Uczciwa bieda - Netkobiety.pl

Anet... Skąd wiesz jakie mamy życie? Co przeszłyśmy? Nie osądzaj nas proszę. Twoje argumenty są nierówne. Wygląda jakbyś nas straszyła Anet...

Przeczytałam właśnie Twoją wypowiedź, w której piszesz o stosunku Twojego syna do waszej sytuacji. Współczuję. Powiedz mi jak to wygląda? Syn zjada smaczną kolację a Ty  się temu przyglądasz? Nie szukaj winy w innych. W sobie też nie. Powolutku zacznij ogarniać swoje kłopoty. Zapewniam Ciebie, że od razu dobrze nie będzie. Czyń jednak cokolwiek nie rękoma innych a własnymi.

Dziewczęta, z tymi ciuchami sprzedawanymi na olx czy allegro przeraziłyście mnie. Ja robię inaczej. Oddaję do zaprzyjaźnionego domu dziecka albo do ośrodków zwanych pogotowiami opiekuńczymi. Tam na pewno ludzie zrobią z tego pożytek. Wiem, że trafiają tam dzieci z interwencji zabierane od rodziców tylko w tym co mają na sobie. I maluchy i nastolatki. Nie maja nawet tamponów... To straszne wszystko.

Więc weź się w garść Anet. Tego typu teksty kieruj do syna. Przestań nami manipulować Anet...

jezeli odbieracie to jako manipulacje to naprawde przykro mi widze ze im bardziej probuje cos wyjasnic tym bardzej to dziala przeciwko mnie dziekuje kochane panie ze mnie zrozumialyscie

ladny scenariusz naprawde az mi sie cisnienie podnioslo bardzo sie mylisz nie wiesz nawet jak bardzo to co napisalas to juz zniewaga bo to tylko twoja wyobraznia tak podpowiada zebys wiedziala jak bardzo sie mylisz  ale koniec nie bede wysluchiwala takich zniewag pod moicm adresem

Z czym się mylę, z tym że się ze sobą pieścisz i liczysz że ci manna z nieba spadnie? Nie spadnie do roboty. Skoro możesz siedzieć i pisać przed komputerem to znaczy że z Twoją szyją nie jest tak źle, bo pozycje przybierane przy komputerze bardzo mocno obciążają odcinek szyjny i mi np jak tak dłużej posiedzę, drętwieją ręce :] ale od tego się nie umiera... Człowiek chory obłożnie nie jest w stanie wyjść z łóżka, a Ty możesz znaleźć odpowiednią pracę dla siebie, chociaż spróbuj co Ci szkodzi?

Elżbieto gdybyś nie doczytała to przypominam że proszę o podanie rozmiarów ubrań jakie by Cię interesowały i obwodach w cm (bo rozmiarówka tych ubrań jest nietypowa) może znajdę coś dla Ciebie (zupełnie nowe rzeczy).

Sama się znieważasz.
Chcesz coś zmienić, to rusz tyłek do roboty.

Znam wiele b. chorych osób, które zapieprzają na swój byt. Radzą sobie.

W takiej czyli w jakiej? Że Ci się nie chce? Zapewniam Cię i powie Ci to każdy lekarz że NAJGORSZE co może zrobić osoba z chorym kręgosłupem to usiąść i nic nie robić, człowiek swoją budową jest przystosowany do ruchu, jeśli usiądziesz i będziesz gnić w domu to będzie coraz gorzej, kręgosłup będzie sztywnieć, boleć coraz bardziej, problem będzie się pogłębiał, a Ty będziesz czuć się coraz gorzej, potem będziesz czuć się odizolowana od świata i będzie znowu jeszcze gorzej. Tego chcesz? Czemu w ogóle nie słuchasz tego co Ci się mówi? Lekka praca, delikatny ruch, nie gwałtowny jest potrzebny inaczej będzie gorzej, a nie lepiej. Przecież nikt Ci nie karze iść od razu do kamieniołomów

Anet mając chory kręgosłup możesz iść na komisję i uzyskać grupę niepełnosprawności, taka grupa pozwoli Ci albo starać się o rentę jeśli faktycznie kompletnie nie możesz pracować, albo uzyskać zatrudnienie zgodne z twoim stanem zdrowia, a wbrew pozorom pracodawcy chętnie zatrudniają niepełnosprawnych z orzeczeniem.

