Gdzie się teraz poznaje facetów?

Małżeństwo- na razie czysta abstrakcja dla mnie. Nie jest środkiem do niczego, a już nie do cementowania związku. Nigdy nie miałam parcia na obrączkę i nie przewiduję zmian w tej dziedzinie. Uważam, że ludzie mogą być razem bez zakładania sobie kagańca, w takim układzie ich uczucie jest chyba jeszcze głębsze, bo teoretycznie "nic ich ze sobą nie trzyma".

Nie uwodzę facetów w związku, nie kręci mnie to, nie robię drugiemu, co mnie niemiłe.

Filezila- masz rację, nie wiem, jak dużo, ale faktycznie coś jest w tym, co napisałaś. Mój związek chyba rzeczywiście utknął w martwym punkcie, tj. przestał się rozwijać, a z czasem tych emocji było coraz mniej. Rutyna się wkradła, szarzyzna dni typowych dla "długodystansowców". Tym bardziej, że mieszkaliśmy ze sobą przez cały ten czas, w kawalerce 33 m2. choć z drugiej strony każde z nas bardzo dużo pracowało, więc nie widywaliśmy się zbyt często... Na razie nie chcę tego wszystkiego roztrząsać, sprawa jest dość świeża. Nie powiem, żebym tkwiła w otchłani rozpaczy, ale mam trochę do przemyślenia, co jest wszakże zrozumiałe. Generalnie nie wiem, w jaki sposób ze "zmęczeniem materiału" radzą sobie małżeństwa/ związki z jeszcze większym stażem. Może zasadniczą kwestią jest miłość? Nie jestem pewna, czy ja z moim ostatnim, nazwijmy go Z., kiedykolwiek darzyliśmy się tak głębokim uczuciem. Z pewnością było zauroczenie, bardzo duża sympatia, sporo dobrej woli, a nawet daleko idące dopasowanie charakterów, ale miłość...

Ciekawe o co chodzi w stwierdzeniu, że "wartościowi faceci" są już zajęci. Tzn. jacy? Czy istnieje jakaś ogólna definicja "wartościowości" ? Czy facet wartościowy to taki, który np. chce ślubu i dzieci? Dla mnie to nie jest nadrzędna wartość, co czym było już powyżej. 

PS
Metyl- chodziło mi właśnie o tego z PitBulla .  Czy mam rozumieć, że to jest Twój wzór do naśladowania, skoro wybrałeś Sobie taki nick ?

Psze Pani, Pani powie w jakiej gazecie, czasopiśmie czy stacji pani pracuje bo chciałbym Cię poczytać bardziej po tym co tu piszesz.

Co do aspiranta Saniewskiego...Bardzo lubię ten serial, oglądałem go kilkakrotnie wzdłuż i wszerz i Metyl jako postać chyba najbardziej mi że tak powiem zapadł w pamięć. Mimo swojego dosyć oczywistego na pierwszy rzut oka problemu wydawał się być człowiekiem jednak nie do końca złamanym przez pracę w wydziale, przez alkohol, stres i masę innych czynników z jakimi się spotykał. Ogólnie cała jego postać czy to pod względem tego jakim był funkcjonariuszem czy to pod względem jego psychiki, zachowania i nałogów jest dla mnie do tej pory ciekawa. A szkoda że tak marnie skończył ale cóż ... sam sobie ten los przyszykował...Się rozpisałem trochę nie na temat. Powinniśmy przejść na priva.

Niestety, pracuję w najgłupszym medium świata, czyli w telewizji. I na razie nie zrobiłam niczego, czym bym się mogła naprawdę pochwalić. Marzy mi się jakiś wiekopomny dokument, który wstrząsnąłby milionami (albo chociaż setkami tysięcy, w ostateczności grupą najbliższych przyjaciół i znajomych ), ale na razie komercha, płycizna intelektualna, schlebianie gawiedzi itp. I to wcale nie za tak duże pieniądze, jak to się wszystkim wydaje. Gdybym miała pisać, to do "Polityki" albo "Dużego Formatu".

