Moje zdrady (Netkafejka) - Netkobiety.pl

powieki zaczynają robić się coraz cięższe, może to smuteczek
a może Tokaj im pomógł ?
dobrej nocy Wam życzę
sobie - również

Uwaga!
Liczna populacja bocianów oznacza także przyrost demograficzny... ;-)))

Dobranoc, Inko!

Kolorowych, spokojnych snów In_Ko

A możemy tak bez numerowanych miejsc i liczebników porządkowych? Baaaaaardzo proszę :-)
Jestem okropnie słaba z matmy. Wprost debil ze mnie.
Nie można ze mną liczyć, ale na mnie - mam nadzieję, że tak ;-)))

niestety nie zanurzyłam nawet małego palca plaże zamykają tam o 18, baseny w hotelu (najwiekszym w kurorcie) też, a że pracowaliśmy do 18, to pozostały mi marzenia o następnym razie

tę muzyczkę to nam krówka bobaski dobrała, u mnie przeszła mi na kawałek dzisiejszego dnia, dopiero długa rozmowa z córką zmieniła mi linię melodyczną na jeszcze weselszą
a wczoraj tak się naćpałam ruchem, że spałam 11 godzin

Auroro nie miej w najbliższej przyszłości żadnych pożegnań plizzzzz

To może ja zostanę w tym barze piwnym przy wejściu do parku i na Was zaczekam, bo zdaje się, że za nic nie zdołam dotrzymać Wam kroku...

Dzika radość mnie ogarnęła ;-)))
Proszę odhaczyć moją obecnośc ;-)

i bardzo dobrze widziałaś

dobrej nocy wszystkim nocnym markom

Śpij smacznie, Dobra Energio!

(przed snem, nie zapomnij wyłączyć generatora prądu ;-)))

No to już się cieszę. To tylko z pozoru wygląda na długi dystans... jak się zacznie, to w takim towarzystwie nie wiadomo kiedy dochodzi się do celu...

Dobrze, dobrze... Marszobiegi kojarzą mi się z moimi pogoniami za środkami komunikacji miejskiej. Tę dyscyplinę uprawiam bardzo często w drodze do mojej fabryki, ale to są biegi sprinterskie, a więc na krótki dystans, a ten park ma 50 hektarów! ;-)))

OK, najwyżej zasiądę w gondoli, obok Bobinki i będę dzielić z Nią nieopisaną radość ;-)))

Jeśli o mnie chodzi, to nie mam nic przeciwko...
Ja udaję, że mam ten komfort i duży wybór środków komunikacji, to nie urządzam sprinterskich biegów za autobusem, czy tramwajem... Przecież zaraz będzie następny...

Człowieku Kochany, kiedyś wybór szkoły przypominał grę w totka. Z mojej klasy maturalnej tylko jedna na ponad 30 osób pracuje w wyuczonym zawodzie, a inna jest teoretykiem - wykładowcą tej dziedziny na polibudzie. Cała reszta padła bardzo daleko od jabłoni ;-))) To dopiero dzisiejsze czasy kształcą dzieci od maleńkości do zawodu wybranego dla nich przez rodziców... ;-))) Józio ledwo jeszcze sprężynuje na nóżkach, kurczowo trzymając się szczebelków łóżeczka, a już rodzice wiedzą, że będzie notariuszem z własną kancelarią.

Miał chyba trzy żony, więc zna się chłop na kobitach jak mało kto. Lubiłam go mimo jego seksitowskich tekstów. Myślę, że wyczuł we mnie czupurka, który łatwo się irytował takimi wypowiedziami, no i dlatego chętnie odsyłał mnie do garów...

A podlegałeś dylatacji czasu? ;-)))

Lubię, jak tak piszesz, Excop. Chyba właśnie takich rozmów zabrakło w moim życiu. Takiej mądrości, jak Twoja.
Uciekłam wgłąb siebie.
Okopałam się.
Zaopatrzyłam w "amunicję".
Postawiłam na defensywę.

