Gdy słowa potrafią zniszczyć życie :( - Netkobiety.pl

Cześć Malwinko
Z pewnoscią wiesz czym są zaburzenia odżywiania-piszesz o nich. Często mówi się, że to tylko fanaberia i brak akceptacji wyglądu...ale korzenie sa dużo głebsze a konsekwencje bywają tragiczne. Dostrzegasz-nawet znieniając drastycznie wagę->wygląd, miałaś trudnosć w zaakceptowaniu siebie-tym bardziej, ze więzało się to z takimi wyrzeczeniami...ogromnym wysiłkiem fizycznym i drakońską dietą.
To powazna choroba, która pociąga za sobą szereg następst, nad jakimi nie będziesz już miała kontroli...Wspominasz o mamie, która "nie widzi"-być moze dla niej też czujesz się nie dość dobra/nie wystarczająca...to musi być przykre.

Czy szukałaś może pomocy psychologa?

Ale w rzeczywistym świecie nie ma miejsca na doskonałość, Malwina-to tylko idea, mydlana bańka

Najgorsze jest to, że ja wiem że źle robię, wstydzę się tego próbuje przestać ale po jakimś czasie znowu do tego wracam.

To jeden z powodów dla których zaburzenia odzywiania trwają lata...i niszczą. Poczucie winy i wstydu to piekące uczucia, które potrafią zatkać usta i wepchnąć w kąt, z obawy przed napiętnowaniem.
Piszesz, ze brakuje Ci dowagi...a ja uważam, ze wielką odwagą jest nazywać rzeczy po imieniu-nie udawać, ze nie ma problemu, nie unikać konfrontacji z tym co trudne. Ty potrafisz to zrobić-piszesz o napadach bulimii i epizodach anorektycznych-rzadko kiedy ed to "tylko" bulimia lub "tylko" anoreksja. Z czasem choroba mutuje, przybiera postać jaką trudno jednoznacznie sklasyfikować.

Może ja po prostu świadomie karze siebie bo nie jestem wystarczająco doskonała

hmmm...ja troszkę inaczej to widze- szukasz sposobu na to dostać to, czego potrzebujesz.
Umiałabyś napisać czego potrzebujesz? Czego pragniesz, Malwina?

I mam jeszcze jedną prośbę: wspominiałaś o mamie, Malwinko. Czy mogłabyś napisać jakie są Twoje relacje z bliskimi-w kilku słowach-to co jest dla Ciebie ważne, dobrze?

Witaj Tosiu dziękuje za wsparcie i zrozumienie to dla mnie bardzo ważne
Co do moich kontaktów z rodziną to teraz chyba jest ok akceptują mnie i już raczej nie słyszą od nich  rzadnych przykrych słów na temat mojego wyglądu. Chyba zrozumieli ja bardzo to wszystko przeżywam i jak mnie skrzywdzili. Cóż moja głupia natura skrzętnie zanotował wszystkie docinki i cały czas je sobie przypomina i przeżywa to od nowa.
Wiem, że teraz problem jest we mnie.  Ja teraz sama w siebie nie wierze i sama nie akceptuje siebie. Tak to błąd - JA TO WIEM, ale nie potrafie się zmienić. To przekonanie, że jestem do niczego tkwi we mnie głęboko. Uważam, że nie zasługuje na nic dobrego. Traktuje siebie i swoje życie jako zło końeczne. Niby mam sporo przyjaciół i rodzine, która mnie kocha ale jakoś nie mam za bardzo celu w życiu - wszystko się kręci wokół kolejnych diet, niepowodzeń.....A bulimia jest przekleństwem i chyba tylko tak anonimowo przed samą sobą potrafie się do tego przyznać. Zawsze uważałam ze potrafie siebie kontrolować i gdy będe chcieć zawsze mogę przestać. Teraz wiem, ze tak nie jest i że będzie bardzo ciężko o ile wogóle się uda:( Tak chciałabym odkreślić całe swoje dotychczasowe życie, wszystko co było grubą kreską i zacząć od nowa. Zacząć z czystą kartką bez tego paskudnego bagażu, który wlecze się wciąż za mną i ciągnie coraz bardziej w dół.