Coltowi pewnie chodziło o to, że na dłuższą metę w związku nie żyje się "motylkami w brzuchu", tylko czymś zgoła innym. Zgadzam się. Z. przeszedł wiele "testów", po których mogłam stwierdzić, że jest partnerem stabilnym, dość odpowiedzialnym i że w obliczu dużych problemów mogę na niego liczyć. Tyle że na co dzień zdarzają się też "małe problemy", których rozwiązywanie jest również dość istotne dla całokształtu relacji z drugim człowiekiem. Mogę sobie powtarzać, że nie szkodzi, że on mnie nie rozumie, gdybym zachorowała na raka, to na bank mi pomoże (chociaż czy w życiu czegokolwiek możemy być pewni?), tyle że zanim tergo raka dostanę, milion razy poczuję się nierozumiana... Łapiecie, o co chodzi .

Dziecko jako sposób na ratowanie związku to już najgłupszy pomysł świata. Tym bardziej, że ja nie mam instynktu macierzyńskiego, a posługiwanie się drugą osobą dla załatwienia własnych interesów uważam za skrajne świństwo.

znow nie to mialam na mysli

chodzi o wspolna decyzje, ze chcemy miec dziecko.

ratowanie dzieckiem zwiazku to beznadziejny pomysl.

Aaa właśnie. Miałem i o tym do Ciebie napisać ale mi wyleciało z głowy.

Możemy mieć wszystko odblokowane ale opcje wysyłania maili nie działają - coś się na forum sypnęło i nikt tego nie może naprawić z braku czasu, ludzi czy tam funduszy. Więc jak chcesz do mnie napisać to napisz dosłownie za moment. Odblokuję swojego maila na parę minut tak hm ... ręcznie.

Zaadoptuj? A słyszałem o tym ale traktowałem to jako żart. Mam Cię tam poszukać? ;>

Hm ... Ty też wzbudziłaś moje zainteresowanie ale nie, nie jesteś milfem w moich oczach bo nie masz dzieci.

Musiałem poprawić swój karygodny błąd. :x

A z kolei jak ja słyszę różne przygadywania odnośnie braku dziewczyny / żony / dziecka / stateczności i jak jeszcze przywołuje się za przykłady sąsiadów, kolegów, kuzynostwo to tak się zastanawiam ... Ile tych związków i ślubów jest szczęśliwych? Ile jest przemyślanych? Ile jest z rozsądku a ile z uczucia? Ile z nich o tym poważniej pomyślało a nie traktowało tego jako fajnego balu z wódką i tańcami. A i obrączki i kościółek - rodzina się odczepia, da hajs i będziemy na plusie ... A ile z tych związków przetrwa choćby 10 lat? Sądzę że niewiele ... A ile będzie szczęśliwych?

PaniRedaktor, proszę śmiało pisać.

No i wreszcie coś z sensem i niekoniecznie po chamsku. Wyobraź Sobie, że skłoniłeś mnie do myślenia, a nie do olania tego co piszesz w przedbiegach.

To nie jest tak, że ja oczekuję od partnera, że będzie wiecznie młody, zabawny i rozrywkowy. Wiem, że sama też taka nie jestem. Często po powrocie z roboty jestem tak zmęczona, że nie mam siły nogą ruszyć. Nie chodzi o to, że co sobota nie chodziliśmy na imprezy, ani że nie rozdzierały nas namiętności rodem z brazylijskiego serialu.

W przypadku Z. jest tak, że zabrakło chyba jednak czegoś "głębiej", co by nam pomagało przetrwać szarą codzienność. Wiesz, jak się kogoś kocha, to chyba łatwiej jest przymknąć oko na drobiazgi w imię czegoś ważniejszego. A my ostatnio kłóciliśmy się o takie pierdoły, że aż wstyd. Poza tym odnosiłam wrażenie, że jego przestały obchodzić moje potrzeby, głównie potrzeba zainteresowania, zrozumienia i wsparcia. Bo on podobno takich nie ma, więc nie wie, jak to jest. A ja potrzebuję wysłuchania, gdy mam jakiś problem i jest mi ciężko. Potrzebuję wsparcia, kiedy stres mnie zżera do tego stopnia, że mam wrażenie, że świat wali mi się na głowę. W takich momentach potrzebuję pogłaskania po główce i zapewnienia, że wszystko będzie dobrze (bo ostatecznie udaje mi się niemal zawsze wszystko ogarnąć, inna sprawa, że ogromnym kosztem). Nie uważam tego za "niedojrzałe", ale po prostu ludzkie. Tym bardziej, że nie oczekuję owego "głaskania" z powodu złamanego obcasa.

