"powikłania" po zdradzie - ratownie małżenstwa - Netkobiety.pl

No niestety, życie mnie nauczyło że tyle o sobie wiemy ile nas sprawdzono...
Jak byłam młoda i miałam te dziewiętnaście lat to zdrada nie miała dla mnie takiego znaczenia. Mój pierwszy chłopak zdradzał mnie z różnymi dziewczynami a potem przychodził, zapewniał że kocha i takie tam bzdury. Rozstałam się z nim kiedy mnie uderzył, a nie dlatego że zdradzał. Potem przez wiele lat myślałam że jak mnie mąż zdradzi to przecież mu wybaczę i będziemy żyli długo i szczęśliwie. Niestety życie pokazało figę z makiem, nad czym wcale nie ubolewam bo życie w toksycznym małżeństwie to nie jest to co chciałabym robić przez resztę życia. A życie po zdradzie jest toksyczne, dla obu stron, nie ma się co oszukiwać.
Ja wiem że jest wiele par które zostają ze sobą, sama znam faceta który zdradza żonę na lewo i prawo, a ona jego, ale tak jest im łatwiej, bo "gdzie pójdą"? Owszem, niektórzy może mogą tak żyć, ja nie mogę, stąd napisałam że to moja osobista opinia.

Oczywiście że tak jest, a ja czytając Twoje posty widzę że masz raczej dobrze w głowie poukładane i że mocno nad sobą pracujesz. Ale, podobnie jak moi poprzednicy tutaj, chcę zwrócić uwagę na to że skupiasz się na kochance i całą winę przerzucasz aktualnie na nią, zamiast się skupić na panu małżonku bo to on zawalił sprawę, ona nikogo nie zdradzała. Owszem, mieliście problemy wcześniej i nie potrafiliście ich rozwiązać to on nie namyślając się wiele poszedł w długą, ale ja nie wierzę w zupełnie szczere i bezinteresowne intencje powrotu małżonka. Chłop to jest prosta maszyna, on nie analizuje, nie rozbija dupy na atomy, on chce mieć gdzie spać, mieć co jeść i mieć kogo wyd*pczyć. Sorry za wulgarność ale taka jest prawda. A miłość... Co to za miłość kiedy ktoś zdradza? Można przestać kochać na chwilę? Można kochać i jednocześnie uprawiać seks z inną, szepcząc jej czułe słówka? No weź się zastanów, mogłabyś???

Oczywiście,  że można. Zdarza się. W małżenstwie dzieje się kiepsko, Twoje żale nie działają, pojawia się młoda ekstra doopa, chętna, ciepła, sypie komplementami,  więc ogarnia Cię pomroczność jasna i lecisz jak ćma do światła. Na ten moment pewnie współmałżonka to ostatnie,  o czym się myśli, a jeśli już, to z niechęcią. Aż do otrzeźwienia. Bo można oddzielić seks od miłości, ale jaki by on nie był boski, nie wszystkim wystarczy.
Uważam, że skoro on podjął walkę o utrzymanie małżeństwa,  to tego właśnie chce. Mógłby iść na łatwiznę i związać się z ekstra laską. Ale wybrał Ciebie. Ona może i jest świetna, ale Was wiążą lata, dzieci, przeżycia, rodziny. On chyba to ceni, tylko na chwilę o tym zapomniał. Nie da się być lepszą,  ładniejsza od wszystkich kobiet w otoczeniu męża. Jesteś jedyna w swoim rodzaju i póki co wygrywasz. A nad wyglądem można popracować,  głównie dla siebie,  bo to poprawia samopoczucie i dodaje pewności. Teraz jest Ci to potrzebne. Wyluzuj na chwile od zmartwień i podbaj o siebie.
Jeśli to naprawdę jest jego  pierwszy romans w Waszym związku, to nie jest jakiś tam zwykły ruchacz, taki by poszedł na bok dużo wcześniej. Może być dobrym,  tylko zagubionym facetem, wartym odpuszczenia i szansy. Tylko Ty go znasz i wiesz najlepiej. Jeśli jeszcze nie uchyla się od winy, nie zwala jej na Ciebie, jest ok. I Ty też tej winy na siebie nie nakładaj. Za bardzo się obwiniasz. Zaniedbanie małżeństwa jest błędem, ale romans zdecydowanie jest poważnym wykroczeniem. Jeśli jesteś w stanie to przejść, wybaczyć, próbuj. Nic na siłę. Po  czasie się okaże, jak silny jest Wasz związek. I bądźmy szczerzy,  budowanie na nowo łatwe nie jest, może być burzliwie, ale spróbować czasem  warto. Zwłaszcza, gdy komuś zależy, i nie jest gotowy na rewolucję w życiu.
Też uważam, że idealnych ludzi i idealnej miłości nie ma. Nie można się godzić na bylejakośc, ale i nie warto  być bezkompromisowym. Niektórzy zasługują na drugą szansę. Chyba że komuś pasuje singlostwo, albo potrafi ot tak wyrzucić do kosza związek trwający całe dorosłe życie.

