Remi, jeśli się nie mylę Twoja papuga, to była nimfa.
Luquś, pamiętasz jak Ci pisałam o jeżu pigmejskim? Wszystko ładnie, pięknie, bo są urocze, ale one jedzą te obrzydliwe drewnojady, czego ja nie byłam w stanie zaakceptować. Brrr... I wiesz, mi czasem naprawdę już niewiele brakuje do tego kicania
.
Boniu, czy Ty wciąż regularnie ćwiczysz? Bo ja ze wstydem przyznaję, że odkąd zrobiło się ciepło, to sobie odpuściłam, jedyne co mi pozostało to ten mój taniec, który jednak trzeba przyznać wyciska z nas siódme poty. Dzisiaj to dopiero się zacznie....
Amis, dziękuję... Z Twoich ust jest to wyjątkowo miłe
. I rzeczywiście wiele razy już słyszałam, że jestem dobrym słuchaczem, zresztą odkąd pamiętam ludzie lubili do mnie przychodzić ze swoimi sprawami, a ja wówczas odkładałam wszystko inne na bok i z nimi rozmawiałam. Przyznaję, że dziś jestem już znacznie bardziej asertywna, bo z czasem okazało się, że wiele z tych znajomości było bardzo jednostronnych - miałam małe dziecko, studia, pracę, a niektórzy potrafili się obrazić, że na coś tam nie wystarczyło mi już czasu, jednym słowem występował totalny brak zrozumienia.
Jeśli się nie mylę swojego kiciusia przygarnęłaś do domku kiedy był już duży, prawda? To pewnie dlatego etap głupawki miał już za sobą, stąd też brak zniszczeń.
Oooo... Ja miałam czarnego kiciusia z białym krawacikiem i jedną białą skarpetką
. W ogóle uwielbiam koty, bo pomijając fakt ich niesamowicie interesującej natury mają tę cudowną cechę, że... nie szczekają
. Poza tym niezmiennie zadziwia mnie ich przywiązanie, przyjacielskość połączona z indywidualizmem, ale i to coś, co ja nazywam barometrem uczuć - wspaniale wyczuwają nasz nastrój.
Miriamko, powiem krótko - ptaszyska, nawet te oswojone, paskudzą strasznie!!! Ja w każdym razie nigdy nie dałam rady tych swoich nauczyć (a miałam tego sporo), żeby załatwiały swoje potrzeby tylko w klatce.