Witajcie 
W końcu w domciu, obiadek wstawiony, a ja mam chwilę czasu, to zaglądam do Was...
Szkolenie zakończone, wiedza teoretyczna opanowana, teraz tylko trzeba będzie ją umiejętnie wykorzystać w praktyce i to już jutro (jutro wraz z komisją kwalifikacyjną będę prowadziła rozmowy z kandydatami na dość intratne stanowisko).
Śniegu u mnie co niemiara, szkoda tylko, że teraz, a nie jak były ferie, ale co najważniejsze jest tylko -6, więc da się przeżyć...
Remi napisał/a:Więc w sumie nie jesteś Miriam typem samotnika, tak? A napisałaś że może jesteś by lepiej zobrazować...
Nie wiem, może tylko z pozoru nie jestem... 
U mnie jest to dość dziwne, mam chyba w sobie dwie natury. Jedna z nich jest kompletnym zaprzeczeniem samotnika, druga natomiast wręcz jej książkowym przykładem.
Mam znajomych, mogę powiedzieć, że dużo osób mnie zna, idealnie potrafię odnaleźć się w towarzystwie, jestem wyluzowana, potrafię dostosować się do każdego towarzystwa, łatwo nawiązuje kontakty, jestem gadułą i to właśnie sprawia, że nie jestem postrzegana jako typ samotnika ale....
Ale mam też tę drugą naturę, która każe mi trzymać pewien dystans i nie wchodzić w zbyt głębokie relacje z ludźmi, by nie przekroczyć pewnych granic prywatności, przez co te znajomości są raczej powierzchowne. Niełatwo odkrywam się przed innymi, pomimo, iż dużo mówię, nie angażuje się emocjonalnie, bo tego zwyczajnie nie potrzebuje, śmiało mogę powiedzieć, że niewiele osób tak naprawdę mnie zna, a do tych, którym to się udało, bardzo się przywiązuje i traktuje ich w sposób wyjątkowy...
Jestem chyba takim typem samotnika, który co prawda nie może być sam, ale i nie może też mieć zbyt wielu osób wokół siebie, bo wtedy zwyczajnie zaczyna mnie to męczyć.
Remi napisał/a:Piszesz, kocham wszystkich i dodajesz sentencję Ericha Fromma o miłości braterskiej, która podstawą
Facet pisze również - Nie jest bogaty ten kto dużo ma, lecz ten kto dużo daje.
Nie bardzo wiem jak się do tego ustosunkować, ponieważ nie wiem do czego zmierzasz..?
Remi napisał/a:Miriam - znasz smak baraniny pieczonej w ziołach bez zjedzenia kawałeczka? - to w kwesti nie samotnych mówiących o samotności
Samotność doskwiera w większym lub mniejszym stopniu, częściej lub rzadziej, ale jednak każdemu z nas i każdy z nas na pewnym etapie swojego życia czuł się samotny, dlatego nie trzeba być w danej chwili samotnym, żeby wiedzieć czym jest samotność...
Sugerujesz, że ktoś kto ma rodzinę, męża, dzieci, wnuki nie może czuć się samotnym, ale to jest błędne myślenie dlatego, że samotnym można być na kilka sposobów i wcale nie trzeba żyć niczym pustelnik oddzielony grubym murem od reszty świata, żeby poznać czym uczucie samotności. Posłużę się pewnym przykładem - pensjonariusze domu spokojnej starości. Jest ich wielu, mieszkają razem, spotykają się codziennie, razem jedzą posiłki, razem spędzają wolny czas, a gdybyś porozmawiał z nimi, niemalże każdy z nich powie Ci, że dokucza mu samotność - to jest właśnie tzw. samotność w tłumie.
Remi napisał/a:Miriam pisze - przyjaciele są na chwile w takim znaczeniu, że spotkasz się z nimi, pogadasz, pójdziesz do kina, a potem każde wraca do siebie i zostajesz sam...
Wraca, ale czy z takimi samymi myślami, bardzo wątpię. Miriam uogólnia, bo przecież każdy przyjaciel, przyjaciel tak naprawdę wraca z myślami -co z tą osobą, co z moim przyjacielem, przyjaciółką, czyż nie?
Przyjaciele nie są żadnym antidotum na pustkę spowodowaną brakiem miłości i podtrzymuje, to co wcześniej napisałam - przyjaciele są na chwilę.
A dlaczego na chwilę, bardzo trafnie jednym zdaniem ujęła Olinka - ''ponieważ nie dzielą z Tobą życia codziennego.''. Nic dodać, nic ująć...
Z przyjacielem nie pójdziesz do łóżka, przyjaciel nie zaspokoi Twoich potrzeb fizycznych i emocjonalnych związanych z brakiem miłości. Przyjaciel nie zaspokoi Twojej intymnej potrzeby bliskości, dotyku, pocałunku , pieszczot, seksu... dlatego, że przyjaźń pozbawiona jest romantyzmu, erotyzmu, seksualności i mając wyłącznie przyjaciół, ten deficyt będzie zawsze odczuwalny...
BONIA1 napisał/a:Samotność akurat nie znam tego uczucia, zauważyłam jednak, że czasami to chętnie pobyła bym sama ze sobą. Może nawet częściej niż czasami..wiem może to dziwne
Nie Boniu, to nie jest dziwne....
Samotność jest przyjemnością dla tych, którzy jej pragną i męką dla tych, co są do niej zmuszeni...
Każdy czasem potrzebuję samotności, po to, by pozbierać myśli, znaleźć siłę, zwyczajnie wyciszyć się...