I tu ciekawostka- nie mam problemu z określeniem, czego potrzebuję od mężczyzny. Mając w pamięci narzekania kolegów, że kobieta strzela focha, nie mówiąc, o co jej chodzi- robię dokładnie odwrotnie. Jak widać, to też nie jest recepta na sukces. A może to znowu jest zbyt męskie zachowanie, z którym faceci nie potrafią sobie radzić? Może jednak lepiej jest się po prostu "obrazić" i przez godzinę albo trzy dawać się obłaskawiać, zamiast "po męsku" wyłożyć kawę na ławę i rozmawiać? Mnie osobiście szkoda na takie zabawy czasu, wolę czyste sytuacje, które dają pole do rozmowy i wypracowania jakiegoś kompromisu.

Co nie oznacza, że nie potrafię urządzić absurdalnej awantury z płaczem i rzucaniem talerzami . W ogóle stosunkowo łatwo się rozklejam, wbrew pozorom.

No cóż, Twoje refleksje są dość ciekawe, muszę przyznać, że nie patrzyłam na siebie nigdy w ten sposób. Generalnie to nie uważałam się za aż takiego dziwoląga i odmieńca. Owszem, w dzieciństwie chciałam zostać policjantką, ale w gruncie rzeczy nie uznawałam tego za powód do niepokoju o przyszłość matrymonialną .

Męscy, bardzo prości mężczyźni mają tak jak opisałaś. Jakby był bardziej rozumny, empatyczny, wrażliwy to by chętnie wysłuchał (albo udawał że słucha), ale z kolei miałby inne wady. Coś za coś.

Heh to trzeba było od razu mówić ,że chce się pewnego siebie bezczelnego typa ja dodam,że mam jeszcze tupet ale do związku z panią red. się nie nadaję.Raz mam żonę ,którą kocham czasem mniej czasem więcej:) dwa jest tylko dwa lata starsza niż pani red. wiec nie ma nawet sensu rozważać zamiany:)trzy tupetu i bezczelności nauczyłem jej ja no i w mordę potrafi dać co już dla mnie jest hitem pozytywnym oczywiście:)

Ps 32 lata facet no wtedy właśnie się ożeniłem wiec spokojnie potem pani red. to Wy nas szukacie a nie my pań.Pozdrawiam i życzę miłych snów oczywiście:)

Domorosła analiza pseudopsychologiczna mnie akurat nie interesuje .

Ok, wszystko zrozumiałam i niniejszym daję nogę z tego stołu sekcyjnego, bo powoli zaczynam się czuć jak ta żaba rozkrajana przez dzieciaki na lekcji biologii .

Na szczęście nie muszę się Tobie opowiadać, czy i co oraz kiedy mnie zabolało, ani czy mam potrzebę wypłakania się, czy może po prostu wysmarkania nosa . A już zupełnie nie muszę ciągnąć w nieskończoność analizowania cech mojego charakteru z obcymi internautami, które to analizowanie nie tylko jest off topic, ale również może być śmiertelnie nudne na dłuższą metę . Jeśli brakuje Ci rozrywki w świąteczny wieczór (co z żoną?), sam załóż jakiś wątek i daj się rozłożyć na czynniki pierwsze, może też się czegoś ciekawego o Sobie dowiesz.

Jesli ktokolwiek ma ochotę wrócić do głównego tematu wątku, to zapraszam!

Niedopieszczone dziadki, oldo - wygrałaś dziś mój internet a jest dopiero 6 minut po północy.

A sympatie, edarlingi i inne takie? Tam naprawdę nie ma nikogo sensownego dla Ciebie?

Ale te propozycje to ... co? Bo ja się tak średnio w tym zaadocośtam orientuję, raz to chyba widziałem i więcej chyba o tym słyszałem. Znaczy 20latkowie i 'dziadki' proponowali Ci seks? Bo chyba ktoś po LO nie proponował Ci związku...nie?

ja zostalam na badoo...
jestem tez na cafe.pl

bylam na fotce jakis czas, dosc dawno temu...

Ale nadal nie powiedziałaś czemu tak Cię odrzucały oferty od dużo młodszych i dziadków.

