Niski wzrost - Netkobiety.pl

Może i te osoby są niskie,ale...są sławne,a to jednak magnes na pewien typ kobiet ...

Myślę, że każdy, niezależnie od płci ma w głowie pewien obraz tej "drugiej połówki", jakieś wymagania względem niej. Jest to dla mnie jak najbardziej naturalne. Ja na przykład zwracam uwagę na wykształcenie faceta, inteligencję, zaradność, poczucie humoru. To tak w skrócie. Nie będę kłamać, że w ogóle nie patrzę na wzrost faceta. Jeżeli facet jest wysoki, to uznaję to za jego atut. Rzecz w tym, że nie można tego rozpatrywać w systemie zero-jedynkowym. Na pewno nie poleciałabym na wysokiego faceta, który poza wzrostem nie ma nic do zaoferowania. Tak samo, nie sądzę bym przekreśliła fajnego, mądrego faceta tylko dlatego, bo jest niski.

Trochę mnie śmieszy, jak nieraz czytam oburzenie wysokich kobiet, że te niższe im "zabierają" wysokich facetów, a przecież im by wystarczył taki 170 cm! To co, rozumiem, że ludzie mają się dopierać w pary tylko  pod kątem wzrostu? Sama mam niecałe 160 cm i faceta 180+, tak się dobraliśmy. Jego wzrost jest na plus, ale przyciągnął mnie do siebie innymi cechami.

Trzeba oddzielić od siebie różne sytuacje. Chociażby kiedyś podczas rozmowy z koleżankami, większość z nas stwierdziła, że jednak woli wyższych facetów. Jednak, jest różnica pomiędzy tymi, które wysoki wzrost traktują jako "plus" do faceta jako całości, a pomiędzy tymi, które jako warunek konieczny stają 180+. Tych drugich jest znacznie mniej. Wiadomo, że zależy to od konkretnego człowieka. No, ale to już się tyczy obu płci. Ilu jest panów, którzy nie dadzą szansy fajnej kobiecie, która ma kilka nadmiarowych kilogramów? A ilu gustuje tylko w tlenionych, wytapetowanych kobietach z dużymi piersiami?

Co do listy znanych i niezbyt wysokich - Liroy ma ponoć 161 cm.

Piszesz, że podobać mogą się tylko umięśnieni bruneci 180+ Ale nie zakładasz kilku rzeczy: kobieta nawet ta bardzo atrakcyjna ze względu na niską samoocenę może uważać, że nie zasługuje na takiego faceta. Ona po prostu chce być kochana i mieć pewność, że inwestuje uczucia w stabilnego/pewnego gościa. Gdy weźmie takiego przystojniaka pod uwagę to z jednej strony: ok fajny gość. Ale cholerka, co jeżeli jakaś koleżanka mi go zajuma?! Dwa: Ładny facet, ale nie ma charyzmy. Taki stereotypowy przystojniak, pewnie dlatego, że od dzieciństwa dziewczyny się do niego przystawiały, więc miał z górki. On potrafi tylko być i nic poza tym...

No, Karakan, miarkuj się z tymi starymi dziadami, bo ja jestem '84 i mam 170 cm i jakieś 15 lat temu stwierdziłem, że mój proces dojrzewania kończy się w tym właśnie momencie. Ja się czuję młody ! MŁODY !!

A ten mi tutaj ze starymi dziadami...nosz...

Cytując Ferdynanda Kiepskiego: "Dupa ! Dupa ! Dupa ! Panie, Dupa !".

Dobrnąwszy do tego miejsca w wątku, pomyślałem, że zadam jakieś pytanie w temacie, ale zanim je napisałem, zdążyłem sobie wyobrazić, jakie odpowiedzi otrzymałbym, więc dam spokój.

Cóż mógłbym jednak dodać, żeby podnieść cię na duchu, Karakanie ?

Kurcze, chyba jednak niestety niewiele.

Ujmę tę kwestię nieliteracko, pisząc, że najzdrowiej dla ciebie, będzie ten problem po prostu "olać".

Powiedz sobie - mój wzrost ? Mir egal !

Bierz przykład z Tyriona Lannister ("Gra o Tron")

Próbować można,a nawet trzeba,nie ma jednak żadnej gwarancji,że się uda.Ludzie zdobywają różne zawody,jednak tylko niektórzy,są naprawdę dobrzy,w tym co robią.Gdyby to zależało tylko od chęci,wszyscy byliby dobrzy,a tak nie jest.
Jeśli nie ma się wzrostu,to trzeba nadrabiać innymi zaletami,bardziej je uzewnętrznić,aby przymaskować ten niski wzrost,chociaż to jako pierwsze rzuca się w oczy.

Nigdy nie rozumiałam tego problemu - dla mnie wzrost nie był i nie jest kryterium atrakcyjności mężczyzny. To nawet nie jest kwestia "przymknięcia oczu i skupienia się na innych zaletach", po prostu nie uważam nawet, by niewysoki wzrost mężczyzny był jakąś wadą. Być może jakaś skrajność w tej materii byłaby dla mnie trudniejsza do zaakceptowania (np. facet o głowę ode mnie niższy lub mający grubo powyżej 190 cm - sama mam ok. 170), ale szczerze mówiąc widzę wręcz dużo korzyści ze związku z facetem mojego wzrostu:

- mogę się do niego przytulić i wtulić twarz w zagłębienie jego szyi, a nie wykręcać sobie kark na jego klacie
- mogę się także przytulić od tyłu i móc normalnie oddychać, a nie przyciskać nos do jego pleców
- nie muszę nosić butów na obcasie, których nie lubię nosić
- mogę go pocałować i popatrzeć mu w oczy bez zadzierania głowy i stawania na palcach
- w łóżku nie trzeba się nagimnastykować przy niektórych pozycjach

Mój nauczyciel od angielskiego ma chyba 165 cm i troje dzieci, ale on jest Anglikiem i uwielbia dzieci. Pewnie dlatego dziewczyna go chciała.

