Wspólne mieszkanie, kasa i.... mama - Netkobiety.pl

Nie wiem do końca jak rozwiązać kwestię mieszkania, ale radzę Ci dobrze - przemyśl to wszystko tak ogólnie. Facet 30 lat, jeszcze się uczy, mamusia go utrzymuje (pomimo że pracuje), robi mu obiadki itp. No patologia. Nawet jeśli ma nadopiekuńczych rodziców to wstydu nie ma, ze z tego korzysta. Serio chcesz w coś takiego iść? Ja bym nie chciał. Facet jest bardzo wygodnicki. Nie proponował Ci wspólnego mieszkania bo psujesz mu ten bardzo wygodny układ. Mama da kasę, mama ugotuje, Ty czasem wpadniesz, spędzicie miło czas. Idealnie. Na co mu problem w postaci Ciebie tam. Jeszcze mama przestanie go utrzymywać i opiekować się i dopiero wtedy będzie. Określenie "duże dziecko" chyba do niewielu osób pasuje tak jak do niego. Otwórz oczy, bo w przyszłości możesz się obudzić z ręką w nocniku.

No dobrze, załóżmy że faktycznie - mama jest dobra, daje kasę, daje jedzonko to on bierze. Żeby jej przykro nie było. Może tak być. Ale dlaczego dopiero płaczem na nim wymusiłaś to wspólne mieszkanie? No trochę się znacie już, chyba Cię kocha skoro z Tobą jest, takie rozwiązanie jak wspólne zamieszkanie na okres wakacji powinno mu przyjść samo do głowy. A nawet jak jest taki niedomyślny to po przedstawieniu mu takiej propozycji sam powinien podjąć temat i ochoczo się zgodzić. A jeśli się nie zgodzić to jakoś sensownie to wyjaśnić. Tymczasem z Twojego opisu wynika, że było trochę "nie bo nie" aż w końcu dla świętego spokoju uległ. No to zastanów się czemu tak było? Albo bo psujesz mu wygodne życie albo bo po prostu nie ma ochoty z Tobą mieszkać z jakichś powodów. Tylko jakie by to miały być powody?

Tzn niby on mówił, że chce zamieszkać, ale nic ku temu nie robił, bo właśnie jest wygodny, stwierdził, że pewnie by to ogarnął na ostatnią chwilę i tyle, bo on już tak ma wiele rzeczy na głowie i tyle.

Generalnie ja w sumie chciałam raczej tej deklaracji z jego strony i jakiegos konkretu, ciągle gadał, że chce się widzieć codziennie więc myślałam, że myśli już dojrzale i poważnie stąd te moje gadki. Chciałam jakoś nie wiem, żeby to było spójne i konsekwentne, skoro mówi, że chce się widzieć codziennie, że tęskni ble ble itp to niech się określi czy mieszkamy lub kiedy lub cokolwiek na ten temat, skoro ma mieszkanie.

I to nie byłoby na wakacje, tylko raczej na dłużej..

[Edit]
To doradźcie co ja mam mu może teraz powiedzieć? ile z tego co uwazają rodzice powiedziec możemy żeby się ogarnał, żeby się określił? Skoro źle, że naciskałam na mieszkanie to jak mam teraz poprowadzić tą rozmowę i czy teraz olać to mieszkanie wspólne skoro on tak beznadziejnie do tego podszedł?

Zarzucałam mu, że nie jest samodzielny, że już powinien być, że ja młodsza a jestem bardziej, że czy nie pomyśli, że jego mama się starzeje, czy mu jej nie szkoda itd. To nie dociera, posłucha, ale to wszystko, żadnych dojrzałych ruchów czy decyzji. Nie chcę ja znów wychodzić z tymi tekstami, nie chce na nim wymuszać usamodzielnienia, bo to już dla mnie jest upokarzające, bo to powinna być jego świadoma i dojrzała decyzja, jego inicjatywa. Jak ja zacznę mu mówić, żeby się usamodzielnił to będzie kolejne wymuszenie, a skoro to, że gadałam o mieszkaniu było bardzo złe to nie chcę popełnić znów takiego błędu. Więc to teraz już nie wiem jak rozwiązać tą kwestię, skoro już, że tak powiem kości zostały rzucone, powiedział mamie, ja rodzicom i jak to teraz odkręcić? Mimo, że o tym mówiłam o tym, że dobrze by było zamieszkać to nagle powiedzieć, że zamieszkamy razem jak się usamodzielni? To będzie śmieszne.