Nie wiem, czy Ci to pomoże, ale opiszę Ci sytuację jaka istnieje w mojej rodzinie.

Moja babcia odkąd pamiętam okazywała w pewien sposób niechęć do mojego dziadka. Co nie oznacza, że go nie kochała, bo kochała go, dbała o niego itp. ale zawsze były te małe uszczypliwości. Nie rozumiałam tego, gdy dorosłam spędzaliśmy wspólne święta. Mój dziadek chciał się podzielić z moją babcią opłatkiem, wtedy ona życzyła mu, żeby przepłakał chociaż jeden dzień, tak jak ona płakała przez niego latami. Później dowiedziałam się, że mój dziadek zdradzał moją babcię, gdy ona była w drugiej ciąży, dowiedziała się o tym od znajomych, ale ponieważ kochała go, postanowiła mu wybaczyć. Nie wybaczyła, przez tyle lat dalej była z nim. Mówiła, że gdy przestała już płakać było nawet normalnie, ale żal został i przez tyle lat to wciąż do niej wracało. Teraz mówi, że postąpiła by inaczej, że odeszłaby wtedy od mojego dziadka, bo mimo że nadal go kocha to wolałaby o tym zapomnieć, a żyjąc z nim po prostu się nie dało i zła jest sama na siebie, za to że jak mówi "zmarnowała sobie życie" sama skazując się na ciągły ból, bo nie ważne jak bardzo by się kogoś kochało, to nie da się ta miłością zaleczyć takiej rany.

Czyli BINGO
Nie wiem, ale cztając twój post, przesycony usprawiedliwieniami i poszukiwaniem alibi dla zdrady, wyraźnie czułam, że sama jesteś/byłaś nielojalna i niewierna.
U ciebie może był i jeden raz, ale mąż autorki zdradzał ją wielokrotnie przez wiele miesięcy.

Widocznie to nie były twoje zasady, tylko twoja kreacja ciebie, a jaka byłaś napradę to się sama przekonałaś.

Szkoda, że do powrotu do partnera skłonił cię sentyment i strach przed singielstwem a nie uczucia wobec partnera. Swoją drogę myślę, że masz niską samoocenę ze względu na wpakowanie się w boczny związek (chciałaś się dowartościować), jak i sama obawa przed byciem singlem (nikt inny mnie przecież nie zechce). Powinnaś nad tym pracować.

Myślę że tu właśnie jest pies pogrzebany. Zostajemy z partnerami bo boimy się samotności, bo mamy dzieci i boimy się że poradzimy sobie same, bo "razem łatwiej". Bo partner więcej zarabia, bo my nie zarabiamy, bo boimy się nowego, nieznanego. Boimy się że zostaniemy same (niestety najczęściej zostajemy ale to już temat na osobny wątek), że nikt nas nie zechce, że nie damy rady zaufać nikomu a wiemy że obecnemu partnerowi też nie zaufamy, ale to już tylko niewygoda którą niestety musimy przecierpieć. Strach nami kieruje, nie miłość. Oczywiście upraszczam bo różne są przypadki i zdarza się że osoby się rozchodzą a potem do siebie wracają, ale czy na pewno dlatego nie mogą żyć bez siebie, bo się kochają?
Nie Zmęczona, jak ktoś kocha to nie zdradza, koniec i kropka. I krzyżyk.

