Witam.
Mam 23 lata, a moja była 21.
2.5 roku byłem w związku z pewną dziewczyną. Poznaliśmy się na basenie, zacząłem ją podrywać, pisaliśmy smsy od rana do nocy, spotkaliśmy się może 2 razy i koniec. Włączył się jej moralniak, bo miała ona wtedy chłopaka od 4 lat. Odpuściłem kompletnie, aż po 2 tygodniach nie wytrzymała i się odezwała. Wtedy wszystko poszło już jak lawina, 2-3 spotkanie i był seks. Kochałem się z nią, a jej chłopak do niej dzwonił. Ona wyciszała ten telefon i skakała po mnie jeszcze bardziej. Nigdy nie zapomnę tego widoku, teraz nienawidzę siebie za to, lecz przez te 2,5 roku kompletnie o tym nie myślałem.
Stworzyliśmy można powiedzieć wzorowy związek. Powiedziałem jej o szczerości, szacunku i zaufaniu. Wszystko było, oczywiście do czasu ale o tym za chwilę. Wszystkie święta, wesela, sylwestry, wypady - wszystko wszędzie razem. Moja rodzina uwielbiała ją, jej mnie. Wszyscy czekali tylko na zaręczyny i ślub. Myślałem, że jest tą jedyną, wymarzoną. Była piękna, mądra, zabawna. Była wpatrzona we mnie jak w obrazek, wszyscy moi znajomi i kumple mi jej zazdrościli. Bardzo sobie ufaliśmy, nigdy nie miałem podstaw do obaw o zdradę czy coś. Zawsze wszystko meldowała, byłem strasznie pewny siebie. A uwierzcie, że jak byłem z nią w klubie to musiałem odganiać od niej typków jak komary.
Taka sielanka trwała naprawdę bite 2 lata, do stycznia tego roku. Gdy wszystko zaczęło pryskać. Nie chcę brać winy na siebie, usprawiedliwiać ją czy cokolwiek ale to ja się zmieniłem. W skrócie nie byłem już taki jak na początku i przez ten okres świetności. Stałem się zimny, przestałem jej okazywać czułości, kupiłem sobie nowe auto i byłem wściekły jak trzasnęła mi drzwiami, gdy dzwoniła i nie chciało mi się z nią rozmawiać to po prostu nie odbierałem albo pisałem chłodnego smsa żeby mieć tylko spokój. Na rocznicę kompletnie nic nie przygotowałem, gdy ona wszystko zorganizowała. Na walentynki wręczyłem jej bukiet róż, który następnie dała mojej babci na rocznicę ślubu. Normalnie poezja z mojej strony! No i to wszystko się tak kumulowało, ja myślałem sobie, że wszystko jest ok i zaczęło się dziać. Ostatni miesiąc coraz mniej się odzywała, nie dzwoniła już tak często, stała się chłodna, a ja coraz bardziej zacząłem o nią zabiegać. Tak, dokładnie wtedy gdy zaczął mi się palić grunt pod nogami zacząłem się starać. Usłyszałem to też od niej. Ostatni tydzień to było istne apogeum: ja jej buzi, a ona mi policzek. No i stało się, w dniu gdy mieliśmy nasze 2,5 roku usłyszałem od niej, że nic nie czuje i chce się rozstać. Że strasznie jej przykro i w ogóle, bo widzi jak się teraz staram, ale gdzieś przegapiliśmy moment, w którym mogliśmy wszystko naprawić, że za późno się obudziliśmy. Przyjąłem wszystko na klatę, wtedy naprawdę przejrzałem na oczy, ale zadałem jej jeszcze pytanie: czy jest ktoś trzeci? Stanowczo zaprzeczyła. I tutaj uwaga.
2 dni po rozstaniu, nie wytrzymałem i pojechałem do jej najlepszej przyjaciółki i to co usłyszałem było dla mnie takim ciosem, że prawie zemdlałem. Od 1,5 miesiąca spotykała się z innym, ze swoim kolegą z dzieciństwa, który ma dziecko z inną.
Nigdy bym nawet o tym nie pomyślał, że zainteresuje się takim gościem! Zawsze źle o nim mówiła!
Wyszło też jak bezczelnie mnie okłamywała w ostatni tydzień przed rozstaniem.
1. W poniedziałek odmówiła mi przyjazdu po siebie do pracy, ponieważ stwierdziła, że wraca z mamą i musi poprzebywać w domu, posprzątać i pouczyć się na studia. Chciałem w to wierzyć, miałem straszne myśli, ale nic nie dawałem po sobie znać. Przecież rzadko sprzątała, a na studia jak coś robiła to na ostatnią chwilę, a nie w poniedziałek. Co się okazało? Wróciła z mamą owszem, zjadła i do 23 nie było jej w domu. Info od jej siostry.
