Porzucona z półrocznym dzieckiem dla kochanki - Netkobiety.pl

Powiedz mężowi, ze  jesteś bardzo chora na jakąś zakaźną chorobę, krztusiec, różyczka czy coś takiego i że niestety ale on musi się zająć dzieckiem przez minimum tydzień, bo Ty możesz je zarazić. Zobaczysz jak szybko kochanka się zawinie i jak szybko on zobaczy, że romans nie ma sensu. Romansiki sa cudowne bo nie wymagają zaangażowania, w romansach  para nie boryka się z problemami dnia codziennego. Tak czy siak facet nie jest wart, żeby nawet myśleć o tym by go "odbijać" kochance, ale zawsze możesz mu uświadomić, jak wygląda normalne życie

Tytan intelektu z Ciebie Nirvanka.

Widzę że dorwalas się do nowej dostawy Bravo Girl z działem porad.

Niby czemu? Facet powinien się opiekować dzieckiem tyle samo, co Autorka. Już kichał tą jego kochankę. Niech po prostu powstaje sobie parę razy w nocy i pozapinkala w dzień, to mu się wartości życiowe przewartościują...

Współczuję serdecznie.
jeśli to tak krótko trwa ten romans jak mąż twierdzi, to pewnie się opamięta.
może nie chorobami zakaźnymi strasz, ale dziecko możesz mu do nowego mieszkania zanieść w weekend. a sama zająć się sobą.
teraz jest ciężko, ale przypuszczam że spojrzysz na męża na trzęźwo i stwierdzisz, ze wcale nie był takim ideałem..
teraz puść go wolno, i żelaznych nerwów życzę.

I po co mówicie zeby ojciec wzial dziecko i zobaczył jak to jest przciez logiczne jest ze nie weźmie skoro zostawil ja z malenstwem to ma to gdzies czy ona sobie radzi  ...

Bardzo przykro ze twoj mąż okazal sie niedojrzałym gnojkiem. Poradzisz sobie bez niego masz dla kogo

Obowiązek opieki nad dzieckiem spoczywa zarówno na mamie, jak i na tacie. Ok z chorobą przesadziłam, ale fakt pozostaje faktem, ojciec/ matka  nawet jeżeli odchodzi do nowego partnera ma obowiązek zajmowania się dzieckiem i tyle. Jak się takiej osobie zostawi dziecko to co? na policję zadzwoni, do domu dziecka odda? no to by było ciekawe. Dlaczego kobiety (zazwyczaj sa to kobiety) dają się tak traktować, dlaczego to prawie zawsze dziecko ma zostać przy matce? Dla mnie logicznym jest, że odpowiedzialność spoczywa na obojgu rodziców i ja na serio w takiej sytuacji bym oddała ojcu dziecko na kilka dni, niech zobaczy jak to wygląda od drugiej strony. No ale może ja jestem jakas dziwna i mam "niemoralne" podejście, że matka nie musi byc uwiązana do dziecka.
Hrefi, a Ty sobie daruj na serio te wycieczki wobec mojej osoby, bo to po prostu śmieszne i żałosne, a mnie ani ziębi, ani grzeje, za to robi off top i burdel w wątku Autorki.

Aczkolwiek oczywiscie się odniosę do tego posta: tak, dziecko prawdopodobnie będzie miało w przyszłości problemy, chyba, ze będzie miało normalne relacje z ojcem i nie będzie się czuło przez niego odrzucone. Inaczej wygląda sytuacja dzieci, których rodzice rozstali się nawet i w wyniku zdrady, ale gdy były one małe i nie pamiętaja tego, a inaczej wygląda sytuacja Twojego dziecka, gdzie jego problemy w przyszłości z nawiązywaniem kontaktów i tworzeniem związków moga być ogromne (jeżeli zdrada się wyda, a tak jak pisałam w wiekszości przypadków się wydaje) ponieważ Ty żyjesz na dwa fronty, dziecko widzi kochających sie rodziców- a przynajmniej takich którzy okazują sobie pozytywne/ poprawne emocje, gdy się dowie, ze to było kłamstwo to małe szanse zeby zaufało swojemu przyszłemu partnerowi.
Ale to Twoje życie, Twoje dziecko, Twoje decyzje i Twoje sumienie.

