Jak to jest z tymi facetami?

Nie kłam, nie oszukuj, nie szukaj nikogo na siłę.
Bądź sobą a będziesz przyciągała ludzi takich jak Ty.

Patrz uważnie, co się dzieje wokół Ciebie i w Twojej relacji a szybko dostrzeżesz fałsz.
Ja od pewnego czasu szerokim łukiem omijam takie relacje - szkoda czasu i energii.

Omijam- obserwuje
I wlasnie z obserwacji pochodza moje rozkminy....

Hmmmmm, ja ( z tego na ile poznalam takich ludzi) obserwuje, ze oni sa przewaznie ze stabilnych rodzin- rozpieszczeni wrecz. Takie duze dzieci, co nigdy nie dorosly...( piotrus pan, wieczna ksieznivzka)

espresso łączę się z tobą w tych spostrzeżeniach  ja ci powiem więcej - miałem wieloletni romans z taką "wypaloną"
mężatką szukającą emocji, bardzo się mocno w to zaangażowałem bo to była moja bratnia dusza jeżeli chodzi o poszukiwanie coraz intensywniejszych przeżyć no ale w końcu również jej uczucie do mnie się wypaliło i obciąga teraz  kolejnemu dostawcy emocji..
tylko poczciwy mąż misiaczek nie zdaje sobie sprawy jakiego wampa ma w domu a może woli nie wiedzieć..  ta wiedza mogłaby go zabić

stary chłop a taki romantyk ;-)  doskonale cię rozumiem bo dla mnie też przez te kilka pięknych lat romansu liczyła się tylko ta niewyżyta mężatka, inne kobiety zupełnie mnie wtedy nie pociągały, no cóż też romantyk ze mnie ;-)
ona natomiast po 7 latach płomiennego romansu znała już na pamięć wszystkie moje słowa, gesty, sztuczki etc.  stałem się dla niej kolejnym nudnym i przewidywalnym facetem dlatego znalazła nowego, wcale nie musi być z nim szczęśliwa ale on może dostarczyć jej nowych nieznanych emocji

ups przepraszam Panią za stary chłop

peace

i to jest jak najbardziej naturalne i zrozumiałe, jesteś oldorando dojrzałą poukładaną kobietą w odróżnieniu od mojej kochanki "wiecznej dziewczynki" którą pociąga wszelkie tabu i która musi się dowartościowywać kolejnymi kochankami

Z tym kłamstwem i postrzeganiem więzi" emocjonalnej na wypaczonych zupełnie zasadach jest dokładnie tak, jak opisała Przyszłość.

Taka osoba przez całe swoje życie 'śpi', będąc kompletnie nieświadoma, że jedzie na programie. Program zakodowano we wczesnym dzieciństwie, a umacniały jego 'wiarygodność' (tzn. że to co obserwuje i bierze jako rzeczywistość taki wykolejony ktoś) kolejne doświadczenia życiowe, a skoro podobne przyciąga podobne to tylko  takie mógł przyciągnąć.

I jak wielokrotnie powtarzaliśmy sobie przy innych wątkach, taka osoba, dopóki nie 'rozkoduje' Programu - a wcześniej musi w ogóle dopuszczać taką możliwość, że on ISTNIEJE ale to jeszcze inna sprawa - to będzie poszukiwała dokładnie takich emocji od drugiej osoby, jakie kojarzy z miłością z dzieciństwa.
Ciągła niepewność, brak poczucia stabilizacji, bierna agresja (manipulacje, ciche dni, kłamstwa), etc.

Nie będzie też żadnym zaskoczeniem, że taka osoba zazwyczaj najgłośniej będzie zaprzeczała jakoby tego właśnie w relacjach szukała, a potem przyłapana na gorącym uczynku z kochankiem/kochanką spełniającą w 100% jej toksyczne potrzeby emocjonalne, wyprze się wszystkiego i zwali winę na nas, albo w ogóle do winy się nie po czuje, bo przecież - gdybyśmy nie byli tacy nudni..

