Papierochy!

witaj. Miałam ten sam problem.. ale po poważnej rozmowie na ten temat mój chłopak przestał od razu. też nie znoszę fajek.

A rozmawiałaś z nim o tym?

Ja mojemu powiedziałam coś w stylu, że nie akceptuję tego i czy mógłby to dla mnie zrobić, że to dla mnie bardzo ważne, że go kocham ale nie chce być z kimś kto pali. a planujesz z nim przyszłość?

Przywiązanie i miłość robi swoje... Może postaraj się mu jeszcze przetłumaczyć, że to nie chodzi o to czy będzie pantoflem czy nie, ale niech zrobi to dla ciebie bo w końcu chcecie być już zawsze razem. Zapytaj się go co jest dla niego ważniejsze fajki czy ty. Postaw ultimatum, że nie chcesz być kimś kto pali.

A co on na to, że jego tata miał przez to problemy?wiesz co nie znam go i ciężko mi powiedzieć czy by podziałało. Myślisz że to by była dla niego dobra terapia? a jak często się widzicie? może po prostu unikaj spotkań przez jakiś czas albo ogranicz.

ojj nie radziłabym takich radykalnych rozwiązan jak zerwanie "na chwilkę" facet  moze uniesc się honorem i powrotu nie bezie więc jesli go kochasz i chcesz z nim byc nie rób takich akcji... słuchaj teraz jest tyle możliwych rozwiązań! sa poradnie dla palaczy.... są specjalne seanse chyba z hipnoza po których ludzie nie palą.....

Popieram w 100% !!! Dodam od siebie , że rzucenie kogoś ,kogo sie kocha , tylko z powodu fajek świadczy o tym że jesteś pusta !Musisz pomóc mu rzucić palenie , a nie szantażować , bo w końcu to on cię zostawi.

Faktycznie są osoby, dla których papierosy są przeszkodą nie do przeskoczenia. Ale wtedy nie zaczyna się związku. Skoro od tylu lat jesteś z tym facetem to znaczy, że dla ciebie aż tak wielką przeszkodą nie są. Twoje nalegania, żeby rzucił, a tym bardziej jakieś ultimatum na pewno przyniesie odwrotny skutek. No bo jak on ma myśleć, że ci zależy, skoro chcesz go zostawić z powodu głupstwa, które było już w czasie, kiedy wasz związek się rozpoczynał. Nie można na nikim wymusić zmian - albo ten ktoś sam chce coś zrobić z tym co ci przeszkadza albo nie widzi takiej potrzeby

Wiesz, zerwanie "na chwile" ze wzgledu na papierosy raczej nie jest madre. We wczesniejszych wypowiedziach zostało Ci to wytłumaczone.
Ja sama zaczełam palic za małolata, z głupoty, miałam 13 lat. Paliłam 8 lat i rzuciłam, całkiem nie dawno (miesiac temu). I udało mi sie rzucic tylko dlatego, ze sama chciałam to zrobic. Im wiecej osób na mnie naciskało, tym bardziej chcialo mi sie palic.
Bardzo pomogły mi tabletki TABEX, uwazam je za bardzo skuteczny srodek.

