Wpływ rodziców na wiarę dzieci

Witaj
Ja wychowywałem się bez ojca. Słowa ,prośby, kieruję do Boga ,modlitwy w samej swej treści wychwalają często całą trójcę świętą , pomijając już patronów i innych świętych do których można kierować się pomoc w modlitwie .
Nie rozumiem zatem dlaczego miałbym mieć jakiegoś ulubionego Świętego . Dziwny eksperyment
To jakaś nowa moda żeby np.  Freudowskie Kompleksy Edypa mieszać z wiarą?

Ja wychowywałem się w rodzinie "powiedziałbym połowicznie religijnej" Ojciec - typowy niedzielny katolik. Chodzi do kościoła bo tak trzeba, wszystkie niedziele i święta, ale w domowych dyskusjach nie "wybiela księży". Nie podobają mu się działania instytucji, uważa że kościół powinien nie ingerować w politykę. Nie modli się w domu. Krótko mówiąc wiara nie, tradycja tak. Matka - nie była za nadto religijna aż do śmierci swego dziadka. Wtedy nastąpił obrót o 180 stopni. To ona zaszczepiła we mnie wiarę i jestem jej za to wdzięczny do tej pory, bo naprawdę dobrze jej się to udawało. Coś w stylu: "wierzę bo chcę a nie bo muszę". Niestety życie weryfikuje nasze wybory. Patrząc na ludzi którzy wierzą w Boga realnie oraz przestrzegają zasad wiary i tzw. "wierzących niepraktykujących" doszedłem do wniosku że Bóg nic mi nie daje i nie tylko. Ogranicza mnie i marnuje mi młodość, bo szaleństwa i " grzeszki młodości" powodują we mnie tylko wyrzuty sumienia. Żeby nie było - to nie jest swego rodzaju foch na Boga. Bardzo długo myślałem nad swoim życiem (moje wewnętrzne rozważania zajęły mi rok i były trudne gdyż wiedziałem że moja decyzja spotka się z dezaprobatą najbliższych) i doszedłem do wniosku, że nie chcę pielęgnować relacji z Kimś, Kto wymaga więcej niż daje. Nie jestem ani agnostykiem ani ateistą. Jeżeli miałbym określić swój światopogląd posługując się fachową terminologią chyba najbliżej mi do deizmu. Dlatego uważam że wpajanie dzieciom  jakiekolwiek religii czy chrzczenie w wieku dziecięcym mija się z celem, bo gdy dorastamy pojawia się samoświadomość i wszystko we własnym sumieniu poddajemy weryfikacji. Nie pomijając również dziedzictwa jakim jest wiara.

Ja nie zdradzam

co prawda watek sprzed dwoch lat, ale skoro zostal odswiezony to sie wypowiem, co bede sobie zalowac ;-)

Moi Starsi, gdy byli jeszcze calkiem mlodzi, w ogole nie zajmowali sie wiara a przynajmniej nie okazywali, ze cokolwiek ich w tej materii intetesuje. Do kosciola nie chodzili. Matke widzialam tam raz, ale to byla moja komunia, wiec raczej musiala :-)
Na religie mnie jednak posylala i co niedziela na msze. O ile na religii bylo fajnie - kolezanki, koledzy, to juz msze byly nudne, wiec sie urywalam, albo w ogole nie docieralam do celu :-) Matka byla sprytna i zdeterminowana, abym na te msze chodzila, wiec jak wracalam, musialam opowiadac o czym bylo kazanie. W ten sposob rozwijalam swoja inwencje tworcza i uczylam sie klamac w zywe oczy :-)
W ostatniej klasie podstawowki dala mi juz spokoj, bo i tak robilam, co chcialam.
O ile do wszelkich koscielnych obrzedow i narzuconych regul  mialam stosunek niechetny od dziecka, to Bog jako Bog zawsze mnie zywo interesowal (czulam, ze jest cos wiecej, czego nie ogarniamy zmyslami) i rozmawialam z nim wlasnymi slowami, jak to dzieciak...

Do dzisiaj mi zostalo, ze nie chodze na msze. Nie moge sie tam odnalezc w tym tlumie ludzi, ktorzy odprawiaja zbiorowe rytualy. Nie czuje tej energii. Za to w pustym kosciele moge siedziec z przyjemnoscia. Dopiero wtedy czuje te moc. Bo koscioly sa takimi miejscami mocy.
Zaluje z jednej strony, ze nie umiem jak niektorzy, oddac sie tym praktykom religijnym, jak Bog przykazal, isc do spowiedzi, zmyc z siebie grzechy, odmowic jakies nowenny, rozance i czysta oraz radosna trwac w przekonaniu, ze czynie dobrze i ze to dziala.
Moja tesciowa, b.religina kobieta nie rozumie takiej postawy. Mowi - albo sie wierzy i praktykuje, albo nie praktykuje bo nie wierzy. Uwaza ze taka wiara nie poparta praktyka jest nic niewarta. I za glowny powod uznaje lenistwo. No fakt, jestem leniwa, ale w stopniu jak przecietny Kowalski :-)  Potrafie sie zmusic do wielu rzeczy, ktore uwazam za sluszne, ale nie do czegos, czego w glebi swojego jestestwa nie czuje.

Dlatego swoim dzieciom nie przekazalam wiary, w sensie, nie nauczylam.  Jak przekazac cos tak  osobistego, co trudno uzewnetrznic na codzien? Do tego kazdy sam musi dojrzec i albo przyjac albo odrzucic pewne koncepcje. Syn jest niewierzacy, corka wierzaca, ale watpliwosci jej nie opuszczaja.
Zreszta tesciowka tez nie przekazala, choc byla taka praktykujaca. Zadne z jej dzieci nie chodzi do kosciola i nie poruszaja tematu wiary, czyli chyba niespecjalnie ich to zajmuje.