Nie wiem z jakiego domu pochodził JP II, ale obstawiam, że nie było tam emocjonalnej patologii.

Co rozumiem przez emocjonalną patologię: przemilczanie problemów, o których wszyscy w rodzinie wiedza i ich dotyczą, odwracanie od nich uwagi - co prowadzi do kodowania w dziecku mechanizmów wyparcia.
Pośrednim źródłem patologii emocjonalnej są też paradoksalnie zachowania 'pozytywne', ALE uwaga - serwowane dziecku w bardzo określonym celu, tj. aby zmanipulować je, uspokoić i/lub podporządkować ich zachowanie pod wolę rodzica, jak np. przekupywanie: "Kupie Ci Wojtuniu tą zabawkę, bo widzę, że jesteś taki naburmuszony" - dziecko uczy się stosować szantaż emocjonalny, bo mu się to opłaca, jest za to nagradzane.
W przyszłości z dużym prawdopodobieństwem będzie uciekało z partnerem w ciche dni aby wymusić coś.

Inny przykład pozornie pozytywnych zachowań to przekonywanie synusia/córuni, że są najwspanialsi niezależnie od faktu, że mając 40 dychy na karku mieszkają z Mamunią, pomimo, że od dawna stać ich na wyprowadzkę - a już nawet mniejsza o wyprowadzkę, nie umieją utrzymać żadnego związku i Mamunia zawsze bierze stronę synka. Synuś może mieć swoje lata, a mamusia ekscytuje się każdym jego awansem w pracy i robi obiad z 4 dań, po czym synuś (lat 35 np. ) idzie do swojego pokoiku grać albo na piwko z kolegami.

Potem oczywiście wymaga od partnerki by bacznie zwracała uwagę na jego sukcesy i nie wymagała od niego by np. brał się za jakąś robotę, bo on będzie je "uczczał" na piwie z kolegami kolejne tygodnie.
Jeśli partnerka zacznie mieć z tym problem - prędzej wymieni partnerkę, niż wyprowadzi się od Mamusi, która jeszcze do cycka przytuli, cała szczęśliwa, że synek zostaje w domu, a przecież było już 'ryzyko' ew. rozdzielenia i ułożenie sobie życia z inna kobietą.

Taka Matka narcyza/Piotrusia zazwyczaj nawet nie musi być w jawny sposób nadopiekuńcza czy specjalnie kontrolująca. Często stosuje tzw. 'politykę miłości', która uzależnia syna niczym syreni śpiew - odsuwa od niego wszelką odpowiedzialność, wszelkie problemy "Synuniu, czego nie zrobisz - Mamunia zawsze jest po twojej stronie."
W przyszłości synuś nie potrafi rozwiązać 1 problemu, jaki wyniknie w trakcie związku i ucieka do mamusi, bo tam nie ma krytyki ani konieczności konfrontacji z realną sytuacją.

Można by wymieniać kolejne przykłady, generalnie chodzi o to że źródłem postawy Piotrusia Pana są ciągłe manipulacje Matki (serwowane bardziej lub mniej wprost) i chroniczne odmawianie synowi możliwości poznania prawdy n/t swojego zachowania w jakichkolwiek okolicznościach, taka matka zawsze będzie go chronić przed konsekwencjami jego własnych wyborów życiowych i umacniać jego przekonanie, że wszystko co złe, jest z poza niego, dlatego on sam ma prawo kompletnie nie przejmować się tym lub prędzej ukarać maluczkich niż zastanowić się nad tym, dlaczego ludzie mają z nim jakiś problem.

oldorando nie, tylko jest i będzie Ci trudniej nie będąc seksualną. Mężczyźni którzy pragna związków tego typu (przyjacielskiego) najzwyczajniej mają poważne deficyty, tak jak Ty masz deficyt bycia seksualną (wobec powyższego wzorca). Wiele razy zastanawiasz się co jest nie tak z Tobą czy światem. Tu jest odpowiedź, choć zapewne niepełna.

