Nawiązując do komunikacji mailowej w korporacjach...
Nie pracowałam w wielkiej korporacji, więc u nas to nie funkcjonowało, niemniej w banku zdarzało się, że wchodził klient, a my, nie mogąc oczywiście głośno czegoś tam skomentować, wysyłaliśmy sobie wiadomości na gg. Klient siedzi przed Tobą, a na monitorze wyskakuje wiadomość w stylu ,,ale on ma głupie okulary"
, a Ty siedź i rozmawiaj z chłopem, zachowując absolutną powagę
. Co prawda ta forma komunikacji miała na celu podpowiedź kiedy ktoś się w czymś gubił lub o czymś zapomniał, więc żeby nie podważać w oczach klienta jego kompetencji szybko wysyłało się komunikat. Nie ale jak widać nie tylko po to
.
Życie na fejsie jest ok, o ile służy podtrzymywaniu kontaktu z osobami, które są dla nas ważne, a których na co dzień nie mamy możliwości widywać, niemniej jeśli zastępuje wszelkie relacje, to robi się to zwyczajnie chore.
Moje dziecko jakoś nad tym panuje, więcej czasu spędza na podwórku niż przed komputerem, przynajmniej teraz i zawsze kiedy pogoda na to pozwala, ale już lekcje odrabia razem ze znajomymi podłączony do skype'a, wieczorami grywa w gry i dalej porozumiewa się przez skype'a, kiedy chcą coś od siebie, to piszą, ewentualnie dzwonią (kiedyś trzeba było ruszyć tyłek i wyjść z domu). I z jednej strony ta technika bardzo ułatwia nam życie, oszczędzając równocześnie czas, duuuużo czasu, ale z drugiej powoduje zubożenie relacji międzyludzkich - wyizolowanie, ograniczenie możliwości przebywania z innymi, nauczenia się współpracy, rozumienia cudzych emocji, a tym samym wyrobienia w sobie empatii.
Luquś, w pełni zgadzam się z tym, co piszesz na temat in vitro. Przede wszystkim nikt nie powinien rozliczać nas z tego, co robimy ze swoim życiem i co powinno rozgrywać się wyłącznie na poziomie naszego własnego sumienia. Nikt też nie ma prawa narzucać nam czegoś, czego być może sam nie rozumie, bo nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji, a tym samym prawdopodobnie ma zbyt wąskie spojrzenie na temat. I czy to przypadkiem nie jest zbyt daleko posunięta ingerencja, stawianie siebie ponad nami, dawanie do zrozumienia, że tylko ich (polityków) racje są jedynie słuszne, bo wyznają taką, nie inną, religię? No qrcze, dajmy sobie wreszcie przyzwolenie na odmienne myślenie, światopogląd, wyznanie, niech to nie będzie tylko suchy zapis w Konstytucji RP, a faktycznie respektowane prawo. Przyznaję, że autentycznie szlag mnie trafia kiedy dociera do mnie jak ograniczonych i zacietrzewionych mamy polityków, którzy nie patrząc na nic chcą nam służyć za dziwnie pojęte sumienie. Rzecz w tym, że ja mam własne, a im nic do tego!
Asiulka, hmmm... Niech no pomyślę... Nie stwarzasz wrażenia egoistki, a wręcz przeciwnie - wydajesz się empatyczną, ciepłą osóbką
.
Sandro, tak szczerze, to nie bardzo wiem z czym masz problem. Z tym, że ów dyrektor darzy Cię jakimiś szczególnymi względami, a i Tobie na jego widok powiększają się źrenice? Czy bardziej o ewentualne domysły współpracowników, plotki, niedomówienia? Wiesz, na emocje i uczucia my tak naprawdę nie mamy wpływu, bo one rodzą się poza naszą wolą, mamy jednak wpływ na to co z nimi zrobimy, czy pozwolimy im się rozwinąć, czy jednak zdławimy w zarodku. To Ty musisz odpowiedzieć sobie na pytanie co Ci przeszkadza i do czego absolutnie nie chcesz dopuścić, a co sprawia jednak przyjemność i mile łechce własną próżność (to nie była złośliwość - ta próżność jest przecież bardzo ludzka). I to Ty wiesz czy przypadkiem nie wysyłasz w kierunku owego pana jakichś sygnałów (mniej lub bardziej świadomych), które mógłby odczytywać jako przyzwolenie i zachętę. Moim zdaniem czysta sympatia jeszcze nikomu nie zaszkodziła, jeśli jednak nie chcesz posunąć się ani o pół kroku dalej, to swoim zachowaniem, tonem głosu, sposobem rozmowy, jasno daj mu do zrozumienia gdzie leżą granice tej znajomości. Zapewniam, że w ten sposób postawionej granicy raczej nikt nie przekroczy.