W "wojnie", którą sama sobie wywołałam poległam z kretesem.

Nowe otwarcie, powiadasz...
Hm... już skrzypię jak otwierana szafa gdańska ;-)))

Odpoczywaj Excop po trudach podróży...
Dobrej nocy

Dobrej nocy, Excop. Niech Ci się przyśni to gospodarstwo.

Dobranoc Starr, dobrego tygodnia.

Dobranoc Kafejko.

Może dzisiaj rytmicznie wejdziemy w sen? https://youtu.be/Y8Mw-WmLou0

Dzień dobry Gospodarzu & Company. To Wy się spotykacie realnie? Też bym chciała….do ogrodu Baronowej, na boso, w długich, letnich kieckach, z dzieciakami, psami, kotami, muzyką Zorzy i Starra, malinami Okruszynki, mądrością i ciepłem Excopa, dobrym nastrojem Anny, opowieściami Luc, jedzonkiem Baronowej, słowami Przyszłości, powakacyjną tęsknotą Inki. Z podróży wróciłam, był urok, było słońce, był spokój, było pływanie, wiosłowanie i długie wędrówki. Nie było rozmów z dorosłymi, i dobrze. Teraz powrót i dużo tematów do poogarniania. Jutro po raz kolejny i ostatni idziemy do pierwszej klasy. I będą białe kokardy, to jeszcze udaje mi się przeforsować w stroju moich pierwszoklasistek. Białych podkolanówek i czarnych lakierek, niestety nie. Lata mijają a cały czas jestem pod wpływem uroczej książeczki o Bułeczce i Dziuni i obrazka jak obie z kokardami, białymi bluzeczkami, czarnymi fartuszkami, w czarnych bucikach i białych podkolanówkach, z tornistrami idą do szkoły… Sama też miałam kokardy.:), choć włosów długich nie miałam. (Mama stosowała metodę częstego podcinania, żeby się włosy wzmocniły). Nie pamiętam tylko czy miałam sukienkę czy fartuszek. Pamiętacie swój pierwszy dzień w szkole? Panowie mieli białe koszule i aksamitki? A Panie warkocze? Długie włosy zapuszczane do komunii? A tornister? Pamiętam, ze miałam bordowy, chyba skórzany i piórnik z DDR – u, a tam pachnące chińskie gumki, które niczego nie mazały i bibuła w każdym zeszycie – pochłaniacz kleksów.
Zorza – co za pamięć!!! Oprócz Ciebie znam tylko jedną osobę, która w taki nieziemski sposób zapamiętuje ludzi, i jest nią moja lek. rodzinna, która w pierwszej kolejności leczy dusze, lubi ludzi i swoją pracę. Dziękuję za opowieść o przeszłości i wyborach, bardzo mnie poruszyły, i wśród różnych wątków zatrzymało mnie jedno zdanie o Mamie i jej słowach. Akurat stała przede mną córka, której kończył się kilkuletni związek. Bardzo trudno w takich sytuacjach mówić do dziecka i jednocześnie nie mówić. Przysłałabym ją na rozmowę do Excopa.
Boronowo – czytasz sagę kryminalną Camilli L? Super, że nie popadłaś w szaleństwo poradników. Jesteś dzielną kobietką. Przy pierwszym dziecku tak byłam przerażona, że spać nie mogłam, kompletnie nie wierzyłam w siebie. I też pojawiły się różne lęki. Pewnie dzisiaj zdiagnozowano, by u mnie coś w rodzaju depresji poporodowej.. Zabrakło wtedy kogoś kto mi powiedział, żebym intuicji zaufała, że dam radę. Blisko była tylko ta „druga mama”, która z nieznanych mi powodów uważała, że nie istnieje żadna czynność, którą wykonałabym dobrze. A przecież poza faktyczną patologią każda kobieta potrafi wspaniale zająć się dzieckiem. Bobaska trafiła na mamę z górnej półki.         
For Starr http://www.wykop.pl/link/350446/recepta-na-hit-4-akordy-kabaret/