Co do chorób, jasne że jest ryzyko, że mąż zaraził czymś Autorkę, dlatego polecam u ginekologa zrobić cytologię, badanie na chlamydię, rzeżączkę i HPV (najlepiej  test roche na 42 typy) nalezy pamiętać, że jeżeli ma się dany typ hpv można zarazić dziecko poprzez ślinę- co do mleka nie ma pewności. Dodatkowe badania z krwi hbv, kiła, hiv, hcv.

Co do dupczenia, mąż ma romans od dosyć krótkiego czasu, zatem wątpie, zeby to była wielka miłość, jak w przypadku Twoim Hrefi i Twojej kochanki (swoją droga gdybyście się kochali to bylibyście razem, oczywiscie moim skromnym zdaniem). Zatem sorry, ale tak, prawdopodobnie chodzi tylko o dupczenie i odskocznie od nudnej bo zajętej dzieckiem żony.

dziecko musi zostać przy matce bo ojcowie nie skladaja wniosków o opieke
bardzo za to lubia krzyczec ze tej opieki nie dostaja

natomiast wg statystyk sądowych jesli ojcowie skladaja wniosek o opieke to dostają ją w 50% przypadków

Ależ ja dokładnie wiem jakimi są tatusiowie i są różnymi. i jeżeli podczas bycia ze mną facet nie wykazywałby przejawów agresji, zaburzeń psychicznych, czy innych niebezpiecznych dla dziecka (nie mówię o braku zainteresowania opieką) to tak, zostawiłabym.

Hrefi, ale Ty patrzysz na to ze swojej perspektywy.
A wiesz, że dziecko, które zmienia miejsce zamieszkania co tydzień traci poczucie własnego miejsca na świecie? Tak naprawdę nie jest w całości ani tu ani tu a przez to w obu miejscach nie czuje się całkowicie chciane.
Bycie raz tu raz tu wcale nie wpływa pozytywnie na dziecko.
Pomijając już fakt, że dziecko czasami ma potrzebę bycia z matką, a czasami potrzebę bycia z ojcem, a konieczność przebywania dziecka tydzień u ojca/matki wbrew woli dziecka wcale relacji nie poprawia.

To już lepsza jest opcja kiedy dziecko mieszka u jednego rodzica, a drugi aktywnie uczestniczy w jego życiu, pojawia się na ważnych wydarzeniach, odbiera ze szkoły, pomaga z lekcjami, a wieczorami odwozi na noc do domu. Zabiera na weekend do kina, zoo, basen, pomaga w sprzątaniu itd.

Kolejny lewacki sposób na zabicie rodziny. Dziecko to nie pluszowy miś którym raz bawi się Jaś, a raz Kasia. Dziecko, jak każdy człowiek, potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. Stabilizacja je zapewnia. Oczywiście że niepełna rodzina jest złem, ale dwie niepełne rodziny tego nie naprawią. Dlatego sąd orzeka opiekę jednego z bylych małżonków, a drugi jest z doskoku. Które jest tym stałym opiekunem? To które ma większą więź z dzieckiem. Czemu to tak rzadko jest ojciec? Na to już każdy tatuś musi sobie sam odpowiedzieć.

No, ale to już jest tego faceta problem i konsekwencje jego decyzji. Mamy nad takim płakać, biedaczkiem?

Płakać nie, ale przyznać że wychowanie zamienne to nie głupi pomysł można by.

To jest głupi pomysł. Bo dla zaspokojenia potrzeb ojca nie patrzysz na to, jakie warunki powinno mieć dziecko aby psychiczny rozwój był ok.