Niektórzy w każdej sytuacji zachowują się seksualnie,seksownie, a niektórzy jak dziecko,stary człowiek,człowiek wyzbyty seksualności. Przez to nie ma tego konkretnego przyciągania.

My możemy się rozwijać, ale ludzkość (ogół czy nawet przeciętny człowiek - większość) bazuje na tych właśnie prostych biologicznych odbiorach miłości zwanej pożadaniem. Tego żadna inteligencja nie wyrzuci z podświadomości, ponieważ stanowi odrębny twór. Człowiek z instynktu korzysta zawsze w sposób niekontrolowany (nie można tych procesów zatrzymać tak jak trawienia, czy tego że patrzymy na coś i nam się to podoba, albo jemy coś i nam to smakuje), a tutaj pożądanie buduje niepewność i bardzo prymitywne zagrywki (zwierzęce, instynktowne, prostackie często nawet). Ludzie w większości korzystają z programów narzuconych przez społeczeństwo (normy społeczne w większości są manipulacją ludzi postawionych wyżej), rodziców, towarzystwa. Większość jedzie na autopilocie, kompletnie sie nie zastanawiając jak, co i dlaczego, ale też nie potrafiąc nad tym zapanować i dogłębnie zrozumieć. Instynktu nie wyrzucimy. Działamy jak maszyny. Jak mamy zapładniać to organizm jest na to nastawiony, ciągle produkuje to co niezbędne do przetrwania i wyszukuje odpowiadające nam jednostki do zaspokojenia żądz. Nie musi to być zaspokojenie seksualne, ale ciągle jesteśmy na coś nastawieni. Ciągle czegoś pragniemy. Spróbujmy to wyrzucić? Nie ma możliwości. Głód musi być zaspokojony.

Instynkt to też uproszczenie sprawy, ponieważ czy manipulacja, kłamstwa, tajemniczość są instynktowne? Czy zwierzęta nie posiadające naszej inteligencji manipulują? Nie raz udowodniono, że kobiecy program potrzeb seksualnych (miłosnych) jest uzależniony od hormonów. Kobieta będąc uzaleznioną od hormonów (one mają panowanie nad nią, ona nad nimi nie) jest prowokowana do zachowań manipulacyjnych w czasie największego zapotrzebowania na seks i zapłodnienie. Może to być też zachowanie niedojrzałe pokazujące bezradność danej osoby. Ktoś powie, że to normy nam to narzuciły. Nie. To że kobieta w większości nie inicjuje, a tylko wysyła sygnały (typu uśmiech, spojrzenie), a to do mężczyzny należą bezpośrednie kroki - to jest nie narzucone społeczenie, a przez biologię. I jeśli zachowujemy się biologicznie, to mamy biologiczny sukces zwany sukcesem reprodukcyjnym, co jest totalnym zaprzeczeniem stałego, stabilnego związku. Tak jak mężczyzna słaby jest przez większość kobiet traktowany z pogardą, odtrąceniem. Kto nam to narzuca? Nikt. Instynkt. Słabi umierają, bo mają słabe geny, choć dziś rozmnażają się w związkach z rozsądku lub w stanie upojenia. Zachowując się słabo zachowuje się nieseksualnie, a to pokazały poprzednie historie: męzczyzna stał się stabilny, pewny, nudny, dał jej to czego chce (społecznie, nie instynktownie, biologicznie). Ona dostała nad nim kontrolę, czego chciała logicznie, ale podświadomie (biologicznie) nie. Tak wiele kobiet próbuje posiąść i wychować sobie mężczyzne w związku, robiąc z niego pantofla. I jeśli zrobi, to oczywiście wina mężczyzny bo jest słaby i dał sobie wejść na głowę. Kobieta wtedy daje sobie prawo do odejścia i szuka tego który nie da się wychować, jednocześnie stale próbując to robić (WALCZY Z NIM! to nie jest stabilny związek).

