Hurra, kafejka wciąż istnieje! 
Kiedy dziś rano wyjeżdżałam z Chorwacji, to żegnało mnie słońce i temperatura 37 stopni (w południe było pewnie jeszcze więcej), a tu zimnica, brrrr.... Ubrana w cieniutką koszulkę i sandałki już w Austrii budziłam niezły postrach
, bo tam zastałam tylko 15 stopni i deszcz, ludziska chodzili więc w kurtkach lub przynajmniej w swetrach czy bluzach.
W każdym razie pomimo piątku 13-ego, który zresztą od zawsze budzi moje dobre skojarzenia, wróciłam cała i zdrowa, opalona, wypoczęta, zadowolona
. I choć postanowiłam sobie, że niech się wali i pali, ale ja na wakacjach wyłączam telefon i nie otwieram lapka, to jednak po podróży stwierdziłam, że muszę tu jeszcze dzisiaj wpaść i zobaczyć co u Was słychać
. I wiecie co? Dwója!
Myślałam, że przez te dni powstała tu cała powieść, a tu raptem jedna stronka???
No cóż, wakacje za mną, ale powiem Wam, że było... naprawdę pięknie. Sama wyspa Pag co prawda nie jest już tym samym miejscem, które pamiętam sprzed tych kilku lat, jakby więcej tam domów i ludzi, nie ma więc ,,mojego" pustkowia, ale miasteczko jest równie urzekające. Nie ukrywam też, że kiedy stanęłam na ,,moim" moście, spojrzałam wokół na ten cudny widok, a potem w dół na turkus wody, to serce zabiło mi mocniej i zwyczajnie wzruszyłam się - że marzenia mi się po raz kolejny spełniają i że jestem w miejscu, które stanowi dla mnie swoisty symbol.
Co więcej? Ludzie są tam bardzo, bardzo życzliwi i pozytywnie nastawieni, co przejawiało się między innymi w tym, że niemal na każdym kroku ktoś zagadał, uśmiechnął się, porozmawiał, kiedy trzeba było pomógł. Tak więc nie zważając na barierę językową, co i rusz miałam okazję sobie z kimś pogaworzyć
. Polaków oczywiście mnóstwo, ale że ci się raczej nie integrują, to padało głównie na Chorwatów
.
Przyznaję też, że zgodnie z postanowieniem tym razem leniuchowałam do granic możliwości
. Było bardzo ciepło (jak dobrze, że w apartamencie mieliśmy klimę), więc opalać opalałam się z ogromnym umiarem. Za to woda była tak ciepła, że można było z niej nie wychodzić, kursowałam więc między pięknym morzem, zimnym prysznicem, a leżakiem - żeby nie było - ustawionym przeważnie pod parasolem
, a mimo to wyglądam prawie jak Murzynek
. To ostatnie akurat specjalnie mnie nie zachwyca, bo nie bardzo lubię być mocno opalona, no ale...
Najmilej jednak wspominam te wszystkie wycieczki, wieczorne rajdy po knajpkach i te chwile kiedy już po zmroku, sącząc miejscowe winko (żeby było git, to nawet szkło zabieraliśmy ze sobą
), leżeliśmy sobie na plaży i gapiliśmy się w gwiazdy. Było tak ciepło, przyjemnie, radośnie, a my po prostu cieszyliśmy się sobą... Przyznaję, że tutaj moja romantyczna natura została w pełni zaspokojona
.
Edit: Odkryłam, że ten dźwięk, którego wcześniej nie umiałam określić, a brzmiący jak tysiące grzechotek, to... świerszcze. W każdym razie ten odgłos brzmi tam niesamowicie i zupełnie inaczej niż u nas. Kto był, ten wie
Teraz jednak nadeszła pora, aby wrócić do rzeczywistości
.
-----------------
Asiulko kochana
, co prawda są spóźnione, ale przyjmij, proszę, i ode mnie życzenia szczerej miłości, oddanej przyjaźni i radości z dnia codziennego, z drobiazgów, z pozornie ulotnych, ale jakże ważnych, chwil. Bądź sobą, walcz o marzenia, śmiało sięgaj po to, czego pragniesz, bo przecież najgorsze są te wszystkie niewykorzystane szanse. STO LAT!!!


Olciu, Boniu, dziękuję za pamięć :*
Miriamko, wiem, że jesteś optymistką, ale mimo wszystko martwię się o Ciebie!
Jeśli możesz, to napisz, proszę, co się dokładnie dzieje.
Goniaczku, ładne foteczki! Wszystkie! I te z Zakopanego, i te z Włoch. Najbardziej jednak cieszę się, że wróciłaś zadowolona
.
Maleńka, Miriamka napisała mniej więcej to, co i ja poprzednio starałam się zasugerować, może więc zamiast tak się szarpać warto to przemyśleć?
Amis, hmmm... jakby to powiedzieć... niestety do Splitu nie dotarłam, naprawdę nie było kiedy, więc fotki będą, ale nie te
. No i... dziękuję! 
Boniu, czy mogę zapytać co się działo, że miało Cię już z nami nie być?
Mąż się sprzeciwił?
Olciu, gdziekolwiek się nie wybierasz mam nadzieję, że to będą cudne wakacje! 
Luquś, przykro mi bardzo, że kuracja nie przyniosła spodziewanych efektów
. Czy jednak istnieje szansa, że po jej powtórzeniu efekt będzie już trwały??? I oczywiście ja również mogę powtórzyć za Miriamką - jak w sprawie leków, to tylko do Ciebie
. Mnie w każdym razie Twoje informacje bardzo pomagają.
Ściskam Was wszystkich mocno! Dobrej nocki...