Zgadzam się z Tobą, że tak właśnie mogło być z tym romansem (pomroczność jasna - choć jak w tym stanie kombinować, planować  tajne spotkania, oszukiwać, żeby się nie wydało?) i że żona zeszła na odległy plan, na wiele miesięcy,  "aż do otrzeźwienia"?
A co było tym otrzeźwieniem - wykrycie zdrady,  gdyby nie to, radośnie bzykałby dalej młodą d**cię, jego tłumaczenie, że właśnie zamierzał To zakończyć jest po prostu żałosne.
Dlatego mam wątpliwości co do szczerości uczuć wobec żony, "kocha nad życie"??? /:
Nie uważam też, żeby związanie się z młodą kochanką było pójściem na łatwiznę, wręcz przeciwnie.
Każdy dojrzały facet uganiający się za młodą, musi zdawać sobie sprawę z tego, że czeka go niepewna przyszłość (no chyba, że kompletnie zatracił zdrowy rozsądek, a takich niemało), do tego dochodzi stres związany z porzuceniem rodziny, cierpienie żony (co akurat dla wielu nie ma znaczenia), alimenty, obrażone (często) dzieci i część rodziny, a przede wszystkim publiczne obnażenie zdrady (przed czym niektórzy bronią się do upadłego), czyli ogrom konsekwencji.
Generalnie nie jest łatwo, gdy narobiło się takiego bagna, znacznie łatwiejszy jest chyba powrót na stare śmieci, zwłaszcza, gdy zdradzony małżonek przyjmuje z otwartymi ramionami - do czasu.
Gdy emocje opadną zostanie ONA, dbająca, starająca się nadrobić braki z przeszłości, czasem popadająca w melancholię na wspomnienie jego zdrady, On skruszony, zmęczony, przygaszony, bo może mogło być inaczej?
Czas pokaże, oby było dobrze, lecz teraz Zmeczona777 nie jest jeszcze w stanie spojrzeć na tę sytuację trzeźwo i bez emocji.

Jest dokładnie tak jak piszecie. To w większości przypadków kalkulacja, czysto pragmatyczny wybór. A miłość tylko w tym przeszkadza, więc zostaje zracjonalizowana do zmian chemicznych w mózgu, które kiedyś miną. Tak widzą to panowie i tylko irytują się, że mija za wolno. Ale przecież nie będą frajerami, żeby z powodu uczucia zburzyć poukładane życie. Seks można potem znaleźć gdzie indziej.
I nawet ci, którzy chcą odejść, woleliby, żeby to żona o tym zadecydowała. Tak na ten temat wypowiadają się panowie. Samo życie.

Osobiście nie wierzę, że dojrzały mężczyzna, który wdał się w długi romans z młodą, atrakcyjną kobietą, powróciwszy na łono rodziny, do "starej" żony, będzie szczęśliwy.
Przyczyny jego powrotu, są j.w. On w pewnym sensie został wykastrowany.
Uczucie, pożądanie, które dawno wygasło, skutkiem czego była zdrada, nie wróci.
Współczuję Zmęczonej, bo jak widać nie radzi sobie z sytuacją, a to forum z pewnością jej nie pomoże. Tutaj kobiety, które doświadczyły zdrady, nawet jeśli nadal są z wiarołomnymi mężami, odzierają ją ze złudzeń.
Wielu terapeutów odradza swoim pacjentom korzystania z porad na forach internetowych. Być może w swojej pracy koncentrują się na pomocy w odbudowie takich związków, jeżeli obydwoje zainteresowani do tego dążą.
Jednak razem, to nie zawsze znaczy szczęśliwie (dla obydwojga), choć może być poprawnie.

Wpadam rzadko, ale czasem widzę, że moja historia jest przytaczana..

Zmeczona777 to już ponad rok odkąd ja się dowiedziałam i faktycznie jestem na innym etapie ..

Piszesz o obsesji dot. kochanki..Ja boczniary mojego m nawet tak „ładnie” nie nazywam do tej pory, nawet chyba nie mogłabym napisać o niej ani „interesująca” ani „nieskazitelna”
Widać zołza ze mnie

A poważnie. Nadal nie jest mi obojętna. Nie da się napisać: to problem tylko między wami. Mąż + żona. A ta trzecia, niech się zakopie i żadnych konsekwencji..

Dlaczego ja mam zaakceptować fakt, że dostałam „w twarz” i od niego i od niej ? 
Mam być tą dumną żoną, która złego słowa kochanicy nie powie ? bo godność ? bo nie powinnam nic do niej czuć ? bo mnie nie skrzywdziła ?

Skrzywdziła. Oszukała. Okłamała mnie wielokrotnie.
To powyższe zdanie tyczy się również mojego m.

Etap odbudowania siebie o którym już na forum później nie pisałam to był etap wyznaczania granic, ale również etap KONSEKWENCJI.
I dla niego, ale też dla boczniary.  I to mi pomogło.

Cierpiałam ja. Moja córka. Moi rodzice. Moje serce było rozdzierane nie raz, bez znieczulenia, bez przygotowania.
Tego się nie da zapomnieć, do tego można się tylko zdystansować.

