nie radze sobie z własnym stresem boje się...... - Netkobiety.pl

Nonna jesteś młoda a to niszczy twoje życie prawda? Wiec podejdź do tego naukowo, sprawdź co ci jest nie tak. To co opisujesz są to objawy nerwicy, skrywanych lęków i trosk.
Na takie  dolegliwości pomoże ci na pewno współpraca z psychologiem, podpowie ci on różne triki jak radzić sobie w sytuacjach gdy czujesz nadciągający atak paniki.
Dotrze do sedna sprawy, musisz tylko otworzyć się i chcieć raz na zawsze znajść sedno twoich problemów.

W każdym, nie wielkim miasteczku jest powiatowe centrum pomocy rodzinie, możesz tam pójść i znajdziesz tam świetnego psychologa za darmo.
Umów się na wizytę i pamiętaj ten człowiek chce ci pomóc.

Dziekuje wam ślicznie :* tak właśnie myślałam że bedzie to najlepsze rozwiązanie, sama nie jestem już w stanie z tym sobie poradzić:( tak bardzo, ale to bardzo chce normalnie żyć...Teraz tylko zastanawiam się czy zrobić roczną przerwe, czy brnąć dalej mimo tak wielkich lęków

Najgorsze jest to że jestem z małego miasteczka, w którym co prawda jest psycholog ale wydaje mi się że nie jest zbyt dobry, a w dodatku boję się troche że zostane obgadana za plecami... Zastanawiam się nad terapeutka, do ktorej uczeszczala moja siostra ta kobietka przyjmuje w domu...Dla mojej siostry ta terapia nie pomogla zrezygnowala z niej poniewaz uwazala ze zle na nia wplywa....Nola czy po pierwszym spotkaniu mialas dola?... Ja chyba najbardziej boje sie oceny innych ze zostane zle odebrana ze od razu beda widzieli moje wady...Lubilam ta szkole tylko z jednym przedmiotem mialam problem poniewaz chodzilam na niego do innej grupy...A jak nie ma przy mnie kogos bliskiego to czuje ze jak zle sie poczuje zrobi mi sie slabo nie dobrze to nikt mi nie pomoze a w dodatku mnie wysmieja i pomysla ze jestem slaba i nie poradna...:(

Na razie to tylko wydaje Ci się, że nie jest dobry. Ale możesz pójść do niego i pogadać i zobaczyć czy nadal według Ciebie nie jest dobry.
Jeśli bardziej Ci odpowiada ta terapeutka to spróbuj się z nią skontaktować - wybór należy do Ciebie Psycholog jest od tego, że ma słuchać i naprowadzać odpowiednio "na trop" i możesz gadać wszystko co Cię w danej chwili trapi. Jeśli nie zrozumie o co Ci chodzi - na pewno będzie dopytywał.
Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że chcesz poczuć się lepiej i że chcesz zmian - to jest Twoja motywacja. Reszta przyjdzie z czasem i drobnymi kroczkami I nie ma co się bać tego, że Cię obgadają. Niech gadają. Bądź ponad to. W końcu psycholog to lekarz, w końcu jest od tego, żeby leczyć. Reszta, skoro tego nie rozumie to najwyraźniej żyje w średniowieczu
Nonna, nie bój się - nikt Cię nie będzie oceniał. Z pewnością nie psycholog. On pomoże uzmysłowić Ci problem i poradzić sobie z nim. Chcesz zmian, więc dąż do nich Niech nikt i nic Cię nie powstrzymuje. A jeśli nie czujesz się pewnie co do lekarza, to wiedz, że jego obowiązuje tajemnica lekarska więc nic nikomu nie ma prawa powiedzieć.

