Nerwica natręctw i ciężka depresja- historia Amelii - Netkobiety.pl

Przeczytałam Twoją historię,która ukazuje przez co przeszłaś.Z pewnością nie było Ci i nie jest nadal łatwo,ale wytrwałość i wiara we własne siły potrafi czynić cuda.Tak na dobrą sprawę nie wiem co mądrego Ci napisać,co doradzić,bo sama właśnie przechodzę bardzo trudny okres w swoim życiu.Jedyne mądre słowa jakie mi się nasuwają to to,że najważniejsze,że masz kogoś bliskiego przy sobie,kto się tobą opiekuje,kocha cię i stara się abyś zaczęła normalnie żyć.Naprawdę to bardzo ważne w przypadku ludzi z depresją i nerwicą.Niestety leczenie też wymaga czasu,aby rezultaty były widoczne,a rozmawiałaś z lekarzem,że leki nie przynoszą żadnych większych zmian.Czasami leki też są nieodpowiednie i może ich zmiana,pomogłaby ci zauważyć szybciej efekty.

Dziękuję Wam, że zechciałyście przeczytać mojego długiego i nudnego posta. Niestety, z moim chłopakiem nie jest tak do końca różowo.
D. jest wspaniałym i kochanym mężczyzną z moich marzeń. Od samego początku kiedy go poznałam, wiedziałam, że będzie dla mnie kimś wyjątkowym. Szybko znaleźliśmy wspólny język a co najważniejsze- nie bałam mu się zaufać… Opowiedziałam mu o sobie wszystko bez strachu, że tak jak moi poprzedni (niedoszli) partnerzy powie mi, że nie czuje się na siłach, że nie umie związać się z dziewczyną taką jak ja. D. zaakceptował mnie i moją przeszłość w całości, pomimo tego, że mówiłam mu, jak często nie mam siły nawet wstać rano z łóżka.
Na początku wszystko było cudownie. Mieszkałam wtedy w akademiku a moja współlokatorka często nocowała u swojego chłopaka. Bałam się w takie noce zasypiać sama, bałam się moich koszmarów, z których budziłam się z krzykiem. Ciągle miałam wrażenie, że nie jestem sama, że kiedy zamknę oczy ktoś zły stanie nade mną i zrobi mi krzywdę.
D. przychodził wtedy do mnie i zostawał na noc. Cierpliwie uspokajał i czekał aż zasnę, mimo tego, że niekiedy nie zasypiałam w ogóle, płacząc przez całą noc z bezsilności nad swoim strachem.
Wiedziałam, że muszę zrobić coś ze swoim życiem, że D. nie może się mną wiecznie opiekować. Dlatego zgodziłam się na leczenie u psychiatry.

Po pierwszej wizycie byłam bardzo rozczarowana. Miałam wrażenie, że pani doktor w ogóle mnie nie słucha. Że wmawia mi pewne rzeczy tylko po to, żeby mnie jakoś ,,zakwalifikować” do jakiejś choroby. Ale zacisnęłam zęby i powiedziałam sobie, że dla D. muszę wytrzymać.

Leczenie nie przyniosło żadnych rezultatów. Myślałam, że może na początku tak ma być, że będę czuć się gorzej i moje nastroje będą bardziej uciążliwe. Kolejne wizyty, zmiana leków. Nic. Kompletnie żadnej poprawy.

Obiecałam sobie, że dam rade bez tego. Rano aviomarin żeby nie zwymiotować po drodze na uczelnię, potem przez cały dzień leki uspokajające. Na wakacjach miałam je wszystkie odstawić.

Ale właśnie wtedy D. zaczął tracić cierpliwość. Coraz częściej mówił, że nie ma siły słuchać, jak boje się wsiąść do autobusu, iść sama do sklepu albo do niego do domu. Zaczęło go irytować to, że praktycznie nigdzie nie możemy iść bo ja zaraz zaczynam wymiotować i trzęsę się ze strachu na samą myśl o wyjściu do ludzi.

Efekt tego wszystkiego jest taki, że teraz najczęściej udajemy, że mojej choroby nie ma. Ja faszeruje się aviomarinem i nic nie mówię mu o swoich problemach, on o nie nie pyta. Pani psychiatra sugeruje zmianę leków na jeszcze mocniejsze.
Tylko czy jest sens….