Greta dziękuje. TAk masz racje ludzie czasem powinni się 100 razy zastanowić co chcą powiedzieć. Najgorsze gdy nawet rodzina - może często nieświadomie i bez złej woli spowoduje że czyjeś życie stanie się koszmarem. Ja chyba staram się ich bronić, usprawiedliwiać bo do końca nie wierze,że chcieli mnie skrzywidzić. Może chcieli żebym zauważyła problem i zaczęła coś robić w tym kierunku. A wyszło jak wyszło:( Co do innych ludzi to uważam, ze wypowiadając konkretne słowa mieli doskonałą świadomość jak bolą i tego nie potrafię zrozumieć.

Malwinko, ja wiem o czym mówisz...
Przeżyłam podobną historię z odchudzaniem w gimnazjum, też rodzina byla ślepa, do tej pory niczego nie wiedzą, tylko że ja odchudzałam się bo wydawało mi się, że jestem gruba a ważyłam 45 kg, na szczęście psycholog bardzo mi pomógl, dlatego zachęcam Cię skonsultuj się z jakims dobrym specjalistą:)
Naprawdę warto;)

Życzę ci abyś znalazła osobę która cię naprawdę pokocha wtedy wszystko się ułoży.

Greta napisał:

Życzę ci abyś znalazła osobę która cię naprawdę pokocha wtedy wszystko się ułoży.

Chciałabym,  jednak w moim przypadku to już raczej nierealne Mam 24 lata i jakoś nigdy nikomu na mnie nie zależało więc już nawet się nie łudzę, że mogę się komuś spodobać.
Cóż mam doskonałą świadomość tego jak wyglądam. Nadmiar kg, do tego rozstępy ehhh szkoda gadać. Nie wierze też w "gadki szmatki" typu liczy się intelekt, wnętrze to kim jesteś, a nie jak wyglądasz.....To nie prawda. Faceci najpierw zwracają uwagę na wygląd później na resztę. Ja jestem skreślona już na starcie więc nie mam szans na to aby pokazać to co we mnie może się podobać.

1,73 cm i 82 kg niestety. Masz racje Greto gusta są różne i nigdy nie wiadomo co się komu spodoba. Najważniejsze to pokochać siebie i wtedy wszystko będzie łatwiejsze. No bo kurcze jak ktoś może się we mnie zakochać skora ja się nawet nie lubię
Dlatego od tego nieszczęsnego jutro zmieniam nastawienie do życia. Przestane wymiotować!!!!! Trzymaj za mnie kciuki :* będę się starać wytrwać w swych postanowieniach.  Pupcia do tyłu biuścik do przodu i szeroki uśmiech na usta. I może powoli świat zacznie nabierać barw. Dziękuje Ci baaaardzo za wsparcie, zrozumienie i pomoc :*:*:*

Podjęłam świadomą decyzję i będę się starał walczyć o siebie. Wiem, nie będzie łatwo. Najciężej jest znowu uwierzyć w siebie i poczuć, że też może się być kochaną i atrakcyjną. Szczególnie gdy tyle lat człowiek żyje z poczuciem obrzydzenia i nienawiści do siebie i swojego ciała. Co do psychologa to na razie nie mam szans na wizytę. Po pierwsze od poniedziałku do czwartku pracuje do godz. 18'00. Piątki-soboty-niedziele spędzam na uczelni więc po prostu nie mam na to czasu, a poza tym chyba jeszcze nie jestem gotowa na taką rozmowę. Dziękuję za wsparcie :*

Ojej ale się zawstydziłam tyle komplementów naraz :* A z tym wzrostem to chyba zawsze tak jest niższe chciałyby być wyższe i na odwrót Ja tam zawsze uważam, ze małe jest piękne.
Pierwszy dzień postanowienia za mną - zaliczamy do udanych Co do rozmów z wami kobietkami strasznie pomagają i pozytywnie nastawiają do życia. Ehhhh czemu ja tak późno tu trafiłam!!!! Tylko to forum strasznie wciąga, a ja w końcu mam tyle nauki, że uciekam bo juto ćwiczenia i trzeba notatki przejrzeć. Pozdrawiam cieplutko.