Na początek chciałam Wam wszystkim podziękować, za wypowiedzenie się, co o tym myślicie, padłodużo odpowiedzi, i dzięki za to, dały mi one do myślenia, może faktycznie zbyt mocno nalegam, tylko czasami mam takie dni, ze naprawde jestem zła bardzo na to, że pali, wiem ze to dziwne, ale taka już jestem. A teraz do Pawła, fajnie ze ty jako facet też się wypowiedziałeś, a teraz odpowiem Ci na pyt "dlaczego zaczełam z nim  chodzić skoro papierosy mi przeszkadzały"?  otóz odp jest bardzo łatwa, dlatego, ze i ja wtedy paliłam, ale ja już dawno temu rzuciłam, i w sumie mieliśmy razem to rzucić, ale jemu się nie udało, dlatego też jestem odrobine zła, ale nie każdy może to rozumieć. A z tym rzucaniem to nie jest tak, ze pali to zerwe nie nie, myślałam ze jak zrobie mu taka przerwe, to zrozumie, ze naprawde zawadzają mi te pety i się zbierze, i je rzuci, ale nie, postanowiłam, ze  z nim jeszcze raz o tym porazmawiam, ostatnim razem mówił, ze chce rzucić,bo szkoda mu kasy! więc chyba jest dobrze. najbardziej wkurza mnie to, ze mnie kłamie, mowi ze nie palil, a ja znajduję papierochy, ale od niedawna nie kryje sie przede mną, wiem, ze pali, i nie będę robic awantur, ale to nie znaczy, że nie będę dąrzyć do tego zeby je rzucił, taka juz jestem Czy teraz moja postawa jest lepsza od poprzedniej ?:)

Paulina wg mnie masz w 100% rację. I z 'pustotą' i z czekoladą. Goha mam nadzieję, że poradzisz sobie z tym problemem.

Vinnga z jednej strony masz rację. Może ja uważam inaczej bo fajek nienawidzę, nie znoszę i nigdy nie będę akceptować... A niestety serce nie sługa zakochałam się w palaczu (obecnie byłym). No i do tego spotkało mnie szczęście, bo mój chłopak rzucił dla mnie całkowicie skoro mi to bardzo przeszkadzało.. Rozumiem gohę dlatego staram się jej pomóc, żeby uzyskała to nad czym jej tak bardzo zależy..

No tak... Ale w moim przypadku było tak no i nadal jest, że się bardzo kochamy i jeśli jednej stronie coś mocno nie pasuje to ta druga stara się podporządkować. I żyjemy tak sobie szczęśliwie.   sprzeczki są i będą zawsze ale jesteśmy w stanie dla siebie z wielu rzeczy zrezygnować jeśli to konieczne. I do końca będę miała nadzieję, że goha da radę.

no to świetnie! oby walka z tym uzależnieniem przepłynęła szybko i bezboleśnie przez Wasze wspólne życie Twój chłopak na pewno w końcu zrozumie że to głupi nałóg i  że źle postąpił nie rzucając tego za Twoją namową od razu Pozdrawiam i życzę szczęścia! bez fajek

Paulinko , nie wiem co masz do mnie , w każdym bądź razie ja nazwałam Gohę ,,pustą ''  bo wcześniej pisała tylko o sobie , jak jej to przeszkadza i że zostawi bo nie cierpi paierosów. Jak widzisz , moje ostre słowo poskutkowało ! Wcale nie uważam Gohę za pustą , wiem że sama paliła i może nie tyle brzydzi się tego nałogu co boi sę, że znów może do niego wrócić . W końcu palcza zawsze pozaostanie palaczem . Ktoś kto nie palił , nie bardzo to rozumie .
Akoholu do tego nie mieszaj , chłopak Gohy nie pił gdy się poznali . A pustym się jest wtedy , gdy uszcześliwia się kogoś na siłę .Goha sama dobrze wie , że rzucenie palenia nie jest łatwe i myślę że pomoże rzucić palenie swojemu chłopakowi , jeśli on się na ten krok zdecyduje .

,,Pusta, pusty'' - ktos kto mysli tylko o sobie i tylko siebie ceni.
                        - ktoś kto czuję pustke .

Goha przepraszam że nazwałam cię pustą , ale takie odniosłam pierwsze wrażenie .Twoje następne posty przedstawiły cię w innym świetle.

Dzięki  Goha i  Pozdrawiam cieplutko !

Goha, i jak to się skończyło?

Ja zaczęłam palić... po ślubie. Poszłam do pracy i jakoś tak poszło. Mąż nigdy nie palił, na studiach gdzieś na jakiś imprezach mu się zdarzało. Ale nałogowo nigdy. Może wypalił w życiu z paczkę papierosów.