dobry wieczór,
a właściwie do której trwa wieczór ?
bo może to już noc ...
patrząc na mojego ślubnego, zaczęły ogarniać  mnie wątpliwości, bo chrapie chłopina przy TV aż się mury w drgania wdały
hej Luc

no ja to dzisiaj dogrzana zostałam, matko kochana jaki upał w mieście uciążliwy jest, od klimy w aucie pewno jak to zwykle u mnie bywa, katar jak nic złapię
w pracy miły chłodek w moim gabinecie panuje, bo od północy na szczęście okna ma, dało radę przeżyć

Witaj Luc
Nie ukrywam, że zazdraszczam żeglowania po morzu, niezależnie od tego czy ono Jońskie, czy Japońskie, ale po moich ostatnich przygodach na Zalewie, wszystkie hardcory są mnie w stanie całkowicie zniechęcić...

Witaj In_Ka

Na mojego czuja, to wieczór jest przez całą noc...

Pewnie dobranockę oglądał...:D

hej Luc

Jeszcze kilka dni takiej "gorączki" nas czeka... Ale ile, tego pewnie nikt nie wie... Pełnia zawsze ściąga ekstremalne temperatury. Latem wysokie, a zimą niskie... To taka moja obserwacja...

pierwszy dzień w szkole...
byłam dzisiaj u fryzjera, no cóż skończyło się życie "Jańci" na wsi trza się w miastową damę przemienić
i czekałam ponad godzinę do mojej Agnieszki, ponieważ klientce przede mną nijak oczekiwany kolor na głowie nie chciał zaistnieć i cały rytuał się przeciągał
ale mogłam sobie do woli obserwować dzieciaki z mamusiami do szkoły się szykujące, zaliczając fryzjera
oj biedne te mamy, całe w stresie
dzieciaki luzik
Kubuś pierwszoklasista zapatrzony w lustro robił miny, zaklejając sobie dziurę po mleczaku gumą do żucia
mama Kubusia przerażona strofowała bez przerwy synka - a siedź spokojnie, o matko uspokój się, na litość boską ja zwariuję, jak ty dasz radę w tej szkole, itd.
Mateuszek chciał koniecznie mieć taką fryzurę jak Jasiek ale mama nie chciała się zgodzić, bo co sobie o tobie synku pani pomyśli ( ciekawe co ten Jasiek ma na głowie)
Ania opowiedziała dokładnie w czasie strzyżenia jaki ma plecak, piórnik, kredki i ... nową lampkę oraz jak mama ciągle się martwi, jak ona sobie poradzi w tej szkole
a przecież Ania wszystko wie co i jak bo Ala jej opowiedziała

jutro luzik
po pracy uciekam z miasta
no nie mogę tak całkiem przestawić się od razu  i moje kwiaty bez wody uschną
a księżyc rzeczywiście w sobotę świecił bajecznie - biała noc była

A może tak? https://youtu.be/9Lo973acmBg

Ale to samo życie... dzieci chcąc odpocząć od swoich dzieci, podrzucają wnuki dziadkom... szczególnie widać to nad morzem, po sezonie. W zasadzie tylko dziadkowie z wnukami tam jeżdżą wtedy... no są jeszcze windsurfujący studenci

Jak sądzę, do skutku...