Anet, jak Ci pisałam ja również mam chory kręgosłup, u mnie nic nie jest na swoim miejscu i jedyne co mogłoby mi pomóc to operacja, odmówiłam bo znam ludzi po operacji i niestety nie mówią oni że to była w 100% dobra decyzja i że czują się lepiej, operacja kręgosłupa to bardzo poważna sprawa i długie miesiące dochodzenia do siebie. Mój kręgosłup rzutuje na wiele rzeczy, czucie w rękach mam zaburzone, kiedy robię coś schylona lub stoję z wyciągniętymi rekami to po krótkiej chwili nogi mi się trzęsą jak galareta, kiedy ręce nie mają podparcia, to samo, drętwieją, drżą, do tego dochodzi rwa kulszowa i barkowa po lewej stronie, zawroty i bóle głowy, ale nauczyłam się z tym żyć. Zdaje sobie sprawę że przy chorym kręgosłupie fizyczna praca może być dużym problemem, ale są różne rodzaje pracy i myślę że znalazłabyś coś dla siebie, a nie oszukujmy się nawet jeśli dostaniesz rentę to utrzymasz się za 600 zł? Ale dobrym rozwiązaniem jest grupa w celu znalezienia pracy dostosowanej do możliwości zdrowotnych.

Pamiętaj też o jednej zasadniczej kwestii, do specjalisty możesz pojechać do dowolnego miasta, więc podzwoń po okolicy być może gdzieś są krótsze terminy i wtedy możesz zapisać się tam gdzie termin jest krótszy.

Nie ma dla Ciebie sensu żebyś szła prywatnie, bo to że ktoś dofinansuje Ci prywatną wizytę nic nie zmieni, bo wtedy i leki i ewentualna rehabilitacja czy operacja będą płatne, a wtedy to będą takie pieniądze, że nikt Ci nie pomoże, bo to jest gruba kasa.

Popytaj w małych miasteczkach u nas są nieco krótsze terminy.

Niekoniecznie Cisowianko. Blisko mojego byłego miejsca zamieszkania w maleńkiej mieścinie poradnia ma tylu specjalistów, że niejedno miasto mogłoby pozazdrościć takiego urozmaicenia. Owszem, za wizyty u niektórych specjalistów też trzeba zapłacić, ale wiem, ze to są niższe stawki aniżeli w mieście.

Anet, koniecznie postaraj się o grupę a potem rentę. W końcu pracowałaś kiedyś i odprowadzałaś składki.
A właściwie jaki Ty masz status? Jesteś może rolnikiem? Mieszkasz na wsi. Co z ziemią? Dzierżawisz? Jak to wygląda?

Anet, o czym Ty mówisz? O jakim umiarkowanym stopniu niepełnosprawności? Mając takie schorzenia i problemy z chodzeniem?
Rozumiem, że do tego neurochirurga zapisałaś się już dawno. Kiedy masz wizytę?

Ja rozumiem te obawy. Pytam, czy zrobiłaś coś w tym kierunku? Anet, moja droga, nie możesz wyprzedzać faktów.

Dość długie oczekiwanie. A lekarz wypisujący skierowanie mógł przecież dopisać na nim: pilne. To mogłoby pomóc. Poszukaj busów do Lublina.

Problem polega na tym że u nas mało się o takich mówi. I nie tylko o Cyganach

Chciałam się pochwalić, że oszustwem, kłamstwem i manipulacją udało się mnie i koleżance nakłonić pracującego syna kobiety chorej na gościec i łuszczycę do wykupienia matce leków z recepty  i dołożenia  400 zł do domowego budżetu. Będzie miała za co pojechać na serię zaleconych przez lekarza zabiegów i jeszcze zostanie na np. jedzenie.