I jeszcze jedno:
Ok, wiele osób jak zwykle zresztą pisze tu o tym, że spycha się winę na kochanicę, aby uratować nieszczęsnego mężusia, a to on po głowie powinien dostać.
Jednak nasza psychika sama walczy o to żeby nam było lepiej !
Więc oczywiście dojść do wniosków, dlaczego, po co, jak, etc.
Czyli te milion pytań i tak będzie musiało być postawione.
Jednak jeśli  postanawiamy zostać z mężem to DLA SIEBIE właśnie „tą drugą” obarczamy bardziej.
Dlaczego ?
Bo mniej boli ! I koniec. I kropka.
Nie rozwalać tego później bardziej.

Będą Tobie tutaj pisać: a on jest taki, siaki, owaki, nie kocha, nie kochał.

A TY Zmęczona MOŻESZ WYBRAĆ sobie teraz zdanie:
„ Gdyby nie kochał to przecież wybrałby tą drugą, bo dlaczego trwa znosząc moje cierpienie, patrząc na mój ból, po co teraz się stara ? odejść nie było by łatwiej ?”
„ Gdyby kochał to przecież nie zdradziłby mnie, zatem jest ze mną z przyzwyczajenia, i teraz całą tą miłość którą w nim widzę, to po prostu udawane jest”

Z KTÓRYM ZDANIEM BĘDZIE CI SIĘ Z NIM ŁATWIEJ ŻYŁO ?
Z KTÓRYM ZDANIEM BĘDZIESZ CHCIAŁA ŻYĆ ?

Jak smakuje "kocham cię" z ust zdradzacza ? Nie smakuje. Ale do rzeczy. Jestem jedną ze zdradzonych. I masz racje twierdząc, że mózg wypiera oczywistą oczywistośc. Odkryłam zdrade męża, właściwie nakryłam go na zdradzie. Oczywiście zaprzeczał. To co widziałam według niego, to był wytwór mojej wyobrażni. Kochanka oczywiście o 10 lat młodsza. Moje dorosłe dzieci naciskały  na rozwód. A ja co? Dałam ostatnią szanse. I w głębi duszy byłam nawet z siebie dumna, że wrócił do mnie, a zostawił mlódkę. Znowu mnie kochał, zabiegał o mnie. Ale mnie coś uwierało. Nie wierzyłam mu, dalej sprawdzałam co jakiś czas. Dla mnie to juz nie był ten sam człowiek. Był brudny. A wiecie dlaczego został ze mną? Bo tak mu było wygodniej. Wszystko zostało "po staremu". Do kolegi powiedział, że panna nie była dobrą partią na życie. Owszem potańczyć, zabawić się, pokazać kolegom jaki z niego supermen, usłyszeć od panny jaki jest super itd. można, ale na zapleczu jest normalny dom, rodzina. A kiedy wszystko sie wyda, to gośc podkula ogon i wraca na łono rodziny. I jak pisze Gia boczniara, czy jakaś inna lekko albo bardziej używana panna nie ponosi w takiej historii żadnej winy w stosunku do nas. No, może trochę. Ale winny jest mąż, bo to on ślubował. To on miał romans, on zdradził. A na co złowił kochankę? Tylko on i ona to wiedza, bo przecież coś jej obiecywał. Pewnie żona zła zołza, zaniedbuje go. Te wszystkie zachowania zdradzających są schematem. U mnie było trochę inaczej, bo do zdrady bardzo dobrze pasuje alkoholizm. Kiedy po 4 miesiącach zauważyłam w bilingach rozmowę z kochanką postanowiłam działać, zbierać dowody. Założyłam podsłuch. To był szok. Jak miałam chwile zwątpienia, to puszczałam sobie te  nagrania. Obrzydliwe. Rozwiodłam się. Kosztowało mnie to dużo zdrowia, bólu. Dzisiaj to przeszłość. Nie muszę stać  pod prysznicem z odkręconą gorącą wodą, aby zmyć z siebie brud. Odzyskałam godność, radość życia. Dzisiaj myślę, że trwanie w związku po zdradzie, próby naprawiania go to nie jest dobry pomysł. Przynajmniej w moim wypadku. To chyba obawa, strach przed nieznanym. Trzeba po prostu mieć odwagę. No i szacunek do samej siebie. Dzisiaj bywam szczęśliwa, bo szczęśliwe są tylko chwile. Żyję sobie spokojnie, bez patologii. Z perspektywy patrząc dzisiaj byłemu mężowi nie dałabym już jakiejś "ostatniej"szansy. To takie oszukiwanie się, wypieranie faktów, obwinianie kochanki za całe zło. A czasem taki powracający łaskawie mężuś twierdzi, że to żony wina, bo go zaniedbywała. Gdzieś wyczytałam, że ponad 70% mężów dopuszcza się zdrady, a tylko 3% żon o tym się dowiaduje. Dlaczego się tak dzieje?

