Dobry wieczór kochani! 
Przeczytałam Wasze dzisiejsze posty i poczułam potrzebę, żeby się odezwać.
Amis, akurat przeczytałam Twój post, więc pozwolisz, że się wypowiem, pomimo, że pytanie skierowałaś do Miriam.
Czytałam Twoje poprzednie posty i sama doskonale wiem, że czasem paradoksalnie potrzebny jest silny wstrząs, żeby na związek, na to co wydaje się, że już dawno nam się zagubiło, spojrzeć inaczej, dojrzalej, z nową siłą, zacząć coś od nowa, zakochać się na nowo i na nowo pozwolić się kochać. Kiedy mamy coś w zasięgu dłoni i wydaje nam się pewne, często nie doceniamy wartości jaką niesie samo w sobie, kiedy nam to ktoś zabiera, nagle odkrywamy, że nawet oddychać nie sposób. Poza tym gubi nas to, że pewne urazy i żale zazębiają się na siebie tak mocno, że właściwie nie ma na nie już innego sposobu, jak tylko w pewnym momencie to przerwać. Ja wiem, to jest wstrząs i ból, ale czasem konieczny.
Wiem, że powroty i drugie próby się udają, wiem to na pewno, muszą tego jednak z równą siłą chcieć obydwie strony, muszą nauczyć się ze sobą w końcu naprawdę i szczerze rozmawiać, mówić o tym co boli i co można poprawić, czego oczekujemy od partnera, co sami jesteśmy w stanie w sobie zmienić, na jakie pójść ustępstwa i kompromisy. Bez rozmowy nic się nie udaje, ona jest początkiem wszystkiego i drogą ku lepszemu. Obok tego oczywiście należy dbać o siebie nawzajem, pokazać jak jesteście dla siebie ważni, ile dla siebie znaczycie, wykonywać w swoim kierunku pozornie drobne gesty, które to jednak mają ogromną moc i siłę, szanować wzajemne potrzeby, ale też nie zapominać o sobie. I najważniejsze to... schować dumę do kieszeni, wówczas schować ją bardzo głęboko.
Uwierz, można zapomnieć o urazach i można wybaczyć. Ja któregoś dnia postanowiłam zamknąć wszystko za sobą, pogrzebać złą przeszłość, odciąć ją wielką, grubą kreską. Wzięłam męża na rozmowę, pamiętam jak dziś, był późny wieczór, zapaliliśmy świece, nalaliśmy sobie wina i powiedziałam, że nigdy więcej już niczego Mu nie wypomnę, choćby mnie w środku skręcało, choćbym wyła z bólu, to nie zadam już kolejnych pytań, bo od dziś uznaję, że to jest mój i wyłącznie mój problem, ale w zamian oczekuję, że On też do pewnych spraw nie będzie już wracał. Oczywiście, że po drodze pojawiły się nowe problemy, ale przeszłość już nas nie dopadła. Nie było łatwo, nikt nie powiedział, że będzie, ale... naprawdę się udało. Amis, powiem Ci jednak, że ja do tej rozmowy dojrzewałam bardzo długo, bo prawie dwa lata, nie ukrywam co prawda, że chyba jestem w tej kwestii dosyć ciężkim przypadkiem, widocznie tyle czasu potrzebowałam, ale Ty być może potrzebujesz go znacznie mniej.
Wiesz kiedy to się może naprawdę udać? Kiedy przed takim cięciem i taką rozmową zadasz wszystkie możliwe pytania i uzyskasz na nie odpowiedzi, a przynajmniej większość. Ja zadałam ich setki i setki odpowiedzi usłyszałam i choć do dziś czasem nowe urodzą się w mojej głowie to już nie pytam, uznając, że nie mogę, że to już jest przecież nieważne, naprawdę nieważne...
Trzymam kciuki za sobotę, bardzo mocno je trzymam, Ty zresztą wiesz...
Myślę, że te znaki, które teraz odbierasz ze strony męża, mogą wyrażać Jego silną tęsknotę, być może sam już dostrzegł, że popełnił błąd, ale, jak sama piszesz, jest dumnym mężczyzną, a tacy czasem wolą tęsknić niż się ugiąć. Dlatego Ty pokaż w tej kwestii swoją wyższość
.
Kiedyś przeczytałam, zresztą tu, na forum, bardzo mądre zdanie, które potem wielokrotnie zdarzyło mi się innym powtarzać, a brzmiało mniej więcej tak: jeśli czujemy żal i ból, ale wiemy, że wciąż kochamy, nie wolno pozwolić kochanemu mężczyźnie odejść, a potem ze smutkiem i/lub zazdrością przyglądać się jak gdzieś indziej układa sobie nowe życie". Dlatego właśnie w takich krytycznych momentach, w jakim Ty dziś się znalazłaś, należy trzymać emocje na wodzy, z całych sił starać się myśleć racjonalnie, spokojnie zastanowić czy będę potrafiła żyć bez niego, a dopiero potem zdecydować- pozwolić wrócić Mu do swojego życia czy kazać się na zawsze spakować. Ty zdaje się już doskonale wiesz, prawda?
Ufff... No to się rozpisałam, tym razem po prostu czułam, że nie mogę przejść obojętnie i muszę dać Ci tę nadzieję...