Chcesz dobrze a jest źle to znak, że trzeba inaczej.
Pomysły:
1. do psychiatry po leki, do psychologa na trapię,
2. znajdź "stałe punkty" w swoim życiu, ludzi na których zawsze możesz liczyć (przyjaciele, rodzina), jak okaże się, że nie masz takich relacji stań się swoją własną przyjaciółką, pociesz się, polub się, zaakceptuj siebie, znajdź swoje dobre, silne strony,
3. zaplanuj sobie najbliższy dzień, tydzień, tak by jak najmniej czasu zajmowała Ci analiza zła, które tak silnie przyzywasz. W takim stanie analiza nie służy Ci, bo czepiasz się tylko tych smutnych wydarzeń i nie jesteś w stanie sama zapanować nad dołującymi myślami. Możesz co najwyżej zastanowić się dlaczego nie szukasz rozwiązań tylko się zatrzymałaś na tym co boli (np nie potrafisz sobie sama poradzić, bo zawsze za Ciebie robił to ktoś inny, nie wierzysz, że sobie dasz radę, koncentrujesz się na "braku nagrody" za lata poświęceń dla faceta, lubisz taki stan bo tylko taki znasz, życie bez mężczyzny wydaje Ci się beznadziejne, etc.). Zastanawiaj się nad sobą a nie nad innymi, którzy postąpili wg Ciebie źle.
4. rozejrzyj się za pracą,
5. odpowiedz sobie na pytanie co byś chciała, czego oczekujesz,
6. może rozważ przejęcie opieki nad dziećmi przez ich ojca (tego byś chciała?)
Zauważ jedno, Ty i ojciec Twoich dzieci macie wybór i możliwości działania, Wasze dzieci nie, one są całkowicie i we wszystkim zdane na Was. Jeżeli nie masz siły bądź nie chcesz poukładać się sama dla siebie, zrób to dla dzieci. Nie ma cudownych recept, ani czarodziejskich różdźek, ale póki chodzić możesz, masz sprawne ręce, jesteś zdrowa możesz góry przenosić, zapewnić bezpieczeństwo sobie i dzieciom. Jesteś kompletna, dorosła, Twoje życie i życie Twoich dzieci jest darem, jesteś potrzeba i ważna, dla dobrego funkcjonowania nie potrzebujesz ojca swoich dzieci ani innego mężczyzny. Przyjemniej i łatwiej żyć, gdy u boku jest przyjazny partner, ale gdy go z jakichś przyczyn zabraknie słońce nadal świeci, kwiaty kwitną, czas płynie. Przekazuję Ci dużo dobrej energii, i z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że nie z takiej czarnej d... w jakiej jesteś da się wyjść, i to korzystając wyłącznie z potencjału jaki się ma w sobie. Można też wybrać "zatrzymanie się w cierpieniu". Mam takie dwie koleżanki, które określam "pragnienie śmierci 2", zatrzymały się w rozżaleniu, w cierpieniu bycia porzuconymi lata całe, generalnie mówią "lepiej by było gdybym umarła", nikt i nic je nie obchodzi, no chyba, że niepowodzenia u innych ludzi, są skupione wyłącznie na gorszych chwilach i je celebrują, a nie zauważają tych lepszych i nie mogą przyjąć do świadomości, że w życiu przeplatają się te lepsze z gorszymi i nawet przy nawale gorszych jest wyobraźnia i nadzieja. Są głęboko nieszczęśliwe, cały czas uważając, że nie one same a inni mają wpływ na to czy są szczęśliwe. A życie płynie. A propos, Twoich myśli o umieraniu, jesteś pewna, że z chwilą zejścia z tego świata wszystko się skończy, że po prostu znikniesz, nie dziwi Cię fakt, że jak świat istnieje to dużo ludzi w różnorodny sposób wierzy, że tu na ziemi to tylko pewien odcinek drogi. Podnieś się tazwenus.
