Witajcie!
Przede wszystkim dziękuję za włączenie się do dyskusji.
I muszę się przyznać do pewnej rzeczy. Post, który napisał Beznamiętność chyba najbardziej do mnie przemówił. A szczególnie jedno zdanie, które cały czas powtarzałam,a mianowicie - każdemu może się to przytrafić. Ale dopóki nie znajdziemy się w takiej sytuacji łatwo nam jest dawać rady czy też oceniać.
Ja wiem,że nie ma dla mnie żadnego usprawiedliwienia. Wszyscy mi mówią,że nie ma to najmniejszego sensu, a jednak się w to wpakowałam. Przede wszystkim dlatego, że to nie jest facet, który pociąga mnie tylko i wyłącznie fizycznie i chciałam się zabawić. Jego fizyczność jest tylko miłym dopełnieniem tego wszystkiego co do niego czuje. Bo przede wszystkim jest moim przyjacielem. Na tym opieram całą naszą relację. Na przyjaźni właśnie powstało głębsze uczucie.
Ale jest tak jak piszesz: sam mówi,że jestem bardzo poukładaną osobą jak na swój wiek i to go właśnie we mnie fascynuje.
A kwestia tego,że kalkuluje i kombinuje tez jest dla mnie tchórzostwem. Bardzo mnie to irytuje.Ale z drugiej strony tłumaczę to sobie tym,że nie jest łatwo zostawić 17 lat życia od tak...
Choć może to tak właśnie powinno być - jedno chirurgiczne cięcie jeśli naprawdę się tego chce...
Chciałabym się od tego uwolnić. Najlepiej cofnąć czas i nigdy go nie spotkać. Tak byłoby lepiej dla nas wszystkich. Bo teraz wiem,że powinnam to zakończyć, a nie czuję się na tyle silna,żeby to zrobić...
Nie chcę się użalać nad sobą, bo sama jestem sobie winna.
A wiecie co najbardziej mnie w tym wszystkim trzyma?? Jego słowa... Ciągle powtarza jak bardzo mnie kocha i jak bardzo chce być ze mną. Wiem, naiwna jestem. Nie twierdzę,że wierzę w każde jego słowo, ale ufam mu i to jest chyba mój podstawowy błąd.
Na dzisiaj kończę, bo mnóstwo myśli mam w głowie.
Przepraszam za chaotyczność mojej wypowiedzi,ale po prostu nie da się tego poukładać.
Kala,
ja też tak się momentami czuje - jak zabawka i to na własne życzenie. A to dlatego,że nie mogę go mieć wtedy kiedy chcę, kiedy najbardziej go potrzebuję...
Też chodzę do kościoła po dłuższej przerwie. Codziennie modle się o to,żeby Bóg dał mi wreszcie siłę i skierował moje myśli gdzie indziej, żebym przestała czuć, zapomniała, uwolniła się od tego.
Trzymaj się cieplutko!
Pozdrawiam Was!!
Nie wiem skąd czerpię siłę na to wszystko,ale wykorzystuję póki ją mam 
.Być może. Nie mam porównania. Nie siedzę w kobiecym umyśle. Niestety 
.