Z Ciebie żaden ojciec. Prawdziwy ojciec na pierwszym miejscu miałby potrzeby dziecka. A Ty masz swoje. Dbasz o swoje własne ego tym, że jesteś ojcem i że dziecko jest dla Ciebie najważniejsze, a prawda jest taka, że dla Ciebie to bardziej trofeum to postawienia na półce niż żywa istota, która musi mieć warunki do życia.
Opieka naprzemienna sprawia, że dziecko traci poczucie bezpieczeństwa. Naprawdę tego życzysz swojemu dziecku? Bo najważniejsze jest to, że będziesz mógł pokazać, jak dobrym jesteś ojcem?

Jak podejmujesz decyzję pójścia do kochanki, jak w końcu ktoś za Ciebie podejmie decyzje o rozstaniu to ponoś ich konsekwencje. Nie można mieć ciastka i go zjeść jednocześnie.

No patrz, a tu na forum można znaleźć takie osoby. Ale lepiej z góry założyć, że przecież się nie da, bo jeszcze trzeba by było się pomęczyć, a tak można zgrywać idealnego ojca bez wysiłku... Może przyznaj, że wcale byś nie chciał dziecka na stałe? Tydzień na tydzień to ok, bo i tak o wszystko mama zadba, ciuchy mu przygotuje, zakupy zrobi... dziecko nieważne w tym wszystkim...

Przecież ojcu je "oddaje". Drugiemu rodzicowi, który wobec dziecka ma takie same prawa i obowiązki, a nie komuś obcemu. I nie ucina z nim kontaktów, zabiera na weekendy, płaci alimenty... W czym masz problem? W tym, że tatuś ma wtedy za dużo na głowie i braknie mu czasu dla nowej pani? Na tym polega Twój problem, a nie na tym, że zależy Ci na dobru dziecka.

Dziękuje wszystkim za odpowiedzi. Ja dopiero mam chwile na napisanie czegokolwiek.
Po pierwsze ja chce się zajmować dzieckiem i mieć je na stałe u siebie. Zreszta już dzielenie sie opieka jest trudne bo zakładając rodzine mieliśmy być razem. A nie tak ze raz dziecko z mamusia raz z tatusiem. Dziecko mieliśmy po wielu latach razem głównie dlatego ze ja pochodzę z rozbitej rodziny i chyba miałam obawy aby stworzyć dziecku dobra rodzine. A jak widać nie we mnie był problem.
Najgorsze jest ze mąż nigdy nie skarżył się ani słowem ze coś jest nie tak zreszta sam powiedział ze nie był nieszczęśliwy i nie wie czemu tak się stało ze mnie zdradził. Tak samo jak nie wie czemuż decydował się porzucić rodzine - on praktycznie nic teraz nie wie.
Co do opieki to nie ma on zbytniego zapału ale może będę w stanie się z nim dogadać. Ona jeszcze z nim nie mieszka wiec to może się zmienić. Ona nie ma dzieci.

Mam dużo żalu i bólu i smutku o to co zrobił i w jaki sposób ale wiem ze ratowanie czegokolwiek nie miałoby już sensu bo nie byłabym w stanie uwierzyć ze to znów się nie stanie. Poza tym okropne jest ze umawialiśmy się na bycie rodzina na stworzenie dobrego domu naszym dzieciom a on zwyczajnie zwiał i zostawił mi wszystko na głowie. Strasznie to przykre.

To czego jeszcze nie umiem „przeskoczyć” to fakt ze ona w którymś momencie będzie mieć styczność z moim synkiem. I nie chodzi o to ze ona coś mu zrobi ale ze w ogóle będzie z nim miała kontakt. Co jak co ale ona przyczyniła się w sporej mierze do rozbicia rodziny i nie przejmowała die dzieckiem nic a nic. Wręcz powiedziała ze ona dziecku krzywdy nie zrobiła i ze dziecko to problem rodziców. A teraz ktoś taki ma bawić się z moim dzieckiem jakby nigdy nic? I wiem ze nie jestem w stanie temu zapobiec ale boli mnie ze to i chciałam wiedzieć jak mamy w podobnej sytuacji sobie z tym radzą.
Ja ojcu nie chce utrudniać kontaktów z dzieckiem. Jedynie nie wiem jak znieść jej obecność w życiu mojego maleństwa.