Jeszcze inna sprawa, że my musimy mieć mnogą osobowość w różnych sytuacjach. Inaczej zachowywać się do rodziny, inaczej w pracy, inaczej ze znajomymi i inaczej gdy chcemy podrywać.

Zachowujesz się jak kolega zostajesz kolegą. Zachowujesz sie jak koleżanka zostajesz koleżanką. I tu znowu musimy mieć wyuczone jak zachowywać się by reagowano na nas seksualnie. Seks to jedna z najprostszych form instynktu, który wzbudzany jest procesami chemicznymi, które są wyuczone. Tak jak chemiczny jest stres, ponieważ czegoś się boimy. Tyle że strach jest w największej części nauczony tu i teraz (rodzina, otoczenie), nie instynktownie (pra pra prapodświadomość). Na strach więc mamy większy wpływ niż na coś co zostało nam dane jak spadek. Tak jak nie da się wyleczyć, przynajmniej na dziś, homoseksualizmu, tak dziś nie ma możliwości by wyłączyć podniecanie się danymi bodźcami. Kochanie stabilne jest dziś brane jako przyjacielskie, braterskie. Dozwolona jest tutaj poligamia, nie ma przesadnej zazdrości (objawiającym się bardzo dużym bólem!). Biologiczne zakochanie jednak wpędza w depresję, w potężny ból, jeśli nie jest zrealizowane (odwzajemnione). I na to leku nie znaleziono. Tak jak na to by nie "wyparowało" po jakimś czasie, by natura dała nam możliwość do kolejnego przedłużenia gatunku z kimś innym (inne DNA, być może zdrowsze, lepsze). Natura nad nami ma kontrolę, nie my nad nią.

Co ciekawe to właśnie kobiety częściej zakochują się w taki sposób będąc przyciąganymi przez huśtawki niepewności, ponieważ same posiadają takie cechy. Mowa i manipulacje (emocjami) są wynalazkiem kobiet. Mężczyźni posługiwali się znakami i siłą fizyczną. Nie dziwią wczesniej przytoczone historie obu szalonych panów, którzy byli rozchwytywani, a kiedy stali się mniej szaleni przestali być seksualnymi. Sam ślub potrafi mocno studzić emocje, o urodzeniu dziecka nie wspomnę. Być może jest to konkretny typ osobowości, ale jak sie często okazuje są to bardzo atrakcyjne kobiety. Cwane i inteligentne. Inteligentne w ten sposób, że manipulują bardzo świadomie. Może zauważacie to bądź nie, ale na szczycie bardzo często są ludzie którzy manipulowali innymi, którzy podwyższali sobie wartość kosztem innych, egoiści. Egoista jest nastawiony tak: dam coś, ale tylko gdy przyniesie MI to zysk. Osoba z otoczenia nie widzi tego ukrytego dna, tylko widzi że dana osoba daje, a że nie wie że ma to swój egoistyczny cel. Od lat obserwuje się, że piętnowane są osoby dobre, empatyczne, wrażliwe, dawcy, ciche osoby, słabsze. Ludzie szukają ofiar w otoczeniu jak zwierzęta. Ktoś powie, że to wyniesione z domu. Być może. Ja powiem że to wyniesione z lasu. I ci którzy piastują najwyższe stanowiska mają najwięcej zwierzęcych zachowań. I co ciekawe ci słabsi do nich lgną(pożądają ich).

Kodują. Opiekunczosc to wychowanie kobiece, gdzie to dobro się wykorzystuje to zaspokojenia własnych potrzeb. Brak męskiego wzorca odpowiedzialności i świadomości, działania. Nadopiekunczosc to juz zaborczosc i kontrola. Ciągłe napięcie. Taka osoba musi mieć ciągłe poczucie kontroli swojej rzeczywistości, więc buduje przewagę (swoje bezpieczeństwo) manipulacjami.

Wypieranie wytłumaczyła Elle, co jest jedną z najskuteczniejszych broni. Jest jeszcze coś takiego jak PROJEKCJA. Możnaby to rozwinąć, ale to pozwala zrzucić odpowiedzialność na innych za swoje błędy/wady.