Dla mnie próba odbudowy po zdradzie, to reanimacja trupa. No, ale każdy ma swój rozum i prawo wyboru.Zdradził raz - niewielkie konsekwencje, chęć "naprawy"ze strony małżonki, usiłowanie posklejania dawnego życia na nowo. Łatwo poszło - zdradzi po raz drugi.

Aniaa34 - samoobrona, masz rację - więc sami siebie chcemy chronić

Trzeba oderwać plaster ( o tym pisałam wcześniej ) i trzeba wszystko wywalić do góry nogami, przemielić, przegadać - ale ja już pisze o DALSZYM etapie.
Etapie w którym nie należy już do tego wracać, bo ile można się karać ?? siebie samą, jego ??  babrać w tym samym ??

Mnie POMOGŁO to co napisałam wcześniej Zmeczonej. I piszę o sobie, macie tu konkretny przypadek osoby która została ze zdradzającym.

Tylko Wy nie dowiecie się chyba nigdy jak to jest później z tymi parami, co dzieje się dalej.
Dlaczego?

Może właśnie dlatego, że tutaj często jak już chce się pracować nad związkiem dalej, to dostanie się milion "dobrych rad" żeby tego drania zostawić.
Nie zamykać oczu, odrywać te plastry ile razy ???

Sorry, ale wkurza mnie to, że co kilka dni mam na swojej poczcie maile z pytaniami jak z tego wyszłam, bo ktoś jest na podobnym etapie jak ja. Tylko potrzebuje wsparcia.
WSPARCIA. Nie czytania po raz n-ty jak to mężuś leżał z kochanką i czułe słowa szeptał.
TAK. TAK BYŁO. I NADAL CHOLERNIE BOLI JAK SIĘ CZYTA TAKIE ZDANIA.

Ale to już za mną, nie chcę przypominać sobie tego bólu. Idę naprzód. Rozumiesz ?
I tak też radzę Zmęczonej.

Nie chcę też czytać jakie to niewielkie konsekwencje mają zdradzający - bo na moim przykładzie - wytrwać ze mną ten rok to prawie jak mistrzostwo było !
Jazda bez trzymanki ..
Ale tutaj mimo moich postów, pisaniny, SZCZEROŚCI, zawsze usłyszę że nie chcę czegoś widzieć.

Uwielbiam wiele z Was laski Ale spadać stąd muszę dla SIEBIE

Garance Witaj
A kiedy pisałam tak ostatnio w moim wątku ? Miesiąc temu ? tydzień ? wczoraj ? Naprawdę Ty wiesz jak ja się czuję, a nie ja sama ?:)

Nie podaję siebie jako przykład do naśladowania Absolutnie nie
Dużo mi brakuje do jakiegokolwiek wzoru.

GIA czy naprawde potrafisz cieszyc sie zyciem? Gdzies napisalas ze ostatni rok to bylo przeciaganie meza pod kilem, no jesli tak wyglada szczesliwe zycie to jestes sadystka albo masochistka.
Ciekawe czy twoj maz tez w takiej sytuacji "potrafi cieszyc sie zyciem".

Zmęczona
Nie ma sensu skupiać się na tamtej dziewczynie, bo ona jest głównie (jak juz ktoś zauważył) uosobieniem Twojego żalu i złości na siebie samą, że przygotowałaś grunt do zdrady męża. Ja pewnie nie mógłbym być z kimś kto mnie zdradził, ale skoro Ty bierzesz na siebie częściową odpowiedzialność, za to co się stało i chcesz być dalej z mężęm... to powinnaś też przyjąć do wiadomości, że tamtej miłości nie ma, schrzaniliście tą szansę i nie ma do tego powrotu. Nie będzie jak dawniej i nie ma czego naprawiać. Teraz jest inna miłość i nowa historia.
Traktujcie się jak nową parę, poznawajcie jako nowe inne osoby.
Z przeszłości bierz tylko tyle, by móc wyciągać wnioski i nie popełniać tych błędów co kiedyś- tylko w ten sposób możesz stopniowo "zabić" tą dziewczynę w swojej pamięci.

Tulinka mimo moich naprawdę czasem wykraczających poza normy upodobań, cichodajka zupełnie w moim typie nie jest
Musiałaby i wyglądać zjawiskowo i mieć poukładane we łbie - zabrakło obu czynników.

/ uwaga znowu żółć na boczniarę ! /

Więc ja wiem jak je przeżyć. No tu może przesadziłam. Czasem wiem, czasem mam wątpliwości.
Ale idę w dobrym kierunku, a to już sporo.

pozdrawiam

smallangel witaj fajnie tak po czasie znajomą osóbkę "zobaczyć";)
Tarantelli i Przyszłości mi jeszcze brakuje !

