Hehehe, Eviczka, no byłoby już bezdusznością nie zareagować na taaaaakie wołanie
.
Jestem, jestem i, jak to Miriamkowata pisze, żyję!
Podczytuję Was sobie regularnie, więc wiem na bieżąco co się dzieje, niemniej chwilowo najzwyczajniej w świecie poczułam, że potrzebuję odrobinę się zdystansować. Ot, taki kaprys Oliny
. Fakt faktem, że dużo się teraz wokół mnie dzieje, a doba jakoś nie chce się rozkurczyć
.
Amis, nie masz pojęcia jaka to dobra nowina!
Mam nadzieję, że teraz uda Ci się złapać trochę normalności. Wspominasz też o kolejnej rocznicy - patrząc z perspektywy ubiegłego roku wyraźnie widać jaki los potrafi być pozytywnie przewrotny
.
Maleńka, zawsze miło jest kiedy ktoś Cię wspomina, prawda? Więc muszę Ci powiedzieć, że było mi miło, że o mnie pamiętałaś! (:*)
Weszłam dziś między innymi dlatego, że chyba mamy obecnie podobne przeżycia, a podzielenie się nimi zwykle pomaga.
Wiesz, my w tym tygodniu musieliśmy podjąć tę samą decyzję, z tym, że ze świadomością, że Ciocia w tym miejscu, czyli w hospicjum, już odejdzie do krainy wiecznego spokoju. Ta decyzja była konieczna ze względu na obecny stan Jej zdrowia, brak możliwości dalszego leczenia, a równocześnie z uwagi na zupełną niemożność sprawowania opieki w warunkach domowych - tak zawyrokowali lekarze. To było trudne, pełne wątpliwości i konsultacji, ale wiem, że tak jest najlepiej. Dziś już wiemy, że zostało Jej zaledwie kilka, może kilkanaście dni życia, tak ciężko patrzeć kiedy coraz mniej ma sił, coraz częściej traci świadomość, wiele rzeczy już zupełnie nie kojarzy lub myli. Owszem, moglibyśmy walczyć, zabrać Ciocię na siłę do domu, ale przypuszczam, że to dostarczyłoby Jej tylko dodatkowego cierpienia, podczas gdy teraz chyba najważniejszy jest spokój i fachowa opieka, która daje ukojenie w bólu, tym bardziej, że przecież nie jest sama, tam wciąż ktoś jest. Dlatego doskonale rozumiem Twoje rozterki i to co w tej chwili przeżywasz, niemniej musisz to sobie dobrze wytłumaczyć, samą siebie przekonać, że to była słuszna i podyktowana wyłącznie dobrem decyzja.
Ja wiem, że to jest straszne kiedy patrzysz jak człowiek odchodzi i nie możesz tak naprawdę zupełnie nic zrobić, ale dziś wiem też, że równie straszne jest kiedy go odwiedzasz, a on Cię nawet nie poznaje. W każdym razie my już przygotowujemy się na najgorsze, nawet rodzina z odleglejszych zakątków Polski zaczęła się zjeżdżać, żeby zdążyć się pożegnać. Ale ja, choć zaangażowana fizycznie i emocjonalnie, mimo wszystko staram się żyć normalnie. Jasne, że ten temat wciąż się przewija, a osoba Cioci często jest w moich myślach, niemniej nie jestem przecież sama, tak jak i Ty nie jesteś.
Maleńka, mimo wszystko raz jeszcze zadam Ci pytanie ? a gdzie w tym wszystkim jest miejsce na Twoje życie? Wbrew temu, co mówisz, to wszystko wydaje się być dosyć niepokojące. Rozumiem, że masz taką wewnętrzną potrzebę (i naprawdę podziwiam Cię za to), ale czy zastanawiałaś się dlaczego? Jest Was kilka osób, które mogą sprawować nad mamą opiekę, Ty jednak, odnoszę takie wrażenie, im na to nie pozwalasz - i to jest ten punkt, który, moim skromnym zdaniem, wymagałby przeanalizowania. Choć oczywiście ja mogłam coś przeoczyć lub czegoś po prostu nie wiem, ale czytając to, co piszesz wydaje mi się, że nie dajesz sobie pomóc. Dbaj o siebie, proszę...
Luquś, żyjesz????? 
Asilua, Olcia, fajnie, że wypoczęłyście, ale nie ukrywam, że liczyłam na jakieś opowieści, może zdjątka, a tu taaaaka cisza w eterze? 
Dzisiaj ze zdziwieniem odkryłam, że mój uszak stał się królikiem... parapetowym
- wdrapuje się na parapet okna w moim pokoju i zza szyb ogląda sobie świat. Jak odkrył tę możliwość (notabene wskakując, żeby podskubać sobie mojego kwiatuszka
), to tak mu się to spodobało, że teraz za nic nie chce zejść. Słodziak mój mały... 
Miłego dnia wszystkim życzę i każdemu przesyłam po buziaku! :*