Serce się ściska jak czyta się twoje opowiadanie.
Serdecznie Ci współczuję.
Ze mną aż tak źle nie jest, chociaż czasem bywa może nawet gorzej?
Poradzę Ci coś konkretnego, mam nadzieję, że pomoże Ci choć odrobinkę.
Też wychowywałam się w rodzinie religijnej.
Miałam "nieczyste myśli" i inne takie tam.
Od lat wczesnej młodości żyłam w nieustannym poczuciu winy, grzechu i odrzucenia. Myślałam, że Bóg mnie nienawidzi.
Teraz powolutku zmieniam zdanie.
Jako "antydepresant" polecam wpisz w wyszukiwarkę google hasła:
"Urzekająca" - John&Stasi Eldgredge oraz
"Duchowość kobiety i mężczyzny" i "dno serca" - ks. Pawlukiewicza.
Są to słuchowiska MP3, są naprawdę cudowne.
Myślę, że osoba z katolickim "bagażem" powinna tego posłuchać koniecznie.
Mam nadzieję, że choć trochę Ci pomoże.
Pozdrawiam.
trzymaj się.

Ostatnio edytowany przez Ezer (2009-09-09 01:01:41)

Minęło trochę czasu i wcale nie jest lepiej.
Zmiana psychiatry, psychoterapia- tak, ale żeby cokolwiek zrobić trzeba wyjść z domu… W moim przypadku to graniczy z cudem. Potrafię całymi tygodniami nigdzie nie wychodzić i nie odczuwam żadnej potrzeby kontaktu z ludźmi. W domu nie jest dobrze, ale chociaż jest w miarę bezpiecznie. Nikt obcy na mnie nie patrzy. Namiastką świata zewnętrznego jest Internet i wrzucanie w niego swoich przemyśleń czy wierszy. Nic oprócz tego.

Wyjście na zewnątrz to obsesja strachu. Najpierw jednak trzeba wyjść. Dwa dni wcześniej uzmysłowić sobie, że będę musiała spotkać innych ludzi. Dzień wcześniej wziąć więcej leków uspokajających. W ,,ten” dzień duża dawka aviomarinu. Nic nie jeść, żeby nie wymiotować. Wrócić się kilka albo i kilkanaście razy do domu: popatrzyć w lustro, sprawdzić czy na pewno nie chce mi się wymiotować, popatrzyć w lustro, zamknąć drzwi, sprawdzić czy drzwi są zamknięte. Na końcu kiedy żołądek już boli od naciskania i prowokowania wymiotów, rozpłakać się. Załatwić wszystko szybko a potem chorować przez tydzień, że musiałam wyjść z domu.

Czasem naprawdę mam ochotę ze sobą skończyć. Nienawidzę siebie za to, jak wyglądam (jak już pisałam mam 30 kg nadwagi- to skutek nie leczonej niedoczynności tarczycy. Badań też nie jestem w stanie sobie zrobić.), za to jak się boje i za to, że żyje. Ciągle wymyślam sobie jakieś kary (w stylu głodzenia się albo okaleczania) lub szoruje pumeksem ciało do krwi- mam wrażenie, że zawsze jestem brudna, że ludzie to widzą i śmieją się ze mnie.

Mam kilku przyjaciół i kochanego chłopaka i to w zasadzie tylko dzięki nim żyję. Ale wiem też, że oni tak jak ja nie mają już na to wszystko siły.

Zbliża się kolejny rok studiów. Znów będę musiała zamieszkać w akademiku z kimś obcym bo nie mam nawet żadnej koleżanki, która chciałaby ze mną zamieszkać. Znów będę musiała zachowywać się w miarę normalnie a potem, kiedy nie będę już w stanie udawać, znosić dziwne spojrzenia dziewczyn z pokoju. Przeraża mnie to wszystko.

Nie popełnię samobójstwa. Ale prawdopodobnie będę umierać codziennie, dzień po dniu. W końcu wyczerpany ciągłym strachem organizm odmówi posłuszeństwa. Mogło być inaczej…

Droga Ezer, posłuchałam jak na razie jedynie ,,Urzekającej”. Piękna książka, a zarazem i trudna. Jako, że z moim poczuciem kobiecości nie jest najlepiej, wiem, że za jakiś czas będę musiała posłuchać tej książki jeszcze raz…