Weź Ty nie przesadzaj smallangel NIE możesz być szczęśliwa !
Tutaj napisano że "zmierzamy się z demonem", zatem proszę Cię ze szczęściem nie wyjeżdżaj !:)
Widać w horrorach lubimy brać czynny udział )

Ale Ty jeszcze masz ten plus, że kochanka Ci obojętna. Więc lincz mniejszy.
Ja do tej pory przyznaję tutaj, że jak pomyślę o cichodajce to mam odruch wymiotny.
qrcze, a mi nie wolno ! )

Buźka smallangel

Nie wiem jak inne forumowiczki ale ... autorko wątku .. nie rozumiem skąd Twoje ulitowanie nad kochanką Twojego męża ? moim zdaniem , jak to się mówi .. każdego szkoda , bo ona go kocha . Moja droga, kochanka doskonale wiedziała ,ze mąż ma zone , dzieci , dom itd ..... po co się z nim zadawala ? a wiesz , bo sięw nim zakochała .... ja bym to miała gdzieś na Twoim miejscu, I tak jak napisała Madoja . każdy mezczyna w ktorym się zakocha bd miłością jej życia , bardzo dobrze to napisała

GIA jasne mozesz ironizowac ze lubicie horrory, ale wpisujac sie w twoj sarkazm chyba jednak nie tak bardzo skoro horror z brzydka i glupia kochanka w tle ci sie nie spodobal.
Mysle ze robisz dobra mine do zlej gry. Co gorsza namawiasz do tego Zmeczona.
To ze "cieszysz sie zyciem" odplacajac za krzywdy mezowi tez nie jest najlepsza rada dla Zmeczonej.

GIA apropos, moim zdaniem odruch wymiotny na mysl o kochance wydaje sie znacznie bardziej naturalny niz obojetnosc.

A czy maż by ci wybaczył jakbyś ty zdradziła. Jeśli nie to już straciłaś godność. Tak jak mój kuzyn wybaczył kobiecie która sama mu powiedziała iż nigdy na jego miejscu by mu nie wybaczyła.
Zdradę należy wykorzystać do brania a nie dawania. Zdradził, zdradziła niech się kaja dostaje nowe obowiązki. To rozumiem. Nie może tak być że łaskę robi a po zdradzie jeszcze zyskuje na tym. Tu jest miejsce na twarz.
badania są bezlitosne ponad 96% zdradzających nie wstydzi się swojej zdrady a co najwyżej lituje się nad osobą którą zdradzili !!!

Ja myślę, że obie opcje (zostać, zostawić) są równie "złe" i "dobre". Obie wymagają wiele odwagi, siły i podjęcia konkretnej decyzji w sytuacji kiedy nie ma dobrego wyjścia, obie opcje wiążą się z jakimiś negatywnymi konsekwencjami dla siebie i bliskich.

Ktoś tu opisał historię babci. To dla mnie najgorsza możliwa opcja - zostać i wypominać do końca życia. Jak mniemam babcia została, żeby nie robić "wielkiego halo" pewnie głównie dlatego, bo to były "inne czasy". To właściwie brak decyzji i skazanie siebie oraz bliskich na niszczącą relację a także w pewnym stopniu przykład do naśladowania dla dzieci.

Przykre jest to, że żeby dojść do takich wniosków musi się wydarzyć jakaś tragedia. Ale też nie ma co się za bardzo obwiniać. Więszości z nas nikt nie uczył jak dbać o związek. Wręcz przeciwnie uczy się, że małżeństwo to juz na całe życie choćby nie wiem co. I tak łatwo jest zapomnieć o potrzebach tej drugiej osoby, bo w końcu mamy pracę, obowiązki, dzieci, swoje własne ambicje, a on/ona niech sobie czeka. On/ona też nie zdaje sobie sprawy z tego, że czegos brakuje, to wszystko dzieje się powoli, a nie z dnia na dzień bęc. "Dziś jestem zmęczony po pracy, może jutro...", "W ten weekend mam ważny raport do napisania, może w przyszły...". Lata mijają. Aż on/ona spotyka kogoś, kto patrzy jak na obrazek, z zapartym tchem słucha każdego słowa i jest w stanie zrezygnować z wielu rzeczy byle tylko spędzić ze sobą trochę czasu. I okazuje się, że do naszego żałosnego związku zaprosiliśmy jeszcze jedną osobę, która zaangażowała się emocjonalnie, a przecież nie marzyła o swoim księciu z bajki z żoną, dziećmi itp. i prawdopodobnie dotychczas gardziła takimi co to z żonatymi się zadają. I właściwie nie wiadomo czy ją nienawidzić czy żałować.
A przecież miało być tak pięknie, jeszcze tylko jeden niezwykle ważny projekt, jeszcze jedna ważna umowa, jeszcze szkolenie z tego czy tamtego i jeszcze tylko 1000 innych rzeczy i właśnie wtedy, kiedyś potem znów spojrzelibyśmy na tą drugą osobę rozmarzonymi, zakochanymi oczkami.