I jeszcze w ramach wyjaśnienia - ja cały czas karmie dziecko piersia i nie zamierzam jeszcze przestawać. Planowałam karmic do czasu aż dziecko będzie miało około 1.5 roku chyba ze samo przestanie chcieć wcześniej. I nie zamierzam tego zmieniać tylko dlatego ze jego ojciec zmienił założenia co do roli w naszej rodzinie. Wiec tym bardziej teraźniejsze kontakty są utrudnione bo ojciec dziecka nie może go zabierać ot tak. I ja jakoś staram się tolerować jego obecność żeby miał cały czas kontakt z dzieckiem ale on raczej czuje się w obowiązku przychodzić do niego. W ogóle to bardzo świeże i skomplikowane i bardzo jeszcze boli. Także wszelkie rady jak to przetrwać byłyby pomocne. Ale dyskusje z kim ma być dziecko itp. Nic nie wniosą bo ja chce żeby dziecko mieszkało ze mną. Ja mu chciałam stworzyć pełna rodzine a teraz stworze mu taka jaka będę umieć. I chce żeby jego ojciec był jego ojcem i miał taka role w jego życiu ale nie wiem jak to zrobić i jak przetrwać ten bol, jak pozwolić jej na kontakt z moim dzieckiem. I tak ja cały czas muszę się starać żeby ojciec dziecka się nim zajmował co jest trudne po tym jak mnie potraktować i jak mnie oszukiwał.

Autorko, nikt nie każe Ci oddawać dziecka, po prostu w takim kierunku potoczyła się dyskusja - ale to nie chodziło o to, że koniecznie masz tak zrobić Tym bardziej, jeśli tego wcale nie chcesz. Tak czy siak - mimo problemów emocjonalnych w tej chwili, zadbaj o alimenty, żebyś za chwilę nie wylądowała z ręką w nocniku, skoro tatuś jakiejś szczególnej miłości do dziecka nie przejawia. Kontakty kontaktami, a życie życiem.

A jak to wszystko przetrwać... chyba nie ma uniwersalnej rady... trzymam za Ciebie kciuki

Czy może mi ktoś wytłumaczyć jak można myśleć, że zostawienie żony i małego dziecka dla 1,5 miesięcznej znajomości może być romantyczne dla kochanki? Jak można sie nie bać, ze taki facet Tobie zrobi to samo? I że skoro on nie ma na tyle odpowiedzialności żeby zajmować się dzieckiem to jak będzie odpowiedzialnym facetem dla Ciebie?
Czy są tu jakieś kobiety które tak właśnie myślały o facecie który dla nich porzucił rodzinę? I czy na dłuższą metę to faktycznie okazało się takie romantyczne? Nie chcę oceniać tylko chciałabym poznać autentyczne historie i punkt widzenia drugiej strony.

Masz rację, nie sprawi. Ale ciężko jest coś takiego zrozumieć. I zaakceptować. Trudno mi zrozumieć jak można nie przejmować się inną kobietą i dzieckiem a wręcz uważać to za coś romantycznego.

Wiem, że to mojej sytuacji nie zmieni ani nie poprawi. I nikt nie odpowie mi co siedzi w jej głowie. Ale mam takie dni gdzie potrzebuję jakiś odpowiedzi.

Pewnie tak. I w sumie też to wiem. Chyba szukam jakiegoś pocieszenia w tej całej trudnej sytuacji.

A jak ty sobie radzisz ?