Nie wiem. Sama o tym piszesz. Odróżnijmy relacje które miewasz, od tych z hormonalnym przywiązaniem, którego zerwanie powoduje ból (nierzadko zabijający). Ci mężczyźni mogą tego oczekiwać, a słyszą, że zaczyna się to od manipulacji.

Jak skomentować?

Tu jest jeszcze jeden ciekawy aspekt.

Parkinsonicy mają niski poziom czegoś co można nazwać "novelty seeking".

Rodzimy się z gotową ilością komórek produkujących dopaminę. Jedni startują z wyższego poziomu inny z niższego. W miarę lat może ich tylko ubywać. Zmniejszenie ich ilości o około połowę daje objawy motoryczne parkinsona, ale na dziesiątki lat wcześniej widoczne mogą być inne objawy - szczególnie ciekawe są te związane ze zmianami osobowości.

Możemy uczyć się probabilstycznie (patrz mój post wyżej) przez nagradzanie i przez karanie. W sytuacji typowej zarówno kary jak i nagrody mają "moc sprawczą". Jednak w miarę spadku poziomu dopaminy, ciężej uczyć się przy użyciu jej wzrostów - czyli przez nagrody. W związku z tym główną moc sprawczą mają kary.

W konsekwencji obserwujemy człowieka z zapotrzebowaniem na pozytywną stymulację, ale koncentrującego się na unikaniu KAR. Jednym z objawów jest niechęć do nowych bodźców, ryzykownych zachowań w których można coś zyskać ale i coś stracić. Właśnie dlatego unikają nowości.

Bo NOWE oznacza dla zwykłych ludzi możliwość nagrody przy ryzyku kary. U kogoś u kogo "nagrody nie działają" oznacza tylko RYZYKO KARY. Dlatego unika nowości.

U niektórych osób z parkinsonizmem podanie dopaminy w celu leczenia objawów motorycznych powoduje ZBYT DUZE podwyższenie "uśrednionego" poziomu dopaminy. Tym razem łatwo - sytuacjach nagrody podwyższyć sobie jej poziom. Uczenie się przez kary (obniżona dopamina) przestaje być skuteczne - szczególnie widać to jeśli wystartowano ze zbyt dużej dawki (teraz najczęściej "jedzie się" na możliwie najniższych - nie zawsze tak było). W konsekwencji u leczonych parkinsoników rozwijały się dziwne objawy - w szcególności zaburzenia kontroli impulsów - podejmowanie NOWYCH RYZYKOWNYCH aktywności - w tym uzależnienia od hazardu, narkotyków, seksu. Kary traciły moc regulacyjną - przestawały być skuteczne bo dopamina nie spadała do odczuwanego jako kara poziomu. Zamiast tego moc kontrolującą procesy uczenia się nowych zachowań miałą NAGRODA - ta stawała się na tyle nagradzająca że rozwijały się wzorce w których - pacjent nie patrzy ILE MOŻNA STRACIĆ ALE ILE MOŻNA ZYSKAĆ. To odwrotność lęku przed poszukiwaniem nowości.

Podsumowując: poszukiwanie nowości - ale też silnych nagradzających wrażeń bez oglądania się na koszt zależy też od konstytucji człowieka - tzn od tego jaki układ nagrody zaserwuje mu okres budowania się systemu nerwowego. Bazowo wysoki poziom dopaminy sprzyja zachowaniom ryzykownym nie patrzącym na skutki. Niski zaś unikaniu nowości. U podłoża tego mechanizmu jest uczenie się probabilistyczne i warunkowanie. Kary i nagrody mają zwykle zrównoważoną "moc" regulującą procesy uczenia się wzorców zachowań. Przewaga roli kar ("kara bardziej karząca" - niska bazowa dopamina) daje UNIKANIE NOWOŚCI - nudne i jednostajne życie według jednego wzorca. Wysoka dopamina ("nagroda bardziej nagradzająca") daje ekstremalne zachowania skupione na poszukiwaniu przyjemności bez oglądania się na straty.

Najlepiej mieć "po równo" :-) - tak aby zakres możliwych zmian poziomu dopaminy "pokrywał" zarówno spektrum kary jak i nagrody w równym stopniu (zwykle nieco ze wskazaniem na kary). Ale nie zawsze tak jest - patrz poniżej:

Wrzucam schematy:

Rycina 1:

_    Poziom dopaminy dający subiektywne poczucie Nagrody
.|
.| Zakres wahań poziomu dopaminy u osoby
.| z zachowaniami ryzykownymi poszukującej przyjemności bez patrzenia na koszty
.|
.
.
.
_ Poziom dopaminy odczuwany jako kara

Rycina 2:

_ Poziom dopaminy dający subiektywne poczucie Nagrody
.
.
.
.|
.| Zakres wahań poziomu dopaminy u osoby
.| unikającej nowości kierującej się lękiem prze karą
.|
_ Poziom dopaminy odczuwany jako kara

Podejrzewam, że zrozumienie tego ułatwiłoby paru osobom życie...

To prawda. Bardzo dobrze, że to doprecyzowałaś Ta ambiwalencja w poczuciu wartości narcyza jest też doskonałym przykładem na to, że podświadomość potrafi bez problemu realizować z pozoru wykluczające się programy w jednym czasie  , o czym wspominałam chyba gdzie indziej.

Rynki finansowe to nie hazard to czysta psychologia, bo rządzą nimi strach i chciwość. Trzeba się "wczuć" w nastroje inwestorów, polityków i tzw. leszczy, a na końcu każdy makler powie Tobie, że analiza techniczna dyskontuje wszystko a trend my friend

Sam znasz syna najlepiej i wiesz, ile w nim strach a ile chciwości, a jeśli jest "pośrodku" to z uwagą ustawia SL i TP (Stop Loss, Take Profit)

Z pewnością pomocne jest w tej dziedzinie uczenie probabilistyczne. Jak czytałam przykład z góralem to jakbym czytała o sobie

Żeby "znależć" się w tradingu potrzebny jest wyższy niż przeciętnie poziom otwarości i akceptacji ryzyka, który faktycznie bliski jest hazardzistom. W swoim życiu zawodowym spotkałam sporo osób, które nie wytrzymały ciśnienia, wypaliły się. Jednak ci, którzy "odnależli" się w tym świecie na różne aspekty zwracali uwagę, np. Mi zależało na sprawdzeniu się, zweryfikowaniu, czy moja analiza, ocena, wybór i decyzja były słuszne :-)

Sukces uzależniony jest od wielu czynników.
Oczywiście, że background w postaci analizy statystycznej i wiedzy z zakresu inwestowania jest konieczny, ale to tylko jeden z elementów, bo obok wiedzy i doświadczenia niezwykle istotne są predyspozycje osobowościowe, odporność na stres, samodoskonalenie, pasja, konsekwencja.

Prawdę mówiąc, NewConnect nie leży w obrębie moich zainteresowań - to bardziej miejsce dla indywidualnych graczy (niska płynność). Nigdy nie angażowałam się prywatnie w inwestowanie, gdyż wymaga to ciągłej uwagi i pilnowania pozycji, a ja chcę trochę pożyć.
Rozumiem, że Twojego syna pociąga trading :-), ja nie chciałabym żeby moje dziecko realizowało się w ten sposób - chyba nazbyt dobrze znam ciemną stronę mocy.
Jednak Twojemu synowi życzę powodzenia, jeśli taką drogę wybierze :-)

Wiesz, to świetny pomysł :-)
Ja często zastanawiałam się, dlaczego inni "nie widzieli" tego, co dla mnie jest klarowne i oczywiste, a najgorsze było to, że nie potrafiłam logicznie wyjaśnić i uzasadnić, dlaczego tym razem rynek zachowa się tak a nie inaczej i dlaczego te a nie inne czynniki zaważą. Krążyły nawet pogłoski, że jestem czarownicą :-D