy ze sobą, żeby każdy był zadowolony, a w hierarchii czułam się najniżej i na to pozwalałam. Nigdy nie miał własnego zdania i jest wpływowy.  Mówił, że mnie kocha, ale gdyby kochał to czy nie potrafiłby znieść mojego charakteru? I nie pozbierałby się tak szybko? W kilka dni potrafił ze mną zerwać, chcieć wrócić i znowu zerwać tym razem na dobre. Strasznie cierpię, bo wszystko mi o nim przypomina.