Odeszłam - czyli o tym że faceci się nie zmieniają - Netkobiety.pl

I morał taki, że nie wierzy się ludziom na słowo, tylko obserwuje jak się zachowują. Przy czym nie pisałabym, że faceci się nie zmieniają - to ludzie się nie zmieniają. I spora grupa ludzi zaślepiona miłością potrafi uwierzyć w najwymyślniejsze bajki nie mające pokrycia w rzeczywistości, byle by zostać z kimś, kto dostarcza takich szalonych uczuć.

Fajnie by było, gdyby wszyscy ludzie wychodzili od początku z założenia, że ludzie tacy są i trzeba ich zaakceptować lub odejść.  O ile mniej dramatów i fałszywych obietnic.

A wszyscy piszą że człowiek się zmienia... może nie zmienia tylko pogłębia swoje cechy charakteru . Również zgadzam się że nie można wierzyć na slowo. Ale skoro odeszłas już od niego to dobrze zrobiłaś coś dla siebie na pewno mniej Cię to boli niż gdyby on zostawił Ciebie

Moim zdaniem ludzie jak najbardziej się zmieniają, tylko zazwyczaj na gorsze.

Tylko po co się zmieniać? Żeby w liście pożegnalnym od osoby na której nam zależy dowiedzieć się że "już nie jesteś tą osobą którą poznali, w której się zakochali" itp?
Pewnie dlatego badboy'e się nie zmieniają w grzecznych i miłych facetów, rozumiem, że nie chcą dać się wsadzić pod pantofel....

jak to się mówi: ,,kto się ch...amem urodził, kanarkiem nie zdechnie". Jeszcze nigdy nie spotkałam się z zmianą człowieka. Owszem, można (i trzeba) się starać, ale...
Co innego, gdy ktoś Ci tą zmianę wmawia (jaki to on/ona dobry, jak się dla nas zmienił/a)- na takie twierdzenia trzeba zawsze brać poprawkę i rzadko nią bierzemy, niestety.

Po pierwsze, czyny, nie słowa. Ale my się lubimy łapać na obietnice, kiedy kochamy takich rzeczy uczymy się na doświadczeniach.

I właśnie doświadczenia - to one są w stanie zmienić człowieka. Jeśli ktoś przeżyje coś bolesnego i zrozumie, że było to konsekwencją jego zachowań, to je zmieni. Warunkiem jest jednak to, że musi solidnie dostać po uszach, żeby to do niego dotarło.

Ale co do zasady uważam, że ludzie się nie zmieniają.

Nie napisalam, ze rozbilam malzenstwo, tylko ze to byl kolejny związek.

I tak, oczywiście masz rację. Zakochałam się w dupku i to jest moja wina. Gdybym wtedy czuła, że jemu nie zalezy, to bym nie zaczynała związku ani nie trwała w nim przez dwa lata. Dopiero teraz widzę pewne rzeczy i mam odwagę się do tego przyznać. A nasza relacja to była sielanka, która była przerywana co jakis czas bombami - nie klocilismy się na codzien, bylo duzo czulosci, wsparcia, rozmowy o dzieciach, wspolne prowadzenie domu, a potem bum! On znikąd znika na kilka godzin i klamie ze byl gdzies indziej, z kims innym. Ale wmawial mi ze cos sobie wkrecam, az w koncu wierzylam i na kilka miesiecy byl spokoj. Potem znowu powtorka z rozrywki. Każdy ma swoje limity. Ja musialam dobaczyc fizyczny dowod jego klamst zeby przejrzec na oczy.