Luquś, Ty tam się nie nabijaj - konkursy, wejściówki, zdążysz osiwieć, a nie doczekasz
.
A tak, minimum ograniczyłam do minimum, bo po prostu uznałam, że sprawa jest pilniasto pilna
.
Amis, przyznaję, że mi, podobnie jak Evik, wystarczyłoby to tylko na opłaty, z kredytem, to chyba jeszcze by zabrakło. Pamiętam jednak taki czas, bo był taki, że brakowało mi prawie na wszystko, ale... kochaliśmy się, a to nas tylko wzmocniło. U nas był to jednak czas przejściowy, wiedziałam, że kiedyś minie, Ty natomiast wydajesz się być pogodzona z myślą, że to już tak na zawsze zostanie. Ja wiem, że to jest bardzo, bardzo trudne, ale myślałaś o tym, żeby zmienić miejsce zamieszkania, wyjechać tam, gdzie mimo wszystko żyje się łatwiej? Nie za granicę, ale u nas, w kraju. I może nie teraz, ale za kilka lat, może kiedy przynajmniej córki się usamodzielnią.
Wiesz, ja wypracowałam sobie taką metodę, że kiedy jest mi ciężko, to szukam rozwiązania, a kiedy już taka myśl mi zaświta, to nie muszę nawet nic z tym robić, ale jest mi łatwiej trwać - wtedy mogę żyć z dnia na dzień i z dnia na dzień, nawet bardzo długo, wiedząc jednak, że zawsze mogę zdecydować się na radykalny krok, który zmieni tę sytuację. To naprawdę bardzo pomaga.
Boniu, kilka dni temu na naszym forum spięłam się z jednym facetem, który stwierdził, że nie rozumiem, że praca do starości, to jest konieczność. A ja jestem w pełni świadoma skąd i dlaczego decyzja o podniesieniu wieku emerytalnego (tak nas do tego przekonują, że nie dało się nie usłyszeć), ale co to dla mnie zmienia? Być może jestem w tej kwestii egoistką i patrzę na nią wyłącznie z punktu własnego, osobistego interesu, ale nie obchodzą mnie cyferki polityków i ekonomistów, ba nawet tych od statystyk, bo praca do 67 roku życia po prostu mi się nie uśmiecha.
Ja najzwyczajniej w świecie miałam inny pomysł na życie u jego schyłku, a tu nagle ktoś pokrzyżował mi plany, choć winą za ten stan należałoby obarczyć nie nas, a tych, którzy za ciężkie pieniądze zarządzali i wciąż zarządzają ZUS-em. Poza tym taka przekorna ze mnie dusza, że nie lubię kiedy ktoś mnie do czegoś zmusza, wolałabym więc mieć prawo do emerytury tak, jak to było do tej pory, a jeśli uznam, że chcę i mogę, to dalej sobie pracować, ale nie chcę być do tego zmuszona.
Eviczka, jak dzisiejsza kondycja? Do przodu czy wciąż problemy przygniatają?
Ja z kolei słyszałam jeszcze inną wersję o tym, co dzieje się z ciuchami wrzucanymi do kontenerów Czerwonego Krzyża - to samo co z tymi z Zachodu, które u nas sprzedaje się w tzw. second handach, czyli popularnych ciucholandach czy ciuchach na wagę. Ale wiesz - Ty zrobiłaś uczynek, to oni powinni się wstydzić, tym bardziej, że wykorzystują zaufaną markę, tylko żal, że rzeczy nie trafiły do potrzebujących.
Maleńka, do króliczka jakoś tak samoistnie przylgnął już ten Dyzio, po prostu mały zaczął tak do niego mówić, a zaraz za nim i my
.
Życie jak widać nikogo nie rozpieszcza, bo każdy z nas ma jakieś troski i kłopoty, jedni mniejsze, inni naprawdę poważne, jedni lepiej sobie z nimi radzą, inni słabiej, ale wiesz - w kupie jednak raźniej
.