To właśnie będzie mądre. Powiedz, że taki układ Ci nie odpowiada. I tyle. Że myślałaś, że on Ci pomoże to wszystko poukładać, że Cię wesprze w rozmowach z jego i Twoimi rodzicami. Że jakoś RAZEM dojdziecie do tego jak to zrobić żeby było dobrze. On tymczasem wykazuje zero inicjatywy więc nie będziesz się prosić. I tyle. No jakoś nim trzeba wstrząsnąć.

Czy jego brat wyprowadza się z Twojego powodu?

Między nami jest okej. Brat (25 lat) jest taki sam jak on lub nawet gorszy, czyli jest mu wszystko jedno. Daje mamie zamówienia i ona im robi weekendami jedzenie. Co do kwestii mieszkania nie gadałam o tym z nim nie chcę, uważam, że to mój facet powinien spytać, podpytać. Chyba podjęli już za niego decyzję, nie wiem czy on o tym wie, pewnie mu to i tak obojętne, skoro mają drugie mieszkanie to będzie miał całe mieszkanie dla siebie nie tylko tylko pokój w sumie jak ma teraz.

Generalnie powiem, że źle zrobił, że tego nie przegadaliśmy i powiem, że będę mieszkać z dziewczynami, z którymi mieszkam teraz. I będę to powtarzać, że tak będzie lepiej, że nie chce mu burzyć jego porządku, że źle, że nie pogadaliśmy wcześniej sami i że tak będzie lepiej jak ja będę z nimi mieszkać nadal i tyle. Jeśli coś zrobi ku temu żebyśmy mieszkali razem, czyli będzie się chciał usamodzielnić to spoko, wtedy pomyślę, jeśli nie to trudno, będę kolejny 5 rok mieszkać z koleżankami podczas gdy chłopak ma mieszkanie w tym samym mieście, ale cóz..

Tak chyba będzie lepiej. Odpuść i zobaczysz jak on zareaguje.

A czy tak ogólnie on umie sam podejmować decyzje? Nic nie umie sobie ugotować? Jak planuje waszą przyszłość?

I odpowiada Ci taki facet? Pomijajac zamieszanie z mieszkaniem?

No to jak on przez 3 lata nawet w formie dalekich marzeń nie wspominał o waszym wspólnym życiu, dzieciach i ślubie, to nie miej za kilka lat pretensji, że on nie będzie chciał zakładać rodziny.

Pamiętaj, że związek to nie tylko uczucia, ale też decyzja. My sobie wybieramy partnera.

On ma już 30 lat. Raczej już się nie zmieni, a takie życie mu najwyraźniej pasuje.

Ty opowiadasz jego sytuacje a wszyscy komentują i mają jak to się mówi pretensję do garbatych, że ich dzieci są proste.

Nie wiem czy robienie obiadów dla syna jest normalne czy też nie (skłaniam się ku pierwszej opcji) ale pomaganie finansowe gdy się ten chłopak dalej uczy to jest na pewno nic szczególnego i to mimo tego, że  pracuje. To wszystko zależy od tego czy rodzice mają możliwości i chcą pomagać. Myślę, że większość rodziców by pomagała swoim dzieciom  mającym 30l jakby robiły doktorat gdyby tylko mieli możliwości do tego! On ma po prostu taki układ, tak mu los zrządził i nie wiem o co tutaj jakieś "halo"?
Co do zamieszkania razem  W MIESZKANIU JEGO MATKI to wydaje mi się, że jest to oczywiste, że powinnaś dokładać się przynajmniej do jakichś opłat lub czynszu. Na starych śmieciach i tak byś musiała przecież płacić. Inaczej to wygląda jakbyś chciała wspinać się po plecach tego chłopaka

