Hejka,
nareszcie w domu
Ente, ja miło, ze jesteś
Rudasku, wiesz, istnieją tacy faceci, przy których brakuje mi tchu, dostaje energii, uśmiecham się, dążę do rozmowy, myślę jak go spotkać, w ogóle o nim myślę, poprawia mi się samopoczucie, mam ochotę żartować? Umie mnie rozbawić, mówi do rzeczy i wiele wiele innych? Tacy mężczyźni istnieją, tylko że: 1. Są zajęci, 2. Sami nie wiedzą czego chcą, 3. Chyba nie zachwycają się mną aż tak, jak ja nimi, albo nie widzą mojego zainteresowania ? sama nie wiem?Tak więc szukam takiego wolnego hahahaha
A tutaj tak nie było z mojej strony? Był miły. I tyle. Dzwonił. Oddzwonię w przerwie majowej
Chcę na jesień zmienić auto, może mi coś doradzi
Remi napisał/a:O Hito zapomniałem, a pisze często i dużo, chętnie czytam. Ja myślę, że żeby kogoś poznać to trzeba najpierw poznać siebie. I wiedzieć czego się chce. Wtedy nie ma problemu by szybko rezygnować z kogoś, bo spotykając daną osobę widzi się nie tylko to co jest, ale i to co w głowie. Ja to zawsze mam w głowie bajkę pewną - o brzydkim kaczątku, które staje się pięknym łabędziem.
A jaki jest twój punkt widzenia ?
O mnie zapomniałeś, ale czytasz
Hahhahha
Sarkazm?
Właśnie przez to pisanie, zawalam ostatnio swoje obowiązki... A miało być krótko i na temat
Po ostatnich wydarzeniach, postanowiłam troszeczkę przystopować...
Wiesz, ogólnie myślę, że punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Ja o wiele lepiej prezentuję się w realu, niż w wirtualu?
W poprzednim poście rzuciło mi się w oczy zdanie, że z dziewczyną dobrze się rozmawiało, zdjęcie, i spotkanie. Czyli, gdyby zdjęcie nie było ciekawe, to spotkanie byś odpuścił, czyli zrezygnowałbyś z kogoś, nie wiedząc, że możliwe, że to ta osoba... Nie wiem czy w twoim przypadku by tak było (chyba nie, sądząc po 2 poście), lecz dużo ludzi tak robi. Przykładem jest przecież nasza koleżanka z kafejki... To nie jest żadna krytyka, po prostu, nie bardzo rozumiem schemat działania takiego zapoznawania ludzi... Po co to zdjęcie? Czy one jest czymś w rodzaju pieczęcią, które przesądza o spotkaniu? Czy też spotkanie jest czymś oczywistym, a zdjęcie to tylko dodatek?
Nie wiem czy dobrze zrozumiałam to zdanie: ?Ja to zawsze mam w głowie bajkę pewną - o brzydkim kaczątku, które staje się pięknym łabędziem.?. Domniemam, że nie spodziewałeś się rewelacji, nie wierzyłeś, że dziewczyna będzie super, trochę umniejszałeś, lecz w gruncie rzeczy wierzyłeś, że zawsze czymś nadrobi? Wówczas stanie się tym łabędziem? Tak?
Jedno jest pewne, nigdy nie założę profilu na portalu randkowym? Nie wiem, może tutaj kogoś poznam? Ale z pewnością znajomości na netkobietach, nie są nastwione na poszukiwania faceta? Jak się jakiś ?napatoczy? to super, ale będzie trzeba sporo przerobić materiału? Tak w ogóle, to nie wyobrażam sobie szukania 2 połówki w sieci. Choćby dlatego, że nie jestem tutaj w pełni sobą ? nie mogę mówić wszystkiego o sobie, podać nazwiska, miejsca zamieszkania i wiele innych, dla mnie istotnych rzeczy? Ponad to nie widać tutaj moich oczu (uroczych hahhaha
), nie słychać głosu? Dodam jeszcze, że nie zawsze mogę być dobrze zrozumianą w słowie pisanym? Mam dużo ale?
Myślę, też że poprzez/podczas bycie/bycia z kimś można też poznawać siebie
Oczywiście nasze widzenie tej drugiej osoby jest czymś zdeterminowane. Chyba każdy ma w głowie swój ideał? Nie zawsze wychodzi tak jak to malujemy w wyobraźni, lecz w gruncie rzeczy dążymy do jednego wspólnego celu, który nas wszystkich łączy, ten cel to szczęście i miłość
Mam nadzieję, że rozumiesz co mam na myśli
To takie luźne rozważania...
Do wieczora 