I dziękuje za słowa wsparcia

musze przyznac, ze dawno czegos takiego nie przeczytalam...Twoja historia naprawde mnie wbila w fotel...nie wiem dlaczego niektorych ludzi spotyka tyle zlych doswiadczen...to takie niesprawiedliwe...ale wierze, ze mozna z tego jakos wyjsc...
mysle,ze nalezy zmiec psychologa czy psychiatre...to na pewno, wydaje mi sie, ze nie spelnia swojej funkcji z tego co piszesz...
...ciesze sie, ze trafilas tez na dobrych ludzi, ktorzy Cie wspieraja...im tez pewnie lekko nie jest...
mysle,ze musisz uzdrowic swoja psychike ale i swoja dusze...nie chce zeby to idiotycznie brzmialo co teraz napisze, ale jesli jestes wierzaca moze modlitwa Ci pomoze...wiem, ze to jest passe itd., ze mozecie uznac, ze to jakies rady z  ciemnogrodu,ale mi samej to nieraz pomoglo...to pewna forma medytacji, moze latwiej za pomoca tego i przede wszystkim dobrej terapii bedzie Ci uwierzyc w to, ze Ci sie uda, ze to mozliwe zaczac choc troche normalnie zyc...przeciez fizycznie i teoretycznie jest to mozliwe...musisz w to uwierzyc, bo mi sie tez wydaje,ze Ty sama za bardzo nie wierzysz, ze ci sie uda i jakby z gory zalozylas, ze tak juz do konca bedzie...to myslenie tez ma wplyw na Twoja autodestrukcje...
poza tym wydaje mi sie,ze musisz starac sie jednak wychodzic...jesli musisz bo sie boisz wymiotow, to nadal na ten pust zoladek i z aviomarinem ale musisz choc na chwile, zwiekszajac czas systematycznie...nawet na spacer, nawet nie po to, zeby sie  z ludzmi spotkac...mysle,ze malymi kroczkami, lamiac bardzo powolutku niektore bariery za jakis czas mozesz znalezc sie w miejscu, o ktorym nie wierzysz teraz,ze ci sie uda dotrzec tam...mocno w Ciebie wierze, bo jestes silna babka i tak...tyle przezylas i jeszcze dajesz rade walczyc,naprawde Cie podziwiam i mysle sobie, ze kto ma dac rade wlasnie jak nie TY!!!!!

Wczoraj znów przekonałam się jak bardzo jestem beznadziejna. Chciałam wyjść tylko do kościoła- wiem, że jeżeli nawet tam przestane chodzić, to już nigdzie nie będę w stanie sama wyjść.
Odprawiłam swoje wszystkie rytuały i na drżących nogach wyszłam z domu. Strach przed ludźmi jednak mnie pokonał. W połowie drogi rozpłakałam się i wróciłam do domu. Nie nadaje się do niczego.

Rozmawiałam później na gg z moim chłopakiem. Zdenerwował się bardzo, że temat mojej choroby ciągle wałkujemy, a nic z tego nie wynika. Powiedział też, że jeżeli chce spaść na dno to proszę bardzo, ale bez niego. On nie chce na to patrzeć.

Ostatecznie nie było jakiejś strasznej kłótni, rozstaliśmy się jak zawsze ale nasze wzajemne żale i pretensje mimo wielkiej miłości są coraz bardziej uciążliwe. I zwyczajnie ranią. On złości się, że nie potrafię pokonać swoich lęków i przekonać siebie, że jestem silniejsza. Ja mam żal, że nie rozumie, jak ciężko jest mi żyć z moją chorobą.
Mój facet był u mnie przez dwa dni w tamtym tygodniu. Było naprawdę cudownie mieć go obok siebie i niczego się nie bać. Teraz chciałby, żebym ja do niego przyjechała. U niego w mieście jest koncert, na który on bardzo chce ze mną iść- jednak wtedy musiałabym nocować u niego w domu. Ja z kolei mam mdłości na samą myśl, że musiałaby opuścić swoje cztery ściany. Chciałabym jeszcze nacieszyć się swoim bezpieczeństwem zanim zaczną się studia, będę zmuszona chodzić na zajęcia i aby jakoś żyć, połykać tony aviomarinu. Poza tym jest jeszcze kwestia brata mojego chłopaka. To kilka lat starszy ode mnie facet z nieciekawą przeszłością. Nienawidzi swojego brata i mnie też. Co mówi na mój temat wolę nie pisać.
Koncert jest w niedzielę- czyli czeka nas wielka kłótnia… Wszystko przez nerwicę bo to ja nie umiem sobie z nią poradzić ;(

Potem będę musiała zmierzyć się z traumą z dzieciństwa. Jedną z tych najgorszych. Będę musiała pobrać sobie krew…
Wszystko zaczyna się od badań przed wycięciem migdałków. Miałam wtedy 7 lat. Wszystkie pielęgniarki z przychodni próbowały mi pobrać krew. Po dobroci, potem na siłę ją ściskając. Skończyło się na pękniętej żyle i pobraniu krwi przez jakąś starszą pielęgniarkę.
Potem był pobyt w szpitalu. Samotna noc przed operacją, kiedy to mama nie mogła ze mną zostać. Operacja i potworny krwotok. Lekarze próbowali go zatamować przypalając ranę prądem bez żadnego znieczulenia. Byłam już wtedy wyczerpana. Dławiąc się tą cholerną krwią i rurkami wsadzonymi do gardła cały czas wołałam mamę. Tylko dlatego, żeby w końcu dano mi spokój. Uśpili mnie drugi raz i dopiero wtedy zatamowali krwotok… Nawet teraz te wspomnienia powodują płacz.
Obiecałam sobie, że już nigdy nie pozwolę siebie tak bardzo skrzywdzić. Od tamtej pory nie miałam już robionych żadnych badań bo każda próba kończyła się histerią z mojej strony, a na lekcje biologii o układzie krwionośnym człowieka po prostu nie chodziłam. Sama mogę się kaleczyć, ale innym na to nie pozwolę.
Teraz ulegam prawie rocznym namowom mojego chłopaka. Przez niedoczynność tarczycy wyglądam jak potwór: gruba i z resztką włosów na głowie. Nie chce, żeby mnie zostawił, bo to będzie oznaczało dla mnie koniec. I nie chce, żeby się mnie musiał wstydzić bo on zasługuje na wszystko, co najlepsze.