Rozum to wszystko już wie, ale ciało i serce jest nadal w bólu, jest złość na siebie, jego i tą złą, najgorszą kochankę. A największa złość chyba na to, że to nasze życie i związek okazały się inne niż nam się wydawało. To przecież była miłość, która przetrwa wszystko, szczęśliwy związek dwojga kochających się osób. A tu taki klops.

Autorko, jeśli nadal się kochacie (a nie wspomnienia i niedoszłe plany), wierzycie sobie, oboje rozumiecie co się stało i staracie się postępować inaczej z czasem ta złość minie. Złe wspomnienia zostaną wyparte przez nowe, lepsze. Pewnie też nie zaszkodzi od czasu do czasu wyrzucić z siebie tą złość. Złe myśli będą wracać, ale to tylko myśli. Odlatują, jeśli ich przy sobie nie trzymamy.

Mnie najbardziej zastanawia, dlaczego takie historie ciągną się miesiącami, dlaczego w tym wypadku on miesiącami był w związku z dwoma kobietami. Dlaczego nie podjął decyzji o zostawieniu żony/kochanki wcześniej. A są historie, które ciągną się latami, gdzie np taki zdradzający połowe życia duma, z którą kobietą chce być.

Nie lubię gdybac co by było

Wrak, on przeczuwal ze prawdziwej kary nie bedzie. On ma nad Zmeczona przewage i dobrze o tym wie.

Cóż, nie chce żeby to zabrzmiało jak zarzut, (zwłaszcza że sam nie mam sobie nic do zarzucenia pod tym względem) ale byc może gdybyś bardziej podkreśliła to pierwsze zdanie- nie byłoby tak wielu reakcji, które Ci przeszkadzały. Powodzenia.

zmęczona - pomaga to forum także wtedy, gdy chcemy ratowac nasze uczucia
nie związki, nie małżeństwa - ale właśnie uczucia, które żywilismy do naszych partnerów
z jednej strony złe słowa to te, które wybrzmiewają także w naszych głowach, lek, niepewność, strach, poczucie krzywdy, poczucie 'sprawiedliwości czyli ukaranie 'sprawcy"... zmierzenie się z tym na forum pozwala nam przerobić te uczucia i jednoczesnie odpowiedziec samej sobie na pytanie - dlaczego się z tym zgadzam, dlaczego nie, co ja zrobię w tej sytuacji, jak ja czuję, jak zdecyduję, czego cchę

z drugiej strony, na różnych etapach swojego życia po zdradzie spotkasz tu ludzi, którzy ten etap przeszli
i chociaz wydaje się, że każda historia jest wyjątkowa, to się okaże, że wszystkie historie są jednak.. podobne
inaczej uzywamy czasu, mamy mniej lub więcej energii - ale nikt z nas nie omija poszczególnych etapów zycia po....

dlatego nie rezygnuj z zaglądania tutaj
poszukaj sobie jednak mądrych doradców i sama określ - kogo cxhcesz słuchac, z kim polemizować...

to twoje zycie i twoje sprawy

ale tutaj jest także dużo emaptii - znajdziesz ją, jesli będziesz potrzebować.

jakby co - istnieją kobiety na zakręcie... najlepsza społeczność;)

Nigdy nie byłam na miejscu porzuconej kochanki, ani nie znam twojego męża, ale pomyślałabym (pewnie po dłuższym "trawieniu"), że facet tak naprawdę ani nie kocha żony, ani nie kocha mnie, ale z żoną więcej go łączy, bo dzieci, wspomnienia, kredyt, itd..
Po co więc rozpamiętywać związek i walczyć o faceta, który nie wie, czym jest miłość. Lepiej zainwestować uczucia w takiego, który wie

Witam, wpadlam napisac krotko co u mnie, wiem ze wielu szuka nadzieji na odbudowanie relacji po zdradzie.   Niedlugo bedzie rok od kiedy wiem... Nie powiem ze jest lekko i bezbolesnie.  Ale czuje ze obydwoje bardzo ciezko nad tym pracujemy.  Maz stal sie dla mnie takim wsparciem jakim pewnie nie byl do tej pory. Nasza relacja to relacja dwojga dojrzalych pokiereszowanych przez zycie ludzi.   Troche mnie to doswiadczenie " postarzalo" ale dobrze mi z tym. teraz czuje ze jest bardziej prawdziwie i szczerze.  A ze mysli wracaja? Ucze sie z tym zyc, moze kiedys nawet zapanuje nad nimi.   Naprawde moje zycie nabralo nowych barw.  Trzymam kciuki za innych walczacych.