Na pewno honorowym wyjściem nie jest pójście do swoich rodziców i naopowiadanie, że on ma tak jak ma. Ma jak ma ponieważ rodzice tego chłopaka mogą go pompować i zapewnić jak najlepszy start

W kwestiach rodzic-dziecko nie ma żadnej kwestii jeżeli chodzi o wyważenie. My tu rozmawiamy o obiadkach-kanapkach a co powiedzieć o dzieciach milionerów gdzie wchodzą w grę na prawdę duże pieniadze. Czy myślisz, że u takich ludzi rodzic zastanawia się czy zapłacić za mieszkanie dziecku czy też nie?

On jest tam "na innym układzie" a ona ewentualnie może być na innym bo to na razie tylko dziewczyna a jak wiadomo ta się zaraz zmienić może

Ja sobie nie wyobrażam takiej sytuacji, że ona płaci połowę albo 1/3, a resztę mama jej chłopaka. I co z gotowaniem? Tylko jemu będzie mama gotować? Jej też? Jemu za darmo a ona będzie musiała płacić? Hmmm?

Najlepszym rozwiązaniem byłoby gdyby kupili większe mieszkanie i zamieszkali w czwórkę (autorka, chłopak, matka, brat i może jeszcze jakaś dziewczyna dla brata).

Przez telefon powiedziałam to wszystko co myślę, że lepiej jak ja zamieszkam z dziewczynami, że nie będę burzyć mu porządku itp. Nie obeszło się bez płaczu, w nerwach też niestety powiedziałam, że pogadamy o tym temacie jak się usamodzielni i dorośnie. A on nic, nie przyjechał, nic. Zadzwonił po 2 godzinach z pytaniem "co słychać?" Stwierdziłam, że nie chcę mieć takiego faceta jak on, że jest nieczuły na to, że płaczę mu w słuchawkę, a on nie reaguje. Chyba naprawdę muszę zdjąć klapki z oczu, nie wiem czy tego nie zakończyć. Całe jego niezdecydowanie i nieogarnięcie będzie rzutować na nasze życie, jego brak samodzielności, konkretności mnie zamęczy, zastanawiam się czy życie z takim człowiekiem na sens

On nie jest niezdecydowany. On jest zdecydowany byś z nim nie mieszkała. Tylko jest miękki i nie umie tego wprost powiedzieć. Dlatego tak kluczy licząc że się jakoś rozejdzie.

I tak chyba zrobię, bo się nie dogadam z nim i nie chcę być z taką sierotką życiową

Chciałabym się z wami podzielić ostatnim pewnie wątkiem w tej sprawie i poznać wasze zdanie. Przyznał wczoraj że zdziadział, że nie jest samodzielny i niezależny i że pora się ogarnąć. Więc dziś mieliśmy gadać o kwestii mieszkania razem. Widzieliśmy się parę godzin, temat był poruszony raz przez niego w samochodzie tekstem "to co, jak robimy we wakacje?" Ja powiedziałam, że mieszkam z dziewczynami, że tam będzie lepiej nie chce burzyć jego porządku itp, on na to "ale nic nie burzysz, ja chcę z Tobą mieszkać". Ja milczałam, jakiś inny temat się pojawił i tyle. Chyba to idealnie pokazuje, że on na serio ma to gdzieś? Nie wiem jak przejść teraz z tym do porządku dziennego, czy olać ten temat czy jak do tego podejść, a nie powiem jest mi na serio źle z wiedzą, że wychodzi jak wychodzi, a się obrażać to nie poważne, ale jest serio przykro i mam wrażenie że to rzutuje na całą naszą relację to zachowanie..

Ponoć sa trzy sposoby na zrobienie czegoś :
- zrobić samemu
- kogoś wynająć
- zabronić DZIECKU zrobienia tego o co chodzi

Spróbuj może tak ?

Wszystko by się zgadzało. Tyle tylko że pierwszą kobietą w jego życiu nie jest autorka a mama.