Zostałam wezwana, więc melduję, że już jestem, jestem
, ale jeszcze jedną nogą na wyspie, bo ciężko mi było stamtąd wracać
. Do tego wczoraj ogarniałam chałupkę, potem byłam odebrać dziecko i futrzaka od mamy ? dziecko podobno sprawowało się bardzo dobrze, ale futrzak deczko narozrabiał
, zresztą do teraz odreagowuje opuszczenie i stres.
Myślałam, że zaległości będę nadrabiać przez pół dnia, ale jak na kilka dni, to niewiele napisaliście
.
Było naprawdę cudnie, beztrosko, powiedziałabym nawet, że jakby poza rzeczywistością
. Chwilami wręcz miałam wrażenie jakby to wszystko mi się śniło. I nie, nie chodzi o miejsce, bo to dla mnie nie nowość, ale o przeżycia, emocje. Jak wspominałam byliśmy tylko we dwoje, to, co zamierzyliśmy udało nam się w 100%.
Rab jest przecudny. Co prawda jest to niewielka wyspa, ale ma tak dużo zakątków, różnorodnych plaż (w tym piaszczystych) i urokliwych miejsc, klubów, kafejek, knajpek, że nie sposób się tym znudzić. No i te widoki, które zapierają dech w piersiach - naprawdę ciężko to opisać, a na zdjęciach nie sposób uchwycić. Widziałam Chorwację po raz czwarty, ale wracam stamtąd nie mniej zachwycona jak poprzednio.
Mieszkaliśmy tuż przy niewielkiej winnicy, właściciel domu przywitał nas ciastem i rakiją, rano przynosił własne pomidory, częstował swojskim winem. Ludzie w ogóle są tam inni ? jakby milsi, radośniejsi, zdecydowanie bardziej otwarci. Aaaa... mieliśmy też dwa koty
.
Rocznicę ślubu co prawda spędziliśmy w podróży, ale na miejscu byliśmy ok. 22.00, zostawiliśmy tylko rzeczy, wzięliśmy ze sobą szampana i poszliśmy na plażę. Nawet dostałam prezent
. Pod koniec pobytu mąż zresztą stwierdził, że czuje się jakbyśmy przeżywali drugi miesiąc miodowy
.
Na koniec uwaga, uwaga (niektórzy wiedzą jaki to wyczyn
): w końcu nauczyłam się pływać!
Sama do tej pory w to nie wierzę, bo wydawało mi się, że w tej kwestii jestem przypadkiem beznadziejnym, ale warunki były optymalne (płycizny, przejrzysta, ciepła woda, piaszczyste dno, spore zasolenie), więc przełamałam się, a kiedy już się przełamałam, to z dnia na dzień szło mi coraz lepiej. Oczywiście są to dopiero nieśmiałe początki (choć 10 metrów na plecach, to chyba nie tak źle
), ale najważniejszy krok za mną
.
W ogóle myślę sobie, że jestem niezłą wariatką, ale ciiiii...
Ze słońcem nie przesadzałam, bo grzało nieźle, więc raczej chowałam się w jego cieniu, a mimo to wyglądam jak mały Murzynek
.
Plaże mieliśmy do wyboru, do koloru ? piaszczyste, żwirkowe, kamieniste, wśród gór, skał lub niemal płaskie, w cywilizowanych miejscach lub w głuszy, tłumne lub prawie prywatne, na których można było się zaszyć i oczywiście wspomniane już dla naturystów
.
Odkryłam też, że bez Internetu i komórki jest bosko, net zabiera tyle czasu i energii, że dopiero tam zdałam sobie z tego sprawę, więc... zdecydowanie idę na odwyk
.