Nie ma czego podziwiać.
To tylko strach przed zmianą i kalkulacja.
Jak u facetów.

Nie wiem jak można tak pisać. Każdy człowiek jest inny każdy związek działa inaczej. Ja również podziwiam osoby które chcą I potrafią walczyć. Czasem naprawdę warto. I może to naprawdę miłość skłania takie osoby do walki. A nie żadna kalkulacja...

Przeszłam przez zdradę. Zanim do tego doszło nawet się nie zastanawiałam co bym zrobiła. Kiedyś jednak mąż zadał mi pytanie co bym zrobiła gdyby mnie zdradził. Odpowiedziałabym, że albo bym go zabiła albo bym odeszła.
Kiedy to stało się faktem chciałam jakoś z tym żyć. To tak jakbyśmy nie nadążali za tym co się wydarzyło. Potrzebowałam czasu, aby to do mnie dotarło chociaż podświadomie wiedziałam, że to koniec. Zdrada zmienia. Miłość nie jest już ta sama. Zmienia jego, zmienia mnie.
Nie wiem czy warto odbudowywać związek. To niestety nie jest tak, że jak ktoś nas zdradzi to my go z automatu przestajemy kochać.
Problem polega na tym, że nasze uczucie się nie zmienia, ale jego chyba tak. Uczucie jest skierowane na kogoś innego a nasze na niego.
I tu pojawia się problem.
Może dobrze jest w życiu kalkulować. Nie wychodzi się na tym źle, a bliskość, stabilizacja, poczucie bezpieczeństwa dają nam w życiu pewien komfort.
Cóż... czasem w życiu warto iść na ustępstwa, przełknąć pewne przykre sprawy. To już zależy od nas.
Odchodząc nie wiemy co nas jeszcze w życiu spotka.
Wiele zależy też chyba od tego czy czujemy starania o nas, czujemy, że nas jednak kocha, szanuje i prawdziwie żałuje.

Zmęczona wszystkiego dobrego:)

Musiałam przypomnieć sobie hasło, żeby tu napisać. Dłuugo mnie tu nie było bo to forum bardzo pomaga ale i bardzo dołuje. Zmęczona byłam w podobnej sytuacji jak Ty. Dlaczego pisze w podobnej? Bo nie ma dwóch takich samych sytuacji ani dwóch takich samych ludzi. I pisanie przez niektóre z was, że  raz zdradzi to zrobi to znowu jest tak śmieszne, że aż żałosne.
Dziewczyny, rozumiem, że większość z Was jest poharata przez życie stąd Wasze negatywne nastawienie ale nie wszystko w życiu jest czarne i białe. Wy znacie jej męża lepiej niż on sam siebie przypuszczam. Wiecie, że gdyby się nie udało, to NA PEWNO dalej robiłby to samo. NA PEWNO jej nie kocha bo zdradzał itp. Wy również wiecie, że kobiety zostają z takimi facetami z wygody, bo same by sobie nie poradziły. To są bzdury do kwadratu. Powtarzam, nie ma dwóch takich samych ludzi a odbudowanie takiego związku jest potwornie ciężkie, czasem niewykonalne.

Zmęczona mogę Ci tylko ze swojej perspektywy powiedzieć, że u mnie było warto. Ciężko (przez pół roku) ale warto. U mnie minęło już 9 lat. W tym 8,5 bardzo szczęśliwych. Paradoksalnie w naszym małżeństwie zdrada wyszła na plus. ( wiem jak głupio to brzmi ale tak jest). Byliśmy dla siebie pierwszymi partnerami. Ja po pół roku nie wróciłam do tego tematu ale wcześniej chciałam wiedzieć absolutnie wszystko. Później nie wróciłam do tego już nigdy. Dla własnego zdrowia psychicznego. Wiem, że większość nie uwierzy, że jestem szczęśliwa i kochana  ale tak jest i nie zamierzam nikomu tego udowadniać. Ty też, Zmęczona jeśli chcesz ratować swoje małżeństwo i widzisz że warto, rób to i nie oglądaj się na nikogo. Pozdrawiam

Zgadzam się, że wszystkim co pisze GIA