On już się wyprowadził i znalazł mieszkanie dla nich. Ona jeszcze z nim nie mieszka ale to dlatego ze ona jest z innego miasta i tam jeszcze musi wszystko dopiąć i potem ma się tu sprowadzić. Podobno to kwestia tygodni. Ale ciagle się odwiedzają.
Rozwodu nie ustaliliśmy jeszcze bo żadno z nas nie miało czasu. Ja planuje w najbliższym czasie skontaktować się z prawnikiem i zobaczyć jak to wyglada z rozwodem z orzeczeniem o winie. Alimenty już mamy ustalone i jak na razie płaci. O t się zatroszczyłam w pierwszej kolejności.
Tak on odszedł już na amen. Zreszta ja już i tak nie byłabym w stanie z nim być po tym wszystkim co zrobił i nie chodzi o sama zdradę ale o to jak bezwzględnie mnie potraktował i dalej traktuje. Innymi słowy - nic ale to absolutnie nic co mnie dotyczy juz go nie obchodzi. Sama muszę dbać o swoje sprawy. A i dzieckiem interesuje się tylko jeśli nie ma swoich spraw na głowie. Tzn przychodzi do niego regularnie ale jedyne co robi to się z nim bawi, zabiera na spacery karmi, myje i czasem usypia. Reszta jest na mojej głowie.
I tak jestem na niego zła i wiem ze to on nas porzucił. Jeśli chodzi o nią to nie umiem zaakceptować faktu ze ona niedługo się tu sprowadzi i będzie mieć kontakt z moim synkiem. On musi mieć kontakt z dzieckiem bo to jego ojciec. Ale ona jest nikim dla niego a wiem ze zaistnieje w jego życiu.
Zdaje tez sobie sprawe ze ich relacja może przetrwać lub nie, ale to już mnie nie obchodzi. Ja zwyczajnie nie chce mieć z kimś takim do czynienia. Z nim w sumie nie chce jeszcze bardziej ale wiem ze dla dobra dziecka powinnam sobie ułożyć z nim jakoś relacje.

Ogólnie staram się isc do przodu. Niedługo wracam do pracy wiec jeszcze większa stanilizacje osiągnę. Ciagle tez wychodzę spotykam się z ludźmi. Dostałam dużo zrozumienia i wsparcia. Chodzę tez na terapie żeby mieć się gdzieś wygadać. Na forum pojawiłam się bo miałam potrzebę porozmawiania z kimś o podobnych przeżyciach.

Niby wiem to wszystko ale teoria teorią a praktyka praktyką. Wiem, że on jest niedojrzały i egoistyczny. Szczególnie, że jak to ciągle mi powtarza - "Przecież ja tego nie planowałem". I to go ma wszystko załatwić.
I tak skupiam się na dbaniu o siebie i dziecko ale pewnie minie sporo czasu zanim to wszystko przestanie boleć.

Co do kochanki... Wiesz, ja myślę, że tutaj akurat facet musi takiej kobiecie nieźle w głowie namieszać. Opowiada jej jak bardzo był nieszczęśliwy w związku, jaka okropna byłaś... I ona pewnie niemal się czuje, że uratowała go od tej strasznej kobiety, z którą był. Tak, jak obserwuję, zwykle się to odbywa. Na pewno nie jest bez winy i absolutnie nie musisz jej rozgrzeszać za swoją i przede wszystkim dziecka krzywdę, ale to Twój mąż jest sprawcą, winnym... i rzeczywiście to on ponosi odpowiedzialność za to, co się stało.

Mam wątpliwości co do długości trwania ich romansu. Jakoś podpadające mi się wydaje, by ktoś po 1,5 miesiąca znajomości podejmował tak radykalne kroki. Może wszystko się zaczęło jeszcze jak byłaś w ciąży? Nie przyzna się oczywiście do tego, bo jak tu się przyznać, że się zdradzało kobietę, która spodziewała się jego dziecka.

Zadbaj o ten rozwód z orzeczeniem o jego winie. Nie zwlekaj z tym. Teraz, kiedy skupiony jest na nowym związku, rozwód będzie mu na rękę i być może nie będzie robił problemów z przyjęciem na siebie odpowiedzialności. A rzeczywiście po czymś takim nie zasługuje na powroty.