2. Byliśmy razem na siłowni we wtorek. Po siłowni stwierdziła, że wróci z ojcem(tak, często z nim wracała) i później wychodzi ze swoją przyjaciółką, powiedziałem ok. Co się okazało? Ten 'kolega' czekał na nią pod siłownią, a przyjaciółka nawet nie wiedziała, że mają się spotkać. Bezczelnie i prosto w oczy.
Wszystkiego musiałem się dowiadywać od innych. Nie miała odwagi się przyznać. Wszystko jej oczywiście powiedziałem, niby przeprosiła, ale dużego poczucia winy w niej nie widziałem. Usłyszałem, że ona potrzebuje czasu, musi to przemyśleć, czy chce ze mną być i blablabla. Że jeśli to co było między nami to było to 'coś' to prędzej czy później się zejdziemy, że może jeszcze kiedyś będziemy razem.
Przestałem się kontaktować. Wiecie co? Spotykała się z nim codziennie, a swoje urodziny 31 marca spędziła całe z nim, on chciał już do niej do domu przyjść do rodziny na moje miejsce jakby nigdy nic, ale powiedziała mu, że jeszcze za szybko. A co najbardziej boli? Po tych wspólnie spędzonych z nim urodzinach u niego spała. Sama mi to napisała, bo ja głupi sam się zapytałem.
Zarzeka się, jej przyjaciółka i ten gość też tak twierdzi, bo z nim gadałem, że mnie nie zdradziła. Tylko okłamywała.
W tydzień schudłem 9kg. Ale wróciłem już do życia. To wszystko co się stało, to w większości moja wina, to mi odwaliło, to ja się tak strasznie zmieniłem. Ale to też taki typ dziewczyny, która w taki sposób postępuje.
Dlaczego jak kiedyś zawsze o wszystkim potrafiliśmy rozmawiać, teraz nie rozmawialiśmy? Gdybym usłyszał: ej zmieniłeś się i oddalamy się od siebie, ogarnij się. Normalnie wszystko byłoby dalej jak z nut. A tak? Zamiast rozwiązywać problemy zrobiła mi to co swojemu byłemu.
Zadzwoniła do mnie wczoraj i pogadaliśmy chwilę, powiedziałem, żeby więcej się ze mną nie kontaktowała bo chcę zapomnieć i w ogóle. Zapytałem: jesteś teraz szczęśliwie zakochana nie? A ona: Zakochana może nie, zauroczona, ale z tyłu głowy mam to, że w nie odpowiedniej osobie. Bo on ma dziecko, które sobie zrobił sobie w wieku 17lat.
To moja życiowa nauczka. Chcę wyciągnąć z niej jak najwięcej. Już zawsze będę wiedział, że zajętych się nie rusza i że o kobiety trzeba dbać i zdobywać je każdego dnia. Bo ja po prostu dawno osiadłem na laurach.
Wiem, że ona będzie tego żałowała i prędzej czy później się odezwie, każdy znajomy i nawet jej przyjaciółka to mówi. Serce wiadomo, ale rozum mówi mi: już nigdy więcej w nic z nią nie wchodź.
Jestem głupi, że się dopytywałem, ale uważam, że z czystego szacunku w życiu nie powinna mi powiedzieć, że u niego spała 2 tyg po rozstaniu..
Edit: mieliśmy mnóstwo wspólnych planów, już mieliśmy zakładać wspólne konto, żeby zbierać na mieszkanie, kiedy dzieci, ślub i wszystko. Powiedziała, że zawsze myślała, że jesteśmy sobie pisani ale teraz trochę się pozmieniało. Że zawsze wyobrażała sobie, że to ze mną będzie miała dzieci i założymy rodzinę..
W głowie sobie myślę, a co gdybyśmy się spotkali załóżmy za rok i to wszystko by do nas wróciło? Serce się raduje, rozum mówi: chyba cię pojebało, nie z nią.
To był naprawdę cudowny związek i czas dopóki się tak nie zmieniłem. Nigdy przenigdy żadnych gierek i manipulacji. Ktoś do niej podbijał czy pisał, śmialiśmy się z tego razem.Naprawdę mi przykro tego jak to się skończyło, wolałbym gdybyśmy się rozstali gdy zaczęło się psuć, a nie w takich kłamstwach..
Boje się, że już w życiu nie spotkam takiej dziewczyny.. Gdyby nie ten jej brak wierności, którego sam ją nauczyłem jest chodzącym IDEAŁEM.
Gdybym mógł cofnąć czas powiedziałbym, że nie rozbijam cudzych związków zamiast ją atakować gdy była z tamtym to raz. A dwa zdobywałbym ją każdego dnia..
Oblejcie mnie kubłem zimnej wody i pomóżcie wyciągnąć z tego jak najwięcej na przyszłość 
