Olciu Dzień Naleśnika (Pancake Day, Shrove Tuesday) jest obchodzony na Wyspach jak odpowiednik naszego Tłustego Czwartku - łasuchy z Polski mogą więc dwukrotnie sobie podjeść 
Czemu Irlandczycy jedzą naleśniki? Bo są zrobione z jajek, mleka i masła czyli produktów, które były zakazane w Wielkim Poście. Podobno te tradycyjne w przeszłości prezentowały się nadzwyczaj skromnie-skropione sokiem z cytryny, posypane cukrem, a następnie zwinięte w rulonik.
Teraz to cała gama możliwości-dżemy, marmolady, syrop klonowy lub czekoladowy itp.
Olinko podaj mi tytuł filmu Almodovara, bo nie mogę namierzyć - może coś zaradzimy.
Dodam jeszcze jedną ważną rzecz-ostatnio nie napisałam Wam wszystkiego, musiałam się z tym uporać. Wiem jedno sugestia ze strony osób trzecich może wiele złego zdziałać. Nie tak dawno pomogłam mężowi zrozumieć, że to tylko przemęczenie i stres dały mu się we znaki - uspokoił się, choć ciężko było samego siebie przekonać, że to nerwowe, a nie choroba serca. Na szczęście nasz spokój zaprocentował - wszystkie wyniki bardzo dobre (dawno już nie miał tak gruntownych badań), a objawy naprawdę były niepokojące i gdybym spanikowała, nie dała mu oparcia byłby teraz stałym gościem w szpitalu i na otępiających lekach (nie ziołowe). W każdym razie te uspokajacze od razu odstawiliśmy-poleciłam mu ziołowe i przede wszystkim spokój, odpoczynek, a potem higieniczny styl pracy. Zaprocentowało - diagnoza to właśnie na tle stresowym i zalecony był odpoczynek. Teraz jest wszystko dobrze-mąż normalnie pracuje, tyle, że kontroluje, by nie brać na siebie określonego dnia zbyt wiele, tylko rozkłada wszystko regularnie po równo, wraca do domu o stałej porze.
Teraz o mnie- mój lekarz przeniósł się do Dublina, więc poszłam na kontrolę do innego lekarza-na razie kobieta parę dni w miesiącu zastępuje. Powiem Wam, że na tak koszmarnej wizycie nie byłam w życiu, tym bardziej, że prywatna, choć będąc lekarzem powinno być się ZAWSZE człowiekiem.. Otóż zero wyjaśnień, a na moje pytania reagowała zniecierpliwieniem i złością, że jej zawracam głowę. Gdy spytałam po raz kolejny o wynik usg, usłyszałam niemal krzyk-może torbiele, może endometrioza, a może rak. Wyobrażacie sobie??? W ogóle jej zachowanie sprawiało, że wypadałoby wręcz czuć się winną za obecność torbieli, jak by chodziło o jakąś chorobę weneryczną.
Od razu podjęliśmy decyzję, by pojechać do tamtego lekarza (prowadził mnie trzy lata). Trochę się obawiałam, bo to kolejny wydatek, no i paliwo - 300km. Nie chciałam już do przypadkowego lekarza.
Jednak dobrze zrobiliśmy-lekarz stwierdził na usg nie dwa, a jedną torbiel. Wcale nie jest tak strasznie powiększony (torbiel jest w środku-miałam tak dwa lata temu), tylko nieznacznie. Istnieje jakieś podejrzenie endometriozy, ale na pewno wiecie, że to trudno stwierdzić. Na początek rutynowe badania, tak jak dwa lata temu i wtedy najlżejsze hormonalne tabsy pomogły, a była to torbiel dwukrotnie większa - teraz ma 20mm, czyli mała. A tamta pseudolekarka dała mi receptę na silne hormony na 3 m-ce jeszcze przed badaniem na marker i miałam dopiero wtedy się pojawić. Słuchajcie jeśli któraś z Was jest blisko Łodzi lub ma znajome to z czystym sumieniem mogę odradzić tę Panią (nazwisko mogę wysłać na priv). Pani sobie przylatuje na parę dni w m-cu i zgarnia więcej kasy niż lekarz tu pracujący na stałe (no musi się opłacić, prawda?). Są strony z opiniami o lekarzach i te z Polski również są w dużej części negatywne.
Także mam za dwa tygodnie tomografię komputerową miednicy-to nam wiele powie, bo jeśli jednak byłaby zalecana laparoskopia to raczej w Polsce (u ginekologa, którego byłam pacjentką, podobno krócej się czeka). Także zostałam uspokojona, dostałam rzetelną informację, lekarz nie policzył za usg przez to, że z tak daleka jechałam i że stała pacjentka (wcześniej też nieraz nie liczył za coś itp.) Oczywiście mam nadzieję, że jak poprzednio skończy się na tabletkach.
Czemu o tym wszystkim piszę? Nie chodzi o odwet, gdyby tak było, napisałabym o tym ponad 2 tyg temu...
Choć sama wiem, jak ważne jest dobre nastawienie i nadzieja, bo parę razy udawało mi się uniknąć specjalistycznego leczenia-zwyczajnie leczenie kończyło się wcześniej na mniej inwazyjnym etapie, bo wszystko wracało do normy. Nie chodzi też tylko o zdrowie, ale ogólnie o życiowe sprawy.
Natomiast ta pierwsza wizyta jednak wywarła na mnie silne wrażenie, dwa dni dochodziłam do siebie. No i wczoraj-dzień przed okresem po raz pierwszy miałam tak koszmarną formę, książkowe wręcz objawy bólowe dla kobiet z zaawansowaną endometriozą. A zaznaczam nigdy tak się nie czułam, również przed tą kontrolną wizytą. Nie mogłam poradzić sobie z tym bólem, poddałam się niejako, że muszę ten dzień przeżyć. Pomógł mi tym razem mąż-porozmawialiśmy, że diagnostyka jest w toku, że do tej pory nie było nawet w połowie takich bóli, że trzeba się uspokoić. I co? Dziś ten "finalny" dzień miesiąca, a ja czuję się bardzo dobrze, a przecież powinnam co najmniej tak samo zwijać się lub nawet bardziej.
Nie warto słuchać ludzi, którzy w niedelikatny sposób, a wręcz chamski nas straszą, bo nie mają czasu, albo zwyczajnie nie chcą nic tłumaczyć. Lepiej udać się do innej osoby, która nas odpowiednio ukierunkuje i nie poddawać się, bo zaszkodzić to nie może, a wręcz może pomóc.
Odzyskałam spokój i mam nadzieję, że wszystko się ułoży. Ostatnio już po miesiącu dwukrotnie większa torbiel się wchłonęła, a pół roku temu obraz usg był przecież idealny. Postaram się myśleć pozytywnie, a jak będzie, to się niedługo okaże.
Pozdrawiam Was i przepraszam za tak dłuuugi post zwłaszcza Panów z kafejki, ale chyba musiałam to z siebie wyrzucić.