Dzień dobry! 
Wpadam tylko na chwilkę przywitać się i niestety zaraz muszę zmykać
.
Sandro, powiem od siebie, że wiele razy, tu, w kafejce, pisałam do Ciebie, ale niestety pozostawało to bez echa, być może nawet pozostawało nieprzeczytane, bo nawet słowem nie wspomniałaś, że zauważyłaś kiedy wyciągałam do Ciebie rękę. Uwierz, to często powoduje, że człowiek czuje się niepotrzebny, niewidzialny i po raz kolejny już nie podejmuje się pomocy. Jeśli ktoś o nią prosi to jednak tej pomocy nikomu nie odmawiam, ale też nie mam takiej mocy sprawczej, żeby zbawić cały świat czy, jeśli ktoś tego wprost nie wyrazi, odgadywać, że potrzebuje wsparcia. Luqi i Bonia dobrze piszą, trzeba wejść, otworzyć się, opisać problem, w przeciwnym wypadku raczej trudno będzie o odzew i chyba próżno na niego czekać.
Sandro, jeśli jest Ci ciężko, a ja mogę jakoś ulżyć czy choćby wysłuchać, napisz, proszę, maila, do mnie napisać możesz dokładnie zawsze. A dziś przytulam Cię mocno...
P.S. Szantaż emocjonalny to nie jest asertywność i często odnosi skutek dokładnie odwrotny od zamierzonego, trzeba więc z nim bardzo, bardzo ostrożnie.
Luqi, wiem, przeczytałam, postaram się jeszcze dziś odpisać, teraz jednak cierpię na chwilowy deficyt czasu, więc proszę o odrobinkę cierpliwości
.
Boniu, nie wiesz jak długo będzie trwało podejmowanie przez Warszawę decyzji? Kurcze, nie masz pojęcia jak bardzo chciałabym, żeby się udało...
Olciu, jeśli nadal jest Ci smutno to też wiesz gdzie mnie szukać... 
Pigwo, nie powiem, że rozumiem co czujesz, bo jeszcze nigdy nie musiałam się z kimś bliskim na tak długo rozstawać, ale na pewno potrafię sobie to wyobrazić. Pewnie ta tęsknota jest niewyobrażalnