Witam poniedziałkowo
.
Aniołku, to fantastycznie, że z oczkami jest w porządku. Niestety przeciążone bolą, musisz się więc nimi tylko odrobinę, ale troskliwie, zaopiekować, a posłużą Ci jeszcze baaaardzo długo
.
A co sobie ładnego kupiłaś? 
Giglunia, witam w naszym kąciku, mam nadzieję, że się u nas odnajdziesz i rozgościsz
.
Osobiście temat jest mi obcy, bo przyznaję, że temat jest mi obcy, nigdy nie czułam się samotna, a jako 30-tka od ładnych paru lat byłam już szczęśliwą mężatką i mamą. Ale mój brat miał problem podobny do Twojego - co prawda już od bardzo dawna miał dziewczynę, ale i tak wszyscy go męczyli, że wciąż jest kawalerem. Pamiętam, że zawsze bardzo go to wkurzało, bo ostatnie co można było o nim powiedzieć to to, że jest ciapą, nie tylko, że fizycznie podoba się kobietom, to jest też interesującym facetem, taki był po prostu jego wybór.
Myślę podobnie jak Amis, poza tym jeśli akceptujesz tę sytuację, nie pozwól innym, aby wywierali nacisk. W końcu o wartości człowieka nie świadczy bycie w związku i posiadanie potomstwa, a jeśli ktoś tak uważa, to nie Ty, ale on ma problem. Życie bywa przekorne, nie zawsze układa się tak jakbyśmy sobie tego życzyli, ale to jeszcze nie znaczy, że to z nami jest coś nie tak.
Miriam, noooo... powiem Ci, że masz podstawy, by być dumna
, gratuluję pociechy!
A w kogo syn się wdał? No jak to w kogo? Zawsze idź w zaparte, że wyłącznie w... Ciebie
. Ja w szkole głównie słyszę, że mały (kurcze, jaki on tam mały:P) jest jak żywe srebro -sympatyczny, żywy, wesoły, zabawny, czasem trochę głośny
. Mąż twierdzi, że tę żywotność to ma... po mnie
.
Amis, ta inwestycja naprawdę warta jest zachodu, powinniście mieć w domu taki kawałek własnej intymności, bo tej nic nie jest w stanie zastąpić. Powiem Ci, że w swojej sypialni mam wieżę (uwielbiamy razem leżeć i słuchać muzyki), niewielki telewizor (od przeprowadzki nie został włączony ani razu
), nastrojowe lampki, przeróżne świece, miękki dywan, liczne poduszki - to wszystko daje nam poczucie ciepła, bliskości i stanowi taki nasz własny mały azyl. Tak więc trzymam kciuki za szybką realizację Twoich planów
.
A co do nocowania męża poza domem, to przyznaję, że chyba byłoby mi trudno to zaakceptować. Z drugiej jednak strony jeżeli nie będziesz naciskać i wywierać nadmiernej presji, być może za jakiś czas mąż sam zrozumie, że to nie jest jednak najlepszy pomysł. Ważne, że dałaś do zrozumienia, że Ciebie ta decyzja zabolała i nie jesteś z tego powodu zadowolona. Warto bowiem sygnalizować takie rzeczy, choćby po to, żeby druga strona miała świadomość, że nie wszystko w Twoim odczuciu jest tak, jak być powinno. Mówiłam Ci już, że jesteś mądrą kobietką? 
Adi, moje zdanie w tym temacie już znasz, więc nie będę się powtarzać, dodam tylko, że emocje nie są najlepszym doradcą.