Do Iwcia:Leczę się od pół roku...

Ostatnio edytowany przez gothka (2009-09-21 12:03:04)

Droga Ezer, dziękuję Ci, że chcesz tracić czas na czytanie moich długich i nudnych postów.

Dziękuję też Wam wszystkim, które w tym wątku piszecie- nie spodziewałam się, że ktoś zwróci na niego uwagę…

Co myślę gdy mam wyjść z domu…? Na początku myślę sobie, że dam radę wyjść, że tym razem nie będę się wracać do domu. Ale potem jednak nie daje rady tak po prostu wyjść i zaczyna się wyzywanie siebie. Że jestem beznadziejną szmatą bo nic nie potrafię i lepiej byłoby dla mnie i dla wszystkich, gdybym już nie żyła i nikomu nie przeszkadzała. Myślę sobie, że na pewno zwymiotuję i każdy będzie na mnie patrzeć i śmiać się ze mnie. Że jestem zapasionym potworem i ludzie mnie nienawidzą. Że wszyscy którzy muszą się ze mną pokazywać na pewno się mnie wstydzą.
Te myśli przeplatają się z ogromnymi wyrzutami sumienia, że nie jestem bardzo nie w porządku w stosunku do mojego chłopaka. Bo on mnie kocha, mówi mi, że mu się podobam a ja nie potrafię w to do końca uwierzyć. I jest mi przykro, że mówienie sobie ,,jestem silna” niewiele daje. Potem myślę sobie, że jak tak dalej będę się zachowywać to na pewno mnie rzuci. W chwili, gdy to myślę, mam ochotę pociąć sobie twarz żyletkami.

Wiele razy zastanawiałam się, co musiałoby się stać, żeby było inaczej i żebym czuła się szczęśliwa.
Czasem, gdy mam lepszy dzień mam większe marzenia: o tym, że napiszę piękną powieść i wszyscy będą mi gratulować a ja będę wtedy taka ważna i wartościowa… To marzenie jest moim jedynym od dzieciństwa. Kiedyś napisałam wiersz, który zakwalifikował się do finału konkursu poetyckiego. Podobno miałam dużą szansę na wygraną- ale strach mnie pokonał, nie poszłam publicznie przeczytać swojego wiersza i tym samym nie podlegał już dalszej ocenie…
A tak naprawdę myślę, że musiałabym zacząć wszystko od nowa, z moim Ukochanym przy boku. Odciąć się od swojej rodziny. Mieć jakiś swój kącik do mieszkania który byłby naprawdę mój i mogłabym go urządzić tak jak chcę. Byłoby tam cicho i nikt by na mnie nie krzyczał. Byłoby po prostu normalnie. Mój D. również mieszkałby tam ze mną i bylibyśmy razem szczęśliwi. Mielibyśmy psa i kota.
Ja nie zachowywałabym się jak idiotka…

Była kolejna kłótnia z rodzicami o to, że nie umiałam sobie znaleźć żadnej koleżanki do pokoju w akademiku. Powiedziałam im, że nie dam rady tam mieszkać, że to mnie przerasta.

Chce odejść. Czuje się już zupełnie wyczerpana. Powiedziałam to mojemu chłopakowi. Tylko się rozpłakał… On tak samo dobrze jak ja wie już, że nic mi nie pomoże. Ten strach, który noszę w sobie jest za silny, by z nim dalej żyć.

Gothka, masz skarb a nie faceta. Choćby dlatego nie wolno ci myśleć o jakimkolwiek odchodzeniu. Zostawiłabyś kogoś komu naprawde na Tobie zależy. Masz po co żyć. Mimo przeszłości. Musisz sobie uswiadomić, że to wszytsko minęło, a ty rozpoczęłaś nowy etap życia, lepszy.

Jestem z Rzeszowa- tylko tyle moge dzisiaj napisać. Pocięte ręce za bardzo bolą.

pisze swoje gg,czasem nawet jak jestem niedostepna to moze oznaczac,ze niewidoczna. pisz smialo!!! numer: 9186460  i blagam, nie rezygnuj...kiedys wyjdzie slonce...