Żona jest z moją mamą 80 km od Łodzi na 1,5 hektarowej działce i porządkują 220 metrowy dom,mnie tam nie ma z prostej przyczyny muszę w piątek odebrać komponenty do produkcji.
Właśnie niedawno wróciłem bo zwijałem księdzu kolorowe wstążki z dzisiejszego święta choć nie chodzę regularnie(żona z córką chodzą co tydzień) to się do czegoś widać nadaję:)
Wątków założyłem już kilka i zawsze możesz coś dopisać nie ma jakiegoś zamkniętego kręgu a czy rozłożysz je na czynniki pierwsze no mam nadzieję bo nikt jeszcze tego nie zrobił.
Rozrywki to mi dziewczyno nigdy nie brakowało jeśli chcesz wiedzieć leczę się z nałogu alkoholizmu od ja wiem miesiąca a ,że zabawowe ze mnie stworzenie cóż lubię się bawić tańczyć śpiewać w gronie swoich ziomków,czasem pogram w kręgle,założę na nogi łyżwy i pośmigam sobie na lodowisku w piłkę już nie gram a chciałem zakończyć teraz ale chłopak 20 letni zastąpił mnie w bramce i wygrał chłopakom 5 meczy ja w pierwszych 4 nie miałem fartu cóż tak bywa nie ma ludzi niezastąpionych.Mam 43 lata czas na inne wyzwania i takie mam czekam na to na co człowiek od dziecka czeka jeśli mi się uda zrealizuję swoje najważniejsze marzenie.
Twój wpis nie nudzi mnie i życzę powodzenia i spotkania na swej drodze fajnego wartościowego faceta z ambicjami tylko go nie zrań bo w tym to mistrzynie jesteście.Pozdrowionka.

Ale tak wprost takie propozycje wysuwają?

A mi się wydawało, że to taka fajna, nowoczesna forma portalu randkowego. Ale może to tylko ja głupia jestem. Niektórzy to nawet sensowne opisy tam mają, mogłabym z takim jednym czy drugim porozmawiać...

A skąd ja mam wiedzieć czy jest dużo. Myślę,że wśród 20-22 latków piszących do trzydziestolatek to większość.
Sposób na życie? Raczej dorobienie sobie.

Hm, no ja też nie wiem ale po tym co napisałaś wydawało mi się po prostu że masz takie czy inne ale jednak większe rozeznanie w tym aspekcie niż ja.

Może tak jest, może nie ale hm ... różne ludzie mają schizy, potrzeby czy tam pomysły na życie ale czy 30latki muszą się uciekać do tego żeby płacić młodszym od siebie facetom za seks?

A to jest z kolei ciekawe bo - może i to nie jest najlepsze i tym bardziej niezbyt rzetelne źródło ale na Pewnym Portalu ( nie stricte randkowym ) przynajmniej na moim terenie królują ogłoszenia kobieta 30+ ( choć najczęściej jest to jakieś 38-55 ) a jakieś 90% 40+ pozna pana 30+ do 40-60+.

Ale mówiłem - to nie jest portal stricte randkowy, raczej ogłoszeniowy.

Jak już ktoś poruszył temat tego mitycznego 'podrywania na seks w klubach' to ja spytam. Czy i jeżeli tak to jak to wygląda w praktyce? Bo jak dla mnie sporo w tym hajpu i nieprawdy a już pomijając wszystko nie wydaje mi się żeby no ... dorośli ludzie tacy ok 30stki powiedzmy notorycznie ( chcąc kogoś tylko do łóżka ) w ten sposób urządzali sobie polowania.

Facet, to był inny wątek.

I Ty nadal korzystasz z usług prostytutek? Nic się nie zmieniło? Nadal Ci się to hm ... opłaca?

Nie będę tu na to odpowiadał bo to znów skieruje wątek w inny temat. Ale powiem tak : mnie to ani ziębi ani grzeje czy ktoś chodzi.

Styk z tematem poznawania jest może tylko taki, że moim zdaniem skorzystanie z agencji jest lepsze niż podryw kogoś na seks. Jest ucziwsze, nikt nikogo nie oszukuje jaki ma cel. Jak kogoś chce podrywac na seks to powinien mu o tym uczciwie powiedzieć a często tak nie robi.

Z ostatnim się zgodzę ale tylko w odniesieniu do kobiet.

Nie ma sprawiedliwości, z tego wątku już to powinieneś wiedzieć. Jak kobieta zachowuje się jak facet, tj. jest w miarę pewna siebie, przebojowa i silna, to się ją wyzywa od babochłopów .