Na pierwsze spotkanie poszłam w takim kiepskim humorze i przeryczałam całe spotkanie. Gadałam o wszystkim, bo o wszystko pytał pan psycholog - to było takie spotkanie zapoznawcze. Psycholog zorientował się kim jestem, jakie mam oczekiwania. Dopiero na kolejnych spotkaniach powoli rozmawiam więcej o niektórych sprawach i wchodzę głębiej w tematy. Właśnie on zaproponował mi grupę terapeutyczną, na której mam "wrzucić na luz" i otworzyć się na ludzi.
I podobnie jak Ty też myslałam, że zostanę uznana za nieporadną czy słabą. Ale przestało mi to przeszkadzać jak uzmysłowiłam sobie, że w ten sposób sobie pomagam. Mam cel. I chcę go osiągnąć
A jeśli się wstydzisz mówienia o tym, że chodzisz do psychologa to nie musisz przecież nikomu mówić. Niech to zostanie Twoją tajemnicą i ewentualnie osób, którym ufasz w 100%.

Zatem Nonna - do dzieła

Również uważam że to objawy nerwicy. Zgłoś się do lekarza bo to szkodzi nie tylko twojemu zdrowiu psychicznemu ale też również fizycznemu.

i jeszcze jedno mam do was pytanie? nerwice da sie wyleczyc?

Nola dziekuje Ci bardzo za porady:) bardzo mi pomagaja Masz racje ze raz jest dobrze a raz zle, zawsze samej udawalo mi sie  radzic z problemami, moze tym razem rozmowa nie wystarcza musze zrobic cos wiecej. Postaram sie pojsc do terapeutki:O) ale znam siebie i pewnie bede to odciagac i odciagac

znam to uczucie.
ja wybrałam się do psychologa i nie żałuję. wiadomo pierwsze kilka wizyt mogą nie pomóc bo potrzebna jest dłuższa praca z samym sobą ale warto. nie cofaj się, tylko idź do przodu, spróbuj kontynuować naukę , a jak nie wyjdzie to trudno świat się nie zawali, ale pracuj nad sobą, nad swoim podejściem do różnych spraw, to bardzo ważne i im wcześniej tym  lepiej. powodzenia.

mam pytanie do Nola do jakiego psychologa chodziłaś??

tez tak mam, niedawno zaczely mi sie studia, poznalam nowych fajnych ludzi, pojawila sie nowa szansa do wykorzystania... szansa na rozwoj... a ze mna znow jest cos nie tak... nie potrafie spokojnie zasnac, mam leki, czuje sie obserwowana, wydaje mi sie, ze mam omamy... kiedy w koncu zasne snia mi sie koszmary. mam hustawki nastroju. myslalam ze to przez tabletki anty, odstawilam je ale mimo to czuje sie fatalnie. zaczelam podjadac slodycze "na poprawe humoru" albo popijac alko... ubieram sie w luzne ciuchy, wstydze sie swojego ciala, przestalam chodzic na wf bo wstydze sie rozbierac przed innymi dziewczynami. czuje sie od nich gorsza choc nie wszystkie maja urode modelek. czuje sie jak smiec a nie ladna wartosciowa kobieta. i znow boje sie mezczyzn. kiedy mam sie spotkac z kumplem serce wali mi jak oszalale, jest mi slabo, niedobrze, kreci mi sie w glowie, mam biegunke. praktycznie przestalam sie odzywac do znajomych plci meskiej. zaczelo sie od widywania sie z nimi coraz krocej i coraz rzadziej a skonczylo na splawianiu ich, choc niczym nie zawinili.  zaczynam izolowac sie od ludzi z grupy, od ludzi z mieszkania. ucze sie na boczku, wstydze sie do nich podejsc tak normalnie, znalezc sie w centrum uwagi nawet na kilka sekund... nie chce by ktokolwiek na mnie patrzyl, sluchal mnie albo dotykal. boje sie sama wychodzic na zewnatrz gdy robi sie ciemno. boje sie kontaktu z ludzmi.

zaczelam odczuwac rozne dolegliwosci typu problemy z oddychaniem, zawroty glowy, klocie w sercu, odretwienie, problemy zalodkowe. znow zwalilam na tabletki anty, ale po badaniach okazalo sie ze wplyw tabsow na moj stan zdrowia owszem jest ale maly. lekarze mowia ze nic takiego mi nie dolega, mam wrazenie ze patrza na mnie z politowaniem ale ja naprawde czuje sie zle. nie wiem juz co robic. czy to mozliwe ze dzieje sie tak na tle nerwowym?