Nie było żadnej kłótni, może dlatego, że jak sobie ot tak zapaliłam wróciłam do domu i mówię do niego, że dziś byłam taka wkurzona i koleżanka dała mi papierosa. Od razu się uspokoiłam. Chyba nie chciałam wtedy nałogowo palić. Zresztą czy ktoś chce? Później od przypadku do przypadku, od kawki do kawki, w pracy, u koleżanki, na imprezie jakiejś. Mąż nie oponował, co więcej mówił, że papieros dodaje mi seksapilu. Zresztą to był tylko taki towarzyski nałóg. Ale nagle się zorientowałam, że gdy nie spotykam się z koleżanką i nie pracuję to też mam ochotę zapalić. Mieszkaliśmy wtedy w jakieś kichowatej kawalerce, o paleniu w domu nie było mowy. Zresztą ciągle nie paliłam dużo, nawet nie codziennie. Ale jak się zdenerwowałam, jak było towarzystwo, jak była okazja...

I jakoś to tak delikatnie szło, nie wiedział kiedy zaprotestować. Zresztą ja byłam wcześniej większą przeciwniczką palenia niż on. I zaakceptował. W zasadzie nigdy nie paliłam dużo, krótko prawie paczkę dziennie a średnio to paczkę na 3, czasem 4 dni.

W ciąży rzucałam, gdy karmiłam też nie paliłam. Potrafię nie palić jakiś czas, dzień, może dwa, dla ciąży, dla dziecka, ale dla siebie nie potrafię.

Teraz mam domu swój gabinecik i w zasadzie to jedyne miejsce w domu gdzie wolno palić. No chyba, że nikogo nie ma, ale o tym nikt nie musi wiedzieć

Goha i jak tam?

Zwalczyłaś problem?

Co do e-papierosa,to niby kosztuje sporo,ale to długofalowa inwestycja,w zależności od modelu który wybierzesz. Ale potem należy tylko uzupełniać wkłady i nic więcej. Koszty takiego palenia są o wiele niższe.

Ty pros Boga zebys miala w zwiazku tylko takie problemy.Albo akceptujesz kogos z calym dobrodziejstwem inwentarza albo nie,Twoj wybor.Ogolnie-dziecinada.

A ja nie rozumiem, jak w ogóle można spędzać czas z kimś palącym papierosy. Przecież taka osoba śmierdzi potem pół dnia
Naprawdę boli czytanie o tym, jak ktoś zaczął palić.

A co, jeśli zacznie robić coś nieakceptowalnego dopiero później?

Raz porozmawiać? Przecież nie zmuszać... I zastanowić się, czy chce się być z nim mimo tej rzeczy, czy nie. Jeśli tak - no to być i "nie marudzić". Jeśli nie - odejść. Takie wieczne wiercenie dziury w brzuchu jest bez sensu - kocha TEGO faceta, czy jego idealny obrazek, który sobie stworzyła i on teraz ma się dostosować, bo ona tak sobie życzy?

Ja akurat jestem z tych ludzi, którzy papierosów nie cierpią obsesyjnie- raz całowałam się z chłopakiem, który palił- i był to niestety mój pierwszy pocałunek, i jednocześnie najgorszy w historii. Wrażenia były takie, że do tej pory czuję ścisk w żołądku.

Ci, którzy nie mają z tym problemu pewnie pomyślą, że wyolbrzymiam, ale papierosy naprawdę śmierdzą dla mnie gorzej od g*wna, za przeproszeniem. Jak żyć z człowiekiem, który w moim odczuciu śmierdzi gorzej od g*wna, i to z własnej woli? Dla mnie- nie da się.

Najlepiej z palaczami się nie umawiać, jeśli komuś to przeszkadza. Na szczęście papierochy są teraz passe, i coraz więcej jest niepalących, także warto szukać dalej.