Pewnie temu ze uwielbia dzieci go chciala, buahahah, ale wy potraficie byc zabawni Bo Ty nie  wchodzac do czyjegos umyslu, na podstawie swoich schemacikow, potrafisz od razu stwierdzic czemu ktos kogos chcial. Uwielbiam to forum, bo to lepsze niz komedie.

Nie rozumiecie kompletnie ze to co wy uwazacie za wade, ktos inny moze uznawac za zalete/moze byc dla tej osoby neutralne/nie zauwaza nawet tego.

Moj chlopak ma chyba 169 cm (?), i uwazam go nawet nie za pieknego, ale za przepieknego. Ma serio zajebista urode, jest jednym z najpiekniejszych facetow jakich widzialam, zakochalam sie w nim od pierwszego wejrzenia. Ten wzrost jest dla mnie idealny, bo sama mam 168 cm (swoja droga bylam  chyba najwyzsza dziewczyna w klasie, w szkole sredniej), i glupio byloby mi przy olbrzymie.

Nie mam chłopaka bo jestem gruba. Nie mam dziewczyny bo jestem niski. Nie mam chłopaka bo mam małe cycki. Nie mam dziewczyny bo nie mam kasy...

Fajnie jest "zwalić" nasze niepowodzenia na jeden przymiotnik. Czujemy się wtedy usprawiedliwieni. Prawda jest taka, że nie ma JEDNEJ przyczyny naszych niepowodzeń.
Jest szereg czynników. Główny z nich to- MY SAMI

Jestem niemal pewny, że gdybyś miał 180 cm, napisałbyś " Nikt mnie nie chce bo..."

Wez sie chłopie za siebie, a no tak...to proces nawet kilkuletni, a zdaje mi się, że Ci sie nie chce PRACOWAĆ nad sobą.

Trędowaty, bardzo cieszę się , że pojawił się taki post, zawierający de facto esencję problemu. Zasadniczo, co podkreślam, totalnie się z tobą zgadzam, z jednym drobnym ale...

Zawsze wydawało mi się, że pracować nad sobą powinno się po to, żeby jeszcze lepiej czuć się ze sobą. Ponadto, taka jest dominująca opinia ogółu społeczeństwa, w tym wielu użytkowniczek i użytkowników tego forum.
Problem zaczyna się w momencie, gdy próbując nawiązać kontakt z płcią przeciwną dowiadujesz się, że oprócz tego, że czujesz się wspaniale ze sobą to musisz dalej się rozwijać, bo inni ludzie nie czują się dobrze z tobą.

Z jednej strony "rób coś dla siebie, nie dla innych", a z drugiej strony "żeby być z kimś innym, musisz robić coś żeby dostosować się do preferencji innych (mówię tutaj ogólnikowo)."

Potrzeba bycia z drugą osobą jest dla większości (również uogólnienie, wiem, że niektórzy mają większe inni mniejsze potrzeby w tym zakresie) jest rzeczą tak potrzebną jak jedzenie czy oddychanie. Bliskość emocjonalna jest dla większości (j.w.) ludzi niezbędnym elementem zdrowego funkcjonowania.

No i tutaj pojawia się spory dysonans, bo bardzo wiele osób będąc w zgodzie ze sobą i czując się z tym świetnie, ma olbrzymie problemy z utworzeniem więzi/związku z drugą osobą płci przeciwnej.

Uważam, że powstaje coraz większy podział pomiędzy dwa sposoby podejścia do poszukiwania partnera (obu płci):

1) "akceptuję wady innych, mam wiele własnych, jeżeli ktoś zainteresuje się mną to nie odrzucę go, mimo, że nie spełnia wielu moich wymagań, ale postaram się najpierw poznać tą osobę lepiej, bo może się okazać, że tak naprawdę to jest właśnie ten ktoś, kogo szukam",

2) "akceptuję wady innych, mam wiele własnych, jednak jeżeli ktoś zainteresuje się mną, ale nie spełnia wielu moich wymagań, to odrzucę tę osobę, żeby nie marnować jej i swojego czasu i będę szukać dalej."

Przy czym mając powyższe na uwadze wg mnie, coraz więcej osób świadomie wkracza do drugiej grupy, bo jest to nieco łatwiejsze podejście, które nie wymaga tak dużego własnego zaangażowania i pracy nad ewentualnym związkiem.

Nie ukrywam, że nie wiem "co z tym fantem zrobić", ale trochę "leży mi to na wątrobie."

Mój brat ma 168 cm i od 2 lat kochającą dziewczynę Od narzekań nie urośniesz, poza tym 170 to nie jest tak mało.Znam dużo fajnych zabawnych facetów, wzrostu podobnego lub niższego niż ty i na brak zainteresowania nie narzekają Mój były nauczyciel historii, miał może z 167 cm a ma żonę (wyższa od niego) i jest świetnym nauczycielem .Więc, nie mów że wzrost rujnuje ci poczucie własnej wartości i szczęścia. Pracuj nad charakterem i podsieniem własnej wartości Szczęścia życzę!