Ciekawe, jak będąc "typową kobietą", czyli nierozgarniętą cipcią, utrzymałabym się w swojej robocie i mogłabym sobie pozwolić na a)własne mieszkanie; b)samochód; c) utrzymanie dwóch kotów etc. Zmierzam do tego ,że w dzisiejszych czasach samotne kobiety muszą naprawdę mieć jaja, żeby nie zginąć, tym bardziej w wielkim mieście i dużej firmie. Nie każda ma szczęście być żoną piłkarza, albo innego prezesa banku, przy którym można  całymi dniami leżeć na otomanie i ładnie pachnieć .

Zaradność w sprawach zawodowych- jak najbardziej. Nawet, kiedy mi jej brakuje, to robię dobrą minę do złej gry, bo taka jest konieczność.

W życiu prywatnym to zupełnie co innego, trzeba rozgraniczyć te dwa światy! To naprawdę nie jest tak, że jestem człowiekiem z kamienia, przeciwnie. I bardzo potrzebuję kogoś, przed kim nie będę musiała udawać wiecznie "zaradnej".

Mój ideał partnera, to człowiek nade wszystko inteligentny. Oraz taki, który by mi czymś zaimponował- wiedzą, umiejętnościami, podejściem do życia, pasją. Wspólne życie wyobrażam sobie jako nieustanne wspieranie i inspirowanie siebie nawzajem. Podszyte dużą dozą czułości w obie strony. Wcale nie uważam, że to jakieś dramatycznie wyśrubowane wymagania.

Też uważam, że mi jeszcze daleko do zimnej bizneswoman. Poza wszystkim nie wyglądam jak typowa "pani redaktor" z- dajmy na to- TVN 24, ale raczej jak dziewczyna z sąsiedztwa . Nie mam długich, czerwonych paznokci ani skórzanej aktówki . Lubię się podobać, jednak w 'przystępnej' formie, dalekiej od wampa .

Wiem, co masz na myśli pisząc, że ludzie często wymagają gruszek na wierzbie, sami mając do zaoferowania mało. Ja bardzo lubię dawać od siebie i uważam, że w szczęśliwym związku to jest norma. Jeśli mój facet wymagałby ode mnie czegoś, co dla mnie nie jest oczywiste, co sprawia mi trudność, czego nie umiem, to wyłaziłabym ze skóry, żeby mu uczynić zadość. Lubię wyzwania i lubię obcować z ludźmi, od których/dzięki którym mogę się nauczyć czegoś nowego, którzy poszerzają moje horyzonty, którzy wcale nie są podobni ode mnie- od takich uczymy się najwięcej.

Ciepło, życzliwość, troska- to rzeczy oczywiste! Swoim facetom lubiłam piec ciasta i gotować obiadki, a także służyć im wsparciem, kiedy tylko tego potrzebowali. Nie mam problemu z podnoszeniem na duchu w trudnych momentach i naturalne jest dla mnie, że jeśli moja druga połówka potrzebuje pomocy, to rzucam wszystko i lecę. Zaznaczam, co już wspomniałam wcześniej- DAWAĆ jest równie przyjemnie, jak dostawać. Fajnie, kiedy można komuś przekazać to wszystko, co mamy w sobie najlepsze...

Odniosłam wrażenie, że paru tutejszych użytkowników odebrało mnie jako babochłopa, który ma marne szanse na szczęśliwy związek .

A tak swoją drogą, to czasy takie, że kobiety "chłopieją" nawet wbrew sobie. Trudno dziś o damy w stylu Audrey Hepburn, ale umówmy się, że dżentelmenów w stylu, bo ja wiem, Cary'ego Granta, też jakby mniej.

Przepraszam, że się powtarzam, ale gdybym w robocie nie grała twardej, zginęłabym marnie. Podobnie ma wiele innych kobiet pracujących w różnych miejscach. Zdobywanie kolejnych szczebli w karierze jest dla nas trudniejsze, niż dla mężczyzn i to jest powszechnie znany fakt. To, w jaki sposób zachowujemy się w pracy, czasem nawet dla nas samych nie jest fajny. No ale trudno być kobiecą wśród ludzi, którzy nie traktują cię jak kobietę, tylko jak kolegę z pracy .

Nie jestem pewna, czy nie zaczynam powoli bredzić, w okolicach północy zawsze zaczynam się robić senna .