Witajcie 
Dzisiaj moja kolej na zamieszczenie kilku, wyjątkowych dla mnie zdjęć - wybrałem takie, które doskonale obrazują piękno gór.
Wędrówkę na Śnieżkę rozpocząłem żółtym szlakiem, zaczynającym się nieopodal mojego hotelu. Prowadził on wzdłuż Łomniczki - jednego z górskich potoków przepływających przez Karpacz, do schroniska Łomniczka.
Łomniczka:

To, co zaskoczyło mnie już na początku i jak się okazało, było normą - to szlaki wyłożone kamieniami, dodam tylko, że bardzo dobrze utrzymane i oznaczone:

Przy schronisku szlak żółty skończył się i w dalszą drogę prowadził mnie szlak czerwony. Cóż... Powiedzmy sobie szczerze - zastanawiało mnie, czemu na mapie oznaczono, że jest zamykany zimą - jak się później okazało - przekonałem się na własnej skórze 
"Że co? Ja mam tam wejść na górę???":

Okazało się, że i owszem
Podejście było strome, kamieniste, miejscami trzeba było iść dosłownie na czworaka, bo inaczej się nie dało. Za to widoki, rewelacyjne:

Na szczęście udało się dotrzeć do Domu Śląskiego. I tu kolejna niespodzianka - mimo ciepłego i przyjemnego słońca, za sprawą lodowatego wiatru, zrobiło się niezwykle zimno. Spod schroniska, na szczyt można wejść dwoma szlakami - Brukowaną kamieniami drogą lub czarnym szlakiem... Zgadnijcie co wybrałem?
Powiem tak... Wysiłek został wynagrodzony widokami...
Dom Śląski z czarnego szlaku:

Widok z czarnego szlaku:

Na samym szczycie było jeszcze zimniej, jeszcze więcej ludzi, więc po krótkiej przerwie zszedłem na dół, tym razem drogą.
Ze Śnieżki:

Schodząc, wykorzystałem wskazówki Mapieta (Dzięęękii
) Schodziłem naokoło, ale było po prostu niezwykle.
Schronisko Akademicka Strzecha:

Kocioł Małego Stawu i Schronisko Samotnia:

Słoneczniki:

Myślałem, że samo zejście będzie o niebo łatwiejsze... Okazało się, że szlak w dół, spod Słoneczników, prowadził wśród gęstej kosodrzewiny, po kamulcach mokrych od strumieni wypływających skądinąd i miał szerokość około pół metra
Ale co to dla mnie... W każdym razie, okazało się, że w dół szedłem duużo dłużej niż w górę.
Tam byłem: 

Szlak:

A na koniec Kościółek Wang -od tyłu, bo front był zastawiony drabinami jeszcze bardziej. Niezwykle uroczy zarówno pod względem wizualnym, jak i historii trafienia do Karpacza - sam fakt, że sprowadzono go tutaj w skrzyniach z Norwegii...

Ode mnie tyle
Przyjemnego popołudnia.