Znam to Kleoma z własnego podwórka pracowego. Troszkę inne sytuacje, ale chodzi zazwyczaj o jakby nie było wspólny budżet. Przypieram swoimi metodami takiego delikwenta do muru (zgodnie z prawem ) i kasa się znajduje a matce ubywa kłopotu z głowy.

dodam jeszcze te wszystkie niewybredne posty typu ,,rusz tylek do roboty '' sa w mojej sytuacji nie na miejscu

w twoim przypadku bylo mozna  ja nie opisalam calej mojej choroby i tego co jej dotyczy jest tak ze trzeba operowac i zdam sie na fachowca wybitnego w tej dziedzinie tobie sie udalo mi moze sie nie udac tym bardziej ze to nie tylko kregoslup szyjny lecz w pierwszej kolejnosci szyjny a doprowadzic do stanu kiedy juz nie bedzie mozna operowac to ja nie mam zamiaru tym bardziej ze zadne leczenie juz nie pomaga

Chyba napisalam ze byl ucisk na rdzen?
Ja od dwudziestu lat nie zaloze butow na obcasach, mam problem z wchodzeniem po schodach. Lekarz pozwolil na podnoszenie maksimum pol kilograma w jednej rece.
W nocy wstaje, musze pochodzic, bo moge spac najwyzej pol godziny, potem mam zdretwiale nogi i straszny bol.
W takim stanie pracowalam po 14 godzin dziennie.
Teraz stopy mi sie deformuja, bo sa bezwladne. Rozplaszczyly sie i palce sie wyginaja do gory. Nie zaloze butow, bo palce sie zawijaja, potem mam obtarte do krwi. Obecnie  jestem na chorobowym, ale chodze z psem trzy razy po dwie godziny. Jakbym przestala to bym juz nie umiala chodzic. Wkladam gumowe kapielowe klapki bo nic innego nie dam rady, i grube skarpety zeby chronic przed otarciem.
Tutaj mialam dwie wizyty u niedouczonej stazystki i jedna u rownie niedouczonego lekarza ogolnego. Nie chca mnie wyslac do neurologa zanim nie bedzie wynnikow rezonansu. Co jest bez sensu, neurolog by w pietnascie minut z grubsza ocenil sytuacje.
Spacery pozwlaja mi utrzymac rownowage psychiczna - niby mam dunskie ubezpieczenie, ale czekanie dobija. Chciala bym wreszcie miec diagnoze i jasna sytuacje, a tak w pracy moga mnie wziasc za symulanta.

a dlaczego nie na miejscu  nie lezalam dupa do gory cale zycie od czegos sobie w koncu zalatwilam ten kregoslup  a ty to rzeczywiscie cyniczna jak sama sie nazwalas

Kręgosłup akurat o wiele częściej załatwia się od nic nie robienia niż od robienia, bo układ kostny człowieka jest przystosowany do ruchu a nie do siedzenia.

Wybacz ale ja się tutaj zgadzam z Femte, moja dokumentacja ortopedyczno-neurologiczna jest powalająca w tym wiele poważnych rzeczy. Pozwól że część przytoczę: Wielopoziomowe zmiany w kręgosłupie, patologiczna lordoza z przepukliną, patologiczna kifoza, przepuklina kręgosłupa szyjnego, skolioza, przykurcze w mięśniach biodrowym i pośladkowym, uszkodzenie i przykurcz mięśnia barkowego, koślawe kolana, neuralgia żebrowa, złożone uciski nerwowe rzutujące na sprawność rąk i nóg (mrowienie kończyn, zaburzenia czucia, niemożność sprawnego operowania dłońmi- upuszczanie przedmiotów, drżenia rąk i nóg) zaburzenia widzenia, zawroty głowy, problemy z utrzymaniem równowagi, uporczywe bóle głowy, silne dolegliwości bólowe.

I myślisz że ja siedzę i czekam aż mi manna z nieba spadnie? NIE.

Nie wiem też dlaczego ludziom chorym takim jak Ty wydaje się że wszystko im się należy. Świat jest brutalny i albo się do niego dostosujesz albo sobie nie poradzisz.

BTW Mój też ma ucisk na rdzeń, paradoksalnie jego kręgosłup jest za prosty (tzn naturalne wygięcia jakie powinien mieć są zbyt małe) i pracuje imając się różnych rzeczy, ale między innymi pracuje jako drwal.

Ja zostałam zakwalifikowana do operacji, a dokładnie kilku operacji, ale odmówiłam bo nie chcę i nie mogę pozwolić sobie na leżenie plackiem x miesięcy i patrz żyje. Boli? Oczywiście że boli, boli potwornie, ale kogo to obchodzi? Prócz najbliższych nikogo i trzeba iść dalej.