Co do podtematu, moze jest cos na rzeczy a moze nie :-). W zasadzie - jak juz -  wszystkie moje modlitwy czy rozmowy kierowalam do Boga a glownie Jezusa. A kontakt lepszy mialam zawsze z ojcem i tak jest do dzisiaj. Choc nie wiem na ile jest to wynik tej relacji a ile autosugestia. Kiedys, na etapie mlodzienczych  eksperymentow duchowych,  przeczytalam, ze nie nalezy sie modlic do zadnych tzw. swietych ani nawet do Maryi, tylko do Boga bezposrednio ale najlepiej  przez jego syna, ze on jest jedynym lacznikiem. I wydalo to mi sie b. logiczne i oczywiste,  wiec napalona na te prawde objawiona zaczelam sie modlic przez Jezusa o bardzo konkretne rzeczy. Efekt przeszedl moje najsmielsze oczekiwania, dostalam co do joty wszystko o co prosilam.
Pozniej, kiedy przeczytalam gdzie indziej, ze nie jest wazne do kogo sie modlimy tylko jak, a moc sprawcza ma sila wiary (na zasadzie uwierz, ze masz a bedzie ci dane) oraz  zarliwosc (musimy mocno pragnac czego chcemy) to entuzjazm mi opadl a wiara zostala nadszarpnieta. Pojawilo sie mase watpliwosci. I znowu bylam na rozdrozu. Zaczelam pochlaniac ksiazki o sugestii, autosugestii, podswiadomosci, pozytywnym mysleniu, afirmacji, wizualizacji, programowaniu neurolingwistycznym itd. itp. etc. Jednak nie odnosilam sukcesow w praktyce. Nie takich, jakich oczekiwalam.
Moze jestem uwarunkowana na okreslona formule - ze musze sie modlic do Boga, jako istoty najwyzszej i moja podswiadomosc inne proby ignoruje. Albo mam racje, ze wierze w co wierze  :-)

No to sobie popisalam :-) ale w pracy naprawde nie dzieje sie nic. Oooo, ulozylo  mi sie w tytul wiersza Michala Zablockiego  do ktorego muzyke skomponowal i zaspiewal Grzes Turnau :-)

uwazasz, ze relacja z Bogiem to taki handel wymienny - ja mu daje cos i on mi daje cos? :-)
Myslalam, ze Bog kocha bezinteresownie nawet ateistow. Ja nie wiem, czy kocham Boga. Napisalam, ze zawsze odczuwalam, ze poza swiatem materialnym istnieje inny, duchowy. Nie wiem nawet czym/kim jest Bog. Jest niepoznawalny. Ale odczuwam szacunek do jego istnienia.  Blizsza jest mi postac Jezusa, jako ze byl czlowiekiem. 
Nie czytalas uwaznie - modlac sie wlasnie do Boga, przez Jezusa, otrzymalam :-) Nie otrzymalam, kiedy stosowalam inne praktyki.
Nie traktuje Biblii jako wyroczni, wiec trudno mi sie ustosunkowac do tego, co tam ludzie napisali w kwestii mowy Boga. Bardziej ufam temu, co Bog mowi do mnie :-)
Nie oszukuje Boga, skad Ci to przyszlo do glowy? Przeciwnie, jestem uczciwa w stosunku do niego. Gdybym oszukiwala, chodzilabym do kosciola i udawala, ze wierze w te spowiedzi, komunie, i inne rytualy. Nie robie tego, gdyz to nieuczciwe wobec niego i wobec mnie samej. Rozumiem jednak ludzi, ktorym to jest potrzebne i ktorzy w to wierza. Ty spowiadasz sie ksiedzu? Ok. Ja spowiadam sie bezposrednio Bogu. Czy to taka wielka roznica? Nie potrzebuje ksiedza aby byl moim lacznikiem z Bogiem. Bog bez niego wie, co mam na sumieniu :-)

Ty po prostu nie umiesz oddzielic religii od Boga, bo tak Cie nauczono, przez nasladownictwo. Mnie nie nauczono, nikogo nie nasladuje, jestem soba.
Nie wierze w obrzedy koscielne. Nie potrzebuje ich w mojej relacji z Bogiem. Czy to zle? Nie rozpatruje tego w kategorii dobra i zla. Nie robie nikomu krzywdy, uwazam, ze Boga bardziej cieszy to, jakim ktos jest czlowiekiem dla innych ludzi a nie to czy i jak bardzo wielbi Boga, jaka wyznaje religie i jakie odprawia obrzedy. Religii mamy przeciez duzo a Bog jest jeden chyba?
Innymi slowy, religie uwazam za forme a Boga za tresc. Tresc jest dla mnie zawsze wazniejsza od formy.
Wierze, ze Bog nie moze byc tak malostkowy jak czlowiek. Bo co to za Bog?
Gdyby jednak sie okazalo, ze jest, to trudno. Nie pojde do nieba ;-) Za takim niebem nawet nie tesknie...

Odnosnie rodzicow - niekoniecznie. Jak napisalam, moja tesciowa byla i jest bardzo wierzca i religina osoba, jej przyklad jednak nie podzialal na dzieci. Poszly wlasna droga. Ale wychowala ich na bardzo dobrych, porzadnych i uczciwych ludzi i mysle, ze to jest wiekszy sukces, niz to, jaka temperature ma ich wiara.