Biegła przed siebie w wyobraźni. Odszukała w lesie swoje ulubione miejsce, by bezgłośnie krzyczeć. Objęła dłońmi głowę i myślała tylko „Nie wytrzymam tego, nie wytrzymam tego. Chcę stąd uciec”. Kiedy tam, w domu, stała i słuchała gorzkich i tak raniących jak żyletki słów – czuła jak rozpada się na kawałki, których nie umie już skleić. Czuła, jak słowa-żyletki tną jej skórę i docierają do serca.
A jednak następnego dnia budziła się – żywa, z oddechem na bladych ustach. I otworzyła oczy dostrzegając tak samo smutno-blady dzień. Oczy, które bolały od niewypowiedzianie wielu łez.
Czyżby to anioły we śnie poskładały na nowo jej kruchą postać? Blizny w sercu odezwały się uciskiem, dały znać o sobie, że nadal tam są… Nie odczuwała chęci, by wstać i zmierzyć się z tym dniem. Zwykle idąc do pracy, która była jej azylem, cieszyła się – tam mogła być sobą. Jednak tego dnia śliskie widmo strachu, co spotka po powrocie, blokowało nawet tę iskierkę radości.
Gorący prysznic trochę obudził zmysły i ogrzał zmarznięte myśli i ciało. Zaczęła śpiewać. Smutny głos odbijał się echem od ścian pustki domu. Gdy jeszcze w szlafroku robiła herbatę, zdała sobie sprawę, że nie było tu pomieszczenia, w którym by nie płakała. Zwróciła się do swojego Boga, by pomógł jej i wskazał drogę. Czasem tylko Jego obecność dodawała jej sił, a wiara unosiła do jej wewnętrznego świata, w którym czuła się bezpiecznie. Kochana i rozumiana. Tak wiele skrywało jej wnętrze. Tak bardzo lubiła obdarowywać innych – ciepłem uśmiechu, dobrym słowem i pomocą swych dłoni – nie oczekując nic w zamian..
Im bardziej on chciał ją zmienić na gorsze, tym stawała się lepsza. Cierpienie uszlachetniało jej duszę. I nadal nie czuła w sobie buntu. Tylko pokorę. Nie mogła znieść upokorzenia. Jej duma na to nie pozwalała. Jednak pokora kojarzyła jej się z dobrem i pewnym rodzajem ofiary na ołtarzu ideałów i jeszcze resztkami sił tlącej się miłości.
W pracy stawała się innym człowiekiem. I potrafiła się uśmiechać. Tak wiele dowodów sympatii i uznania ją tam spotykało.
Wybiła godzina, trzeba się spieszyć, by wszystko w domu było gotowe. Nigdy nie było wiadomo, o co wybuchnie agresja. Ataki i prowokacje były nie do przywidzenia. Czuła się jak napięta do granic możliwości struna albo jak nakręcona lalka, która nie ma prawa na odpoczynek nieważne jak się czuje. Musiała być też jak manekin, który nie posiada emocji. Gdy zbyt mocno się czymś cieszyła, ta radość była szybko zabijana ciętymi sztyletami riposty lub szyderstwa, a może ironii. Poczucie wartości obrzucane wyszukanymi w swej pomysłowości oprawcy – określeniami. Gdy była smutna – to jej winą było to, że za mało się uśmiechała i była apatyczna. Choć najczęściej była dla niego po prostu przezroczysta. Taka szyba, która nie potrzebuje być wysłuchana i przytulona. Gdy patrzysz na szybę, nie myślisz przecież, że ma potrzeby i uczucia. Czy szyba ma jakieś sukcesy? Ona przecież nie potrafi! Najlepiej, żeby stanowiła tło… Tło dla mężczyzny – ale czy szyba może być w ogóle tłem??? Tego też pewnie nie umie…
Jej waleczny duch nie pozwalał się poddać. Szukała winy w sobie, starała się być lepsza. Taka idealna, jak to tylko możliwe – by zasłużyć na miłość. Choć jej serce krzyczało – „na miłość nie trzeba zasłużyć… wystarczy po prostu być”.
Dzień za dniem patrzyła w lustro i coraz mniej poznawała siebie. Kąciki jej ust już nie szły ku niebu w radosnym uśmiechu, jak kiedyś. Na dnie oczu widać było ogrom cierpienia i psychicznej udręki. Chciała stanąć obok i poczuć, że to nie jej życie, tylko jakiejś innej dziewczyny. Chciała stanąć z boku i potrząsnąć nią. „Obudź się, zanim będzie za późno”.
Czasem dla podtrzymania iluzji rzucał jej okruch namiastki normalności, to była tylko ulotna chwila. I sztuczna. Któregoś dnia wieczorem płakała tak bardzo, że śmierci ramiona jawiły się jako jedyne schronienie. Szybko odrzuciła tę myśl i wymierzyła swej świadomości policzek. „Moje życie jest o wiele więcej warte…”. Moment zwrotny nastąpił, gdy zatrzasnęła serce i z determinacją i precyzją detektywa zaczęła doszukiwać się nagiej prawdy. Wyznaczyła sobie limit czasu i dowiedziała się wszystkiego. Wszelkie diagnozy, jakie sama życiu postawiła – zostały poparte zdaniem eksportów i masą dowodów. Mogła wybaczyć to co się stało – lecz nie potrafiła wybaczyć braku skruchy oraz braku chęci zmiany. Jedyne, czego pragnęła to odizolować się i zacząć żyć naprawdę. Żyć w końcu dla siebie. Odnaleźć spokój w sercu i prawdziwą radość. I nie uciekać wciąż do swojego świata. A może jeszcze czasem uciekać, ale tylko na trochę.
Wiedziała, jaka jest i lubiła siebie swoimi oczami. Postanowiła odzyskać swoje życie. Tak zachłannie zaczęła cieszyć się każdą chwilą nowej rzeczywistości, wolnej od bólu i strachu.
Przemoc psychiczna, jeśli na to pozwolimy - zniszczy nas od środka. Wydrąży i wydrenuje, nie pozostawiając nic z nas samych. Toksyczna jak trucizna codzienność topi powoli obronne odruchy naszej psychiki. Przyzwyczajamy się do mocniejszych niewidzialnych ciosów, na które trudno mieć dowód i które nie pozostawiają widocznych śladów. Może ktoś zauważy, że jesteś zamyślona czy rozkojarzona. Może ktoś dostrzeże zapłakane oczy. Ale tylko ty wiesz, jaki przeżywasz koszmar, z którego tak ciężko uciec. Twoje życie to dar – masz obowiązek o nie dbać i nie pozwalać się krzywdzić. Zacznij kochać siebie już od dziś. Jeśli masz wątpliwości – podejdź do lustra – ono nie kłamie. Jeśli masz wątpliwości – nagraj swoją codzienność i słuchaj, oglądaj – aż zrozumiesz, że taka jest twoja teraźniejszość. Nie chcesz w niej być.