Ja pracuje w domu, zajmuje się domem, chodzę do szkoły zaocznej, pod opieką mam też psa i papużki. Nie poddam się i nie dam zrobić z siebie kaleki, staram się żyć normalnie, chociaż nie raz jest to bardzo trudno.

Femte pewnie pamięta, ale do Twojej wiadomości Anet, prócz kręgosłupa choruje też na cukrzycę i astmę, mam też chory żołądek i dla mnie najważniejsze jest poczucie normalności, nie potrzebuje niczyjej litości, ani łaski.

Znam ludzi którzy tak jak ja są chory, cierpią, ale żyją i pracują dalej, mój kolega ma 50 lat i totalnie zajechane biodra, czeka na operacje, ale pracuje i żyje aktywnie chociaż często cierpi. Moja babcia ma uszkodzone biodra i przepuklinę, oraz zapalenie wszystkich mięśni (autoimunologiczne) myślisz że leży? A był taki moment że babcia nie mogła się sama uczesać, a teraz jeździ na działkę i się ogrodem zajmuje bo ciągle powtarza, że gdyby usiadła to byłoby jeszcze gorzej. Moja prababcia ma 87 lat i zajmuje się polem, mimo że jest wygięta w pałąk od ciężkiej pracy.

i nie pisze tego bo ja sobie to wymyslilam  lekarze ostrzegaja

nie rozumie cie czyli wedlug ciebie powinnam swiadomie zostac kaleka  parafrazujac; wiedzac ze igla jest zanieczyszczona wirusem hiv powinnam jej uzyc ? to oczywiscie przenosnia ale chyba rozumiesz o co mi chodzi

Ty dalej nie rozumiesz co Ci człowiek próbuje powiedzieć. Taki jest świat że mało kogo obchodzi Twój stan zdrowia, uważasz że jak ktoś Ci wyśle parę zł to rozwiązesz swój problem? Możesz starać się o rentę i o zasiłek? Może dostaniesz, MOŻE.

Nie rozumiesz że to jest Twój problem? Nikogo innego tylko Twój, to brzmi brutalnie, ale takie jest życie i albo weźmiesz je takim jakim jest i nauczysz się radzić sobie ze swoimi problemami, albo możesz liczyć że MOŻE ktoś Ci pomoże. A jak widzisz ludzie aż się rwą do pomocy, a to choćby dlatego że masz postawę "bo mi się należy" nie, nic Ci się nie należy, a wybacz jeśli ja ze swoim stanem zdrowia mogę to Ty też, nikt nie odmawia Ci tego że jesteś chora, ale rozczulasz się nad sobą, wielu ludzi jest chorych i robią bo muszą. Bo żeby żreć trzeba na to mieć, ot smutna prawda.

A jeśli dostaniesz grupę, masz szansę na pracę zgodną z Twoim stanem zdrowia i umową, bo pracodawcy mają profity z zatrudniania niepełnosprawnych.

ja mam 44 

a moi synowie w rozmiarach mi ciezko
bo starszy ma 190 cm , a młodszy 170 cm
bo rozmiarowki sa rozne , ja tak mało rzeczy im kupuje , ze jedynie obuwie bo to najwiecej
a ciuchy nosza te co maja  wiec rozmiarow niebardzo moge powiedziec

tez ostatnio zostal mi podarowany stoł i 4 krzeselka oraz dywan .
wiec sa dobrzy ludzie ,
ja sama wydaje to co staje sie zamale  dla nas ,
tez miałam kilka  takich jak Klema czy inni sytuacji
ale i tak  jak mam to oddaje bo sa osoby ktorym to sie przyda

Popatrzę co tam mam, ale tak jak mówiłam nie mogę nic obiecać, bo większość tych rzeczy które nam zostały to same maleństwa Jednak wydaje mi się że było kilka większych rzeczy też. Jak będę miała chwilę to przejrzę i jeśli coś znajdę to dam znać.

cyniczna dla ciebie to szczerosc  - jak dla mnie twoje podejscie do innych to brak szacunku do innego czlowieka zero tolerancji zero uczuc zero wspolczucia -niestety same zera

ok . jak to to napusz na meila

To publiczne forum. Założyłaś wątek - miałam prawo tu wejść i się wypowiedzieć.
Nie będę się z Tobą licytować. Prosisz o pomoc, a pokory w Tobie zero. Nie cierpię takich ludzi. Przekonani są, że im się wszystko należy.