Nie proszę o poradę tylko o pocieszenie - Netkobiety.pl

Właśnie...
Uważam że mam prawo mieć rozterki, przecież wszyscy je mają ale nie każdy o tym mówi, a poza tym ile ludzi tyle dylematów. Dlatego piszę tu od czasu do czasu, kiedy mi jest szczególnie źle. I naprawdę dociera do mnie co mi odpowiadacie. Ja tak na codzień nie zajmuje sie ta sprawą, mam wiele zajęć, raczej się nie nudzę. Ale czasami mnie dopada, wtedy szukam pocieszenia. A Wy mi piszecie dokładnie to samo co ja myślę, a moje doły wynikają z tego że nie umiem się z tym wszystkim pogodzić. Z tym że dałam się oszukiwać, że zmarnowałam tyle czasu, że straciłam wiarę w siebie, a wszystko to na własne życzenie! Pogodzenie się z tym wymaga czasu, tak myślę.

I tu chyba dochodzimy do elementu terapii w którym należałoby się zastanowić nad dzieciństwem. Jeden z elementów mojego dzieciństwa to była doskonałość. Byłam "cudownym dzieckiem", zawsze wszystko musiałam robić najlepiej, a jak się nie udało to... Tak naprawdę niewiele było takich sytuacji dlatego je wszystkie pamiętam. Na przykład jak odpadłam w finale konkursu recytatorskiego bo mówiłam za cicho (a mnie się wydawało że krzyczę). Chorowałam potem dwa dni, matka musiała mi usprawiedliwienie napisać do szkoły. Teraz jest już trochę lepiej, nabrałam dystansu do życia, ale nadal widać wychodzi ta moja "doskonałość". Uznałam to bowiem za moją życiową porażkę i nie potrafię się pogodzić z przegraną.

Horses - nie, on o niczym nie wie. A tamten romans... to coś bardziej jak studencka przygoda, wtedy uciekłam kiedy zobaczyłam że zaczynam się angażować. Teraz możemy sobie o tym porozmawiać z tamtym facetem z rozrzewnieniem, bo po tych dwudziestu iluś latach to nie ma już żadnego znaczenia.

A tam czasu... czasu...
Odetnij się od tego Ivy tu i teraz... Przestań o tym myśleć... Nie dawaj temu co było, temu kawałkowi Twojej przeszłości żadnych emocji... szanuj swoją energię! marnujesz ją! na powroty... rozpamiętywanie, ból, smutek... wspomnienia... analizowanie...
nie masz na co jej przeznaczyć? naprawdę?? to zapisz się na kurs tańca!

odetnij to i kuniec
A nawet jak wpadniesz w dołek (co Ci się zdarzy nie raz) to od razu walnij siebie w głowę... osobiście...
zapytaj się dosadnie... co Ty Ivy qur...wa ze sobą robisz? i po co?

Za to, co on zrobił to bym się na niego wkurzyła i naprawdę długo musiałby przepraszać, abym chciała z nim jeszcze rozmawiać,
a co do przyjaźni - to byłby spalony.
Ale rozumiem, że kochasz i nie jest to takie proste. Coż czas pomoże i takie realne spojrzenie na sytuację i na tego człowieka.
On został z zoną.Wybrał ją. Trudno.....

Ba!  Tylko jak zabić tę cholerną nadzieję? Której myślę że już nie mam alo widocznie jeszcze gdzieś jest?

Ivy tylko  co złego zrobiła ci jego żona? Ona też żyje z zakłamanym mężem i już dość chyba przez niego wycierpiała. Moim zdaniem tam nie było w ogóle mowy o separacji, to że jej nie było przez 1,5 roku to tylko oni wiedza dlaczego. Może on do niej jeździł systematycznie i zapewniał o swojej wierności? Nawet w żartach nie miej takich myśli, sama byłaś zdradzona wiec wiesz co czuje w takiej sytuacji osoba zdradzana.  To on cie oszukiwał, on  wykorzystał twoja miłość jak zwykły egoista mamił cie obietnicami, których nie miał zamiaru spełnić. Oburzyłaś się jak zasugerowałam, że widzę duże podobieństwo do  panów opisywanych w wątku "Starość z narcyzem" i napisałaś w odpowiedzi, że to dobry człowiek, a może dobrze byłoby dla ciebie  jak byś się jednak pogodziła się z faktem, że ten człowiek świadomie i chamsko cię wykorzystał. Może wtedy zrobiłabyś ten milowy krok do przodu, zawalczyła o siebie i zerwała wszelkie kontakty. To by była największa kara (nie awantura  przy nic ci niewinnej żonie) dla niego, bo jeśli nie mylę się co do oceny tego pana to on ciągle będzie podtrzymywał kontakt z tobą nie dlatego że cię kocha ale dlatego, że już potraktował cie jako swoją własność.

Ivy jeszcze nie szuka innego faceta.
Jeszcze odbiera telefon,żeby się przekonać czy warto było odebrać.

Czy ja wiem, czy uzależniona? . Zakochała się w nieodpowiednim typie i tyle. Dziwny gagatek. A Ivy.., dopóki będzie nadzieja, to będzie wzdychać, sapać i w nocy przewracać się na drugi bok. Musiałaby albo odrzucić złudzenia i nadzieję, że będą razem, albo on musiałby urwać kontakt i tym samym potwierdzić, że ma ją w nosie. Ale on wciąż gra..., chce ugrać . Nie potrafi zakończyć tamtego życia, a odwagi nie ma na nowy start. Co z takimi ciamciaramciami się robi? . Ivy.., można po prostu uznać, że będziesz kochać skrycie, bez ŻADNEGO kontaktu z nim, aż do momentu, kiedy uczucie się wypali. Jak będziesz tak próbowała je wyprzeć/zdusić/stłamsić/samą siebie oszukać, że ci nie zależy, to nic nie zyskasz, oprócz frustracji i przeżywania dramatów.