nie potrafię dorosnąć - Netkobiety.pl

Droga Honey26 jestem pewna, że to co odczówasz to nie żadna choroba.Każdy kto kończy studia zastanawia się nad swoją przyszłością, mysli co będzie dalej, zamartwia się, że sobie nie poradzi. Wierz mi znam mnóstwo takich osób, sama niedługo będę jedną z nich .Co do pracy, cuż widzę co się dzieje teraz na rynku pracy, być może nie napawa to zbytnim optymizmem, ale sama praca do Ciebie nie przyjdzie.Pomyśl sobie, wielu ludzi nie skończyło żadnych studiów a pracę jakoś mają i to czasami wcale nie byle jaką.Bardzo często sukcesy na polu zawodowym zależą od naszej motywacji i zaangażowania.Zaszycie się w kącie razem z własnymi lękami nie pomoże znaleść Ci pracy.Mówisz, że całe studia mieszkałaś z rodzicami - jeśli masz z nimi na tyle dobry kontakt to poradź się ich, oni znają Cię najlepiej - z pewnością Ci doradzą, pomogą.Znam wiele osób, które po studiach mieszkają nadal z rodzicami i nie uważam, zeby to było jakieś naganne.To wszystko zależy jak ty się z tym czujesz.Wspomniałaś o tym, że na studiach miałaś mnóstwo celów, marzeń.I co się z nimi stało?Wyparowały po studiach?Nonsens.Przypomnij sobie o nich,może któreś z nich da się zrealizować w realu.A tak na koniec - wyrzuć w kąt wszystkie poradniki i podręczniki.One tylko utwierdzają Cię w tym, że być może jesteś chora.A jak w to uwierzysz to zniknie cała twoja motywacja,optymizm i chęć do działania.Życzę powodzenia w szukaniu pracy i ufam, że samopoczucie niedługo się poprawi.:)

Ema-tak mam chłopaka ale z nim nie mieszkam tzn on ma taką pracę ze wiecznie nie ma go w domu więc jak wraca to pomieszkuję u niego a gdy go nie ma znowu jestem u rodziców:( chyba boję się definitywnie wyprowadzić z domu..Boże czy ja jestem jakaś dziwna? swojego mieszkania nie mamy, on wynajmuje ale mamy wspólne plany założenia rodziny, budowy wlasnego domu .Migo-masz rację musze wyrzucić w kąt te wszystkie poradniki, bo zauważyłam ze jeszcze bardziej mnie dołują Mylenne-wiem,że nie ma się czego bać ale te uczucie, które mnie ogarnęło dosłownie mnie BLOKUJE:( jest to dla mnie jakas przeszkoda , której nie potarfię dosłownie przeskoczyć.....stąd moja frustracja ehhh powiem wam, ze w głębi duszy mam pretensję do rodziców o to co w tejh chwili sie ze mną dzieje...nigdy mi na nic nie pozwalali, ciągle musiałam ich słuchać tak mnie uzależnili od siebie, ze teraz nie potarfię wyfunąc o wlasnych siłach z tego "gniazdka", nie uważam zeby mieszkanie z rodzicami po studiach bylo czymś złym alemójc chlopak oczekuje, ze wreszcie dorosnę i przeprowadzę sie do niego -tak na poważnie.

Honey, nie jesteś dziwna, zapewne wiele osób jest w podobnej sytuacji i podobnie to odczuwa. Musisz po prostu zrobić pierwszy krok. Reszta pójdzie łatwiej. Musisz zrozumieć, że pewien etap się skończył i czas zacząć nowy. Zupełnie inny, może fajniejszy?
Z tego co mówisz sprawę masz ułatwioną - skoro Twój chłopak tego chce - przeprowadź się do niego. Będziesz musiała zacząć martwić się o siebie, zacząć żyć samodzielnie.

A może pomyśl o jakiejś wizycie u psychologa? Nie warto marnować czasu na gnuśnienie i rozmyślanie "chciałabym, ale się boję".

Ja wyprowadziłam się od rodziców zaraz po maturze. Pamiętam walkę o przetrwanie, studia w dzień, praca w nocy - ciągle coś robiłam, wiecznie nowe pomysły, aktywność, SAMODZIELNOŚĆ. Nie wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej, ale mam znajomych, którzy zbyt długo byli pod skrzydłami rodziców i teraz też mają problem z życiem na własny rachunek...

Więc odwagi, kobieto i zrób ten pierwszy krok!

Moja droga zamieszkać ze sobą,a wyjść za mąż to duuuuuża róznica Ale dobrze, że doszłaś do wniosku, że dobrze Ci z tym facetem.W takim razie nie widzę przeszkód dla których miałabyś się nie przeprowadzic.Nie musisz odrazu po studiach zakładać własnej rodziny, nigdzie w kodeksie nie jest powiedziane że ludzie po studiach zaraz powinni masowo się żenić/wychodzić za mąż.Ani tym bardziej zachodzić w ciąże .Ciesz się tym co masz teraz, naucz się doceniać to co los Ci dał.Masz fajnego chłopaka, skończyłaś pozytywnie studia, masz perspektywy normalnego życia.Sama wiem jak trudno teraz znaleść pracę, też byłam wściekła gdy siedziałam w domu, również za dużo myślałam.To jest normalne,masz dużo czasu wolnego to ci się nudzi.A jak Ci się nudzi to wymyślasz rózne rzeczy.Żebyśmy się źle nie zrozumiały - nie bagatelizuję twojego problemu.Chodzi mi o to, że jak się czymś zajmiesz, chociaż na chwilę, to mniej czasu będziesz miała na zamartwianie się.Na początek spróbuj zmienić trochę swoje życie - choćby tą przeprowadzką

Napewno za jakiś czas napiszesz Nam, że jest ok potrzeba Ci CZASU aby przyzwyczaić się do nowej, zupełnie innej sytuacji - jest to wieeeeeeeelki krok w dorosłe życie. Każdy chyba przeżywa to podobnie. Jedni wcześniej, inni później. Jedni bardziej, drudzy mniej. To tylko kwestia przyzwyczajenia i odnalezienia się w nowej sytuacji. Powodzenia !