Ja naciskalam bardzo na meza z rzuceniem palenia.
Nie jest to moze logiczne i fair postepowanie, ale jego trucie siebie , ktorego konsekwencje oboje odczujemy w przyszlosci tez nie bylo fair.
Powiedzialam mu , ze dosc mialam w zyciu choroby i smierci i jesli dalej bedzie palil i zachoruje na raka to zostanie z tym rakiem sam i ja wnosze o rozwod i sie wynosze.
Sprawa wygladala tak, jesli rzuci palenie i zachoruje i tak w przyszlosci (przez to ze palil przez 20 lat zanim mnie poznal) to przynajmniej widac, ze sie staral.
To jego wolny wybor, ale niech nie oczekuje, ze konsekwencje bede z nim ponosila.
Nie pali juz od dluzszego czasu, jestem bardzo z niego dumna,

Mój facet palił 8 lat. Znaliśmy się wcześniej ale tylko na 'cześć, co u ciebie?'. Kiedy okazalo się, że na sezonie pracowaliśmy w lokalach sąsiadujących, to on częściej przychodził do mnie w odwiedziny i zapraszał nas (całą ekipę zmiany) do siebie, bo pracował w barze 'do ostatniego klienta'. Kilka razy odmówilam, ale w końcu zebraliśmy się grupą po pracy i poszliśmy do jego baru. Impreza na całego, a on stał za barem i palil fajka za fajką. Wstalam ze stolika i siadlam przed batem. Pierwsze co powiedziałam to było: "Nie pal tyle!" z uśmiechem Następnego dnia przyszedł do mnie i powiedział, że rzuca palenie. No i rzucił! Nie palił prawie półtora roku. Ale nadszedł bardzo stresujący czas dla nas, wiele zmartwień i problemów w pracy i w życiu osobistym. Któregoś dnia po skończeniu pracy przyszedł do mnie do pracy i poczułam od niego papierosy. Bardzo mnie to zabolało. Nie wiedziałam co bylo powodem tego, że znów palił. Powiedział mi wtedy, że on nie pali, ale c zasami popala w pracy. Ale dalej nie mogłam tego zrozumieć, bo mi nie wytłumaczył. Płakałam, bylam zła, były o to kłótnie. W końcu szczerze porozmawialiśmy. Powiedziałam mu co czuję, zapytałam czy przestało mu na mnie zależeć i dlatego zaczął znowu palić, czy coś się dzieje, i nie radzi sobie ze stresem? Powiedział mi, że bardzo mu na mnie dalej zależy, ale miał tak dużo stresu i zmartwień (też z mojego powodu), że po prostu na uspokojenie musiał sobie zapalić. Powiedział, że nie wrócił do palenia nalogowego, a jedynie czasem 'popala'. Wiem, że popalanie to też palenie i nie usprawiedliwia to niczego. Powiedziałam, że jeśli zapali, to niech się nie chowa i nie ukrywa i nie kłamie mi, że nie palił, bo mnie to tylko bardziej denerwuje. Wolę, że się przyznał i nie kręcił, niż miał się przezde mną ukrywać. Z takich małych problemów, które się ukrywa, potem dochodzi do większych ukrywań czegoś poważniejszego. Kilka razy jeszcze potem popatrzyłam się na niego krzywo jak zapalił, ale zauważylam, że naprawdę się stara. Jak jesteśmy caly dzień razem czy na dworze czy w domu to nie pali, w pracy też nie pali bo mają duży ruch. Widzę, że pali, jak się naprawdę bardzo zdenerwuje. Albo jednego wieczorem przed snem po ciężkim dniu. A na pewno już nie pali 'do piwa' hehe. Powiedział, że kiedyś jak palił nałogowo i pił alkohol to bardzo lubił wlaśnie palić do piwa. A teraz jakby zapalił do piwa to by się po prostu porzygał Także wychodzę z zalożenie, że lepiej pozwolić na drobne przewinienia, na które ma się wzgląd i nie są ukrywane, niż nagminnie nakłaniać, krzyczeć itp i żeby on wszystko przede mną ukrywał.