No i angażuj go w wychowywanie dziecka, wymagaj! To dziecko jest jego w 50% i ma wobec niego obowiązki takie same jak Ty. Nie zgadzam się z tym, co mówi Hrefi. Że on ma nowe życie i nowe obowiązki. Jego kobieta chyba wiedziała z kim się wiąże i że jej ukochany ma już wcześniejsze zobowiązania. To absolutnie nieuczciwe, że on sobie organizuje nowe życie, a Tobie zostaje 99% opieki na całkowicie wspólnym dzieckiem.

Poza tym fajnie że wychodzisz do ludzi i żyjesz. Tym bardziej zadbaj o zakończenie spraw między Wami. Może z czasem będziesz chciała się z kimś umówić, choćby po przyjacielsku. Pamiętaj, że on takie sytuacje może wykorzystać... i wmawiać później w sądzie, że Ty też go zdradzałaś. A z tego co wiem, żeby uzyskać orzeczenie o winie, trzeba sąd przekonać, że wina naprawdę w pełni jest po jednej stronie.

Żal do niego jest uzasadniony. Jest egoistą. Gdyby był porządnym facetem nie dopuściłby do rozwoju uczuć. Zanim pojawia się miłość, mamy sporo czasu na decyzje czy umówić się z kimś np. na kawę, czy wdawać się w znajomość...
Dziecko jest jeszcze małe i może nie czas na obarczanie go wiedzą na temat rozstania... choć ja jestem przeciwnikiem brania "dla dobra dziecka" części odpowiedzialności na siebie. To znaczy ja nigdy swojemu dziecku nie wmawiałam, że ot rodzice się nie kochają i kłócili się i wspólnie postanowili się rozstać. A czemu ja mam brać odpowiedzialność przed dzieckiem za jego rozwaloną rodzinę? Czemu dziecko ma mnie choćby podświadomie winić, że tatuś już z nami nie mieszka? Niech tatuś pokutuje i szuka wybaczenia, to jego broszka.

Tak, love... nie karmelowa;-(
A nich idzie w piz... ! Takie coś jak on, to marnowanie życia...

Annax a mogę spytać jak u Ciebie wyglądały kontakty Waszego dziecka z kochanką męża? Czy bez problemu na to pozwoliłaś? Czy ona nie miała kontaktu z dzieckiem? A Ty z nią miałaś jakąkolwiek styczność? Ja ogólnie wszystko jestem w stanie przetrawić i zadbać o siebie i dziecko, rozwód, alimenty(tak już ustalone jest wszystko prawnie) itd. Ale mam straszny strach przed kontaktami synka z kochanką męża. Nie mam ochoty żeby ona się do niego czy do mnie zbliżała. A już w ogóle przeraża mnie myśl, że oni będą się bawić w "kochającą rodzinę". Ona nie ma swoich dzieci bo nigdy nie chciała ich mieć ale z moim dzieckiem tak czy siak kontakt jakiś będzie mieć i to mnie przeraża.

Dużo osób mi mówi, że jak zrobił to raz to zrobi kolejny. Albo ona mu zrobi to co swojemu mężowi teraz. Więc w teorii wiem, że to może się powtórzyć. Ale to pewnie potrwa i w sumie mnie już to pewnie nie będzie obchodzić bo mam nadzieję, że do tego czasu moje życie będzie ułożone. Na razie jest to jeszcze trudne dla mnie ale i tak łatwiejsze niż kilka tygodni temu więc myślę, że czas mi pomoże

zawsze mnie zastanawia usilna wrecz samobojcza chęć pchania dziecka do takich ludzi na siłę
ktos mi to wyjaśni?

życzę powodzenia
ale eksperymenty na zywych organizmach nigdy nie koncza sie dobrze

Jesteś mądra kobietą to uczyni ciebie silniejszą- pewnego dnia twój ex to zrozumie na jego zgubę.

Dzięki Kejt38.

Bardzo madra wypowiedz. Powinna byc kopiowana na inne watki - dla msciwych rodzicow, ktorzy po rozpadzie zwiazkow chca grac wlasnymi dziecmi.