Sadie napisał/a:No to mamy kolejna stracona na rzecz zwierzecia 
Odkąd pamiętam zawsze jakieś zwierzaki się gdzieś koło mnie przewijały, do tematu podchodzę jednak bardzo odpowiedzialnie i jeśli wiem, że nie mam odpowiednich warunków lub nie będę mogła poświęcić futrzakowi tyle uwagi ile potrzebuje, to nie decyduję się, żeby później nie fundować traumy oddając go w inne ręce. Stąd pomysł przygarnięcia królika
.
gonia napisał/a:Olinko, pytam, bo dzieciaczki męczą mnie, chcą pieska. Ale w bloku to chyba nie jest dobry pomysł, króliczek pewnie też nie najlepszy...hmmm. Jak myślicie Kochani?
Nie wiem czy pomogę, ale postaram się pomóc
.
Goniu, mój syn też męczył o pieska, ale nie umiałam zdecydować się co najmniej z kilku powodów, niemniej właśnie królik okazał się być strzałem w dziesiątkę
. Pisałam już, że jednak bardzo ważny jest konkretny egzemplarz, bo wiem od znajomych, że jak przynieśli do domu dzikusa, to zdarzało się, że tak już pozostawało, a mój pupilek od pierwszego kontaktu z nami był strasznym przytulaskiem. Jest też nadzwyczaj grzeczny - jak go postawię na dywanik w przedpokoju (tylko tam mam taki mały), to bawi się na nim, skacze, ale za niego nie wyjdzie (jak taka sierotka
), więc spokojnie mogłabym wyjść z domu i kiedy wrócę za godzinę on tam na 99,9 % (nie 100%, bo tego jeszcze nie sprawdziłam
) nadal będzie. Tak więc póki co (i oby tak pozostało) nie mam problemów z gryzieniem kabli czy niszczeniem rzeczy. Owszem, kiedy biega po łóżku, to już zwracam uwagę, żeby nie dobrał się do jakiejś poduszki czy kołderki, kiedy jednak nie mam czasu, to hop na dywanik i wszyscy są zadowoleni
. Nawet biegając po łące pokicał parę metrów przed siebie, ale nie uciekał, co więcej po chwili sam wracał, co biorąc pod uwagę jak krótko jest z nami było po prostu cudowne. Ja mam tzw. baranka (z uszkami do dołu), jest to prawdopodobnie najmilsza i najinteligentniejsza odmiana miniaturek. Pisałam już, że nawet wypuszczony na łące pokicał, coś tam poskubał, pogrzebał w piasku, ale nie uciekał, a po chwili sam do mnie wracał, co biorąc pod uwagę jak krótko jest z nami było po prostu cudowne. Nie wiem, może to wszystko się jeszcze zmieni, ale temperamencik ma raczej spokojny i bardzo przyjazny, więc ufam, że tak już pozostanie.
Powiem Ci wreszcie, że trzymam go właśnie w bloku i uważam, że jak dla mnie - a miałam już kotka, chomiki, koszatniczkę, papugi - jest to super wybór. Na psa nie potrafiłam się zdecydować, podobnie jak na jeża pigmejskiego (choć tu było już bardzo blisko). Ale raz jeszcze zaznaczam - trzeba trafić na odpowiedni egzemplarz, bo wiem, że niektóre uszaki drapią, wyrywają się, gryzą co popadnie, tak więc bywają naprawdę uciążliwe. Generalnie króliczki można wiele rzeczy nauczyć - załatwiania się do kuwety, proszenia, dawania łapki, przybiegania na zawołanie i wielu różnych sztuczek. Mój często bawi się i zachowuje właśnie jak piesek, jak piesek też przybiega do drzwi za powitanie kiedy wchodzę do domu. Poza tym pięknie potrafi pokazać tę swoją malutką, a jakże wielką wdzięczność i miłość.
O pieskach nic Ci nie napiszę, bo się nie znam
. Na szczęście zrobiła to pasjonatka Sadie, więc czuję się zwolniona
.
Miriamko, a czy ja bym tę fotkę syna z królikiem mogła dostać?
Luknęłabym z ciekawości
.
Oooo... Eviczka się pojawiła
, kiedy ja właśnie miałam zamiar zmyknąć.