Malwinko te komlementy są w 100%procentach prawdziwe bo jeżeli chodzi o twoją wagę to jeżeli byś tak na prawdę chciała to może jakieś tam marne 3-4 kg.mogła byś sobie zrzucić ale myślę że przy takim wzroście to tego nawet nie widać.Między mną a mężem jest różnica wzrostu jakieś 18  cm. więc ja chodzę na obcasach bo bez to jak jego córka wyglądam a chłopcy też ze wzrostem udali się do taty a ja taka mała .ale co tam mnie to obchodzi oni mnie i tak kochają nad życie .Więc ty zamiast się głodzić to trochę poćwicz i będzie o.k.A wymiotowanie to też straszna sprawa bo kwasy z żołądka cały czas podrażniają przełyk  i robią się od tego nadżerki a z tego może być rak przełyku więc to nie są żarty .Ale co ja piszę przecież ty masz swój pierwszy sukces.TAK TRZYMAJ .Bardzo się cieszę.

Zaliczamy bez dwóch zdań
nawet mi to idzie i kurcze nie kosztuje teraz zbyt wiele. Ale to przede wszystkim przez kompletny brak czasu. Cały weekend na uczelni ledwo żyje. Praca codziennie do 18 to też do domu docieram na 19.
I ufff czasu malutko a wziąć pod uwagę, ze moi wykładowcy wychodzą z założenia, że ludzie studiujący zaocznie to chyba są bezrobotni bo zadań i projektów do zrobienia tyle, że hohoho głowa mała. Pewnie jakbym siedziała w domku to i mogłabym to jakoś robić, a tak pogodzić wszystko jest mi strasznie trudno. Toteż siedzę rozwiązuje zadania, robię analizy do 24 - 1. A później szybkie lulu i do pracy ehhh. Nie mam niestety czasu by poczytać co tu się dzieje więc będę teraz wpadać rzadko. Ale sprawozdania postaram się zdawać systematycznie codziennie i szybko uciekać, żeby nie kusiło zaglądanie głębiej. A co tam u Ciebie Greto? ja tu pisze o sobie tyle, a o Tobie to malutko wiem . Buźka :* dzięki Tobie zmieniam swoje życie

Malwinko! Głuptasku !! !! !! :)
Nie bede Cie czarowac, ze wyglad jest niewazny - bo jest. Najwazniejsze, zeby zdac sobie z tego sprawę.
Tylko czasem my kobietki musimy zrobic cos, zeby ten nasz niedokonca fajny wyglad zatuszowac.
Znajdz w sobie jedną rzecz ktora masz piekna. Wlosy? Piersi? Nogi? Ramiiona? Napewno cos sie znajdzie.
Pierwszym krokiem jest, aby to znalezc, a potem eksponowac to co fajne i kuszące - i ukrywac to co średnie.
Podam Ci swoj przyklad, bo tak jakos latwiej mi to opisac.
Mam bardzo duze piersi - 116cm w biuscie, 79 pod biustem. Za to brzuch przypomina meduzę :D :D (mama sie tak ze mnie smieje, ze meduza idzie:P)
Wiec eksponuję dekoltami piersi, a brzuch zakrywam troszke dluzszymi bluzkami, tuniczkami, marszczeniami i tak dalej.

Nie wolno Ci myslec, ze nikogo nie zainteresujesz! Mam 168cm wzrostu, a jak poznalam mojego nazeczonego wazylam 85 kg.
Wiec mozna sie zakochac w kims kto nie jest idealny. Dodam, ze mój jest fotografem i obracal sie w gronie superlaseczek, modelek i innych szkieletorow. Jednak wybral mnie, wiec cos w tym jest.

Jesli chodzi o docinki - rozumiem Cie w calosci. Nie ma nic gorszego jak brak akceptacji i docinki od najblizszych. Szkoda, ze brakowalo Ci tego, wiem jak to boli.

Trzymam kciuki! Uwierz w siebie, pokaz co masz najladniejsze i ukryj to co nijakie. Buziaki !:*