No to dobranoc ;-)))

Witaj, Złata!
Oczywiście, że pamiętam. 1 września 1967 r. Miałem na sobie fartuszek /mundurek z ciemnogranatowej tkaniny (takiej, jak fartuchy noszone dawno temu przez panie na pczcie), z białym, przypinanym kołnierzykiem.
Do szkoły zaprowadziła mnie Mama, trzymając mnie za rękę.  Niosłem na plecach brązowy tornister kartonowy (lakierowany, a jakże!), wewnątrz piórnik po Tacie, przedwojenny jeszcze, drewniany z zasuwaną listwą z tłoczonym napisem w j. niemieckim.
Oczywiście pióro  z wymienną "maczaną" w kałamarzu  stalówką, kredki świecowe, plastelinę. Oraz "Elementarz" Mariana Falskiego z rysunkiem pomnika Chopina na okładce. Podręcznik po starszym bracie zresztą. No i worek na kapcie.
Jako jeden z niewielu w klasie, nie uczęszczałem do przedszkola, więc siedziałem z w ławce z dość nieszczególną miną, gdy Pani zaintonowała przedszkolne przyśpiewki.
W mojej klasie byli dwaj koledzy z podwórka, więc trzymaliśmy się razem do czasu zadzierzgnięcia przyjaźni z innymi chłopcami i wejścia z nimi w koalicję przeciwko dziewczynkom.

Witaj, Baronowo!
Cieszę się, że nie poddajesz się bólowi.
Czas uleczy, choć perspektywa daleka. Nie daj się!

Nad moim Dolnym Śląskiem, pierwsza od miesiąca chyba, burza, właśnie się zaczęła, silnym wiatrem i ulewnym deszczem. W tle grzmi, jeszcze w oddali, ale już lepiej się oddycha!

Ach, dziękuję za miłe słowa, aż musiałam się przyjrzeć, czy dobrze widzę, że jest aż trzy "bardzo", nie wiem, czy zasłużyłam na aż trzy
Dziwnie było pojechać w tamte okolice, do tej przepięknej willowej dzielnicy, gdzie miałam spacerować z Bobaską, gdzie spacerowałam z Pawłem z taaaakim brzuchem. Muszę się na razie od tego odciąć wszystkiego, chociaż się nie da, bo na listopad mamy termin sprawy spadkowej. Także jeszcze trochę, jakiś rok, znając polski wymiar "sprawiedliwości". No ale jak zwykle zwycięża pragmatyzm i nie widzę powodów, żeby się dołować, bo to nic nie zmienia tak naprawdę, oprócz siania destrukcji. Ja jestem jak ten ślepy koń, co go pytają: czy bierze pan udział w wielkiej pardubickiej? Nie widzę przeszkód

Cześć, Ziomalka ;D żałuj, że Cię nie było, było superancko, kolano mnie boli, o dziwo nie to, które było wykręcone.

Jak się miewasz, Kochana Zórzko?

ps. powiedzcie mi, moi mili Doświadczeni Rodzice, czy włączaliście przy niemowlętach taki środek owadobójczy do kontaktu? Mam obawy, ale Bobs ma już kolejne ugryzienie na poliku, no ale środek owadobójczy to chyba nie jest to, co małe, rozwijające się układziki nerwowe lubią najbardziej, no nie wiem. Napisane na pudełku, że absolutnie nie i że z dala wręcz i umyć ręce.  I że kobiety w ciąży też nie i ogólnie osoby wrażliwe.

Jesteśmy u siebie przecież? Pytasz o pozwolenie, Siostrzyczko, bo zbyt wcześnie, jak na Twoje, zwykle dość późne odwiedziny w siedlisku Szefa naszego się pojawiłaś?
Ja już na początku wspominałem, że byłaś dla mnie magnesem, więc z mojej strony - tylko uśmiech zadowolenia z Twojej dzisiejszej, wczesnej obecności.

Excop,

rozmiękczasz mnie, wyciągasz z leja po bombie, głaszczesz moje niesforne myśli... Jak wyrazić Ci mą wdzięczność?

Chciałam Ci podziękować też za wszystkie słowa z Twoich postów powyżej. Pozwolę sobie odpowiedzieć na nie, ale najpierw muszę wszystko przemyśleć. Dziś mam "dzień chichraka". Zapomniałam, że jestem komandosem i czekam na kolejny nalot.
Zapomniałam także dzięki Tobie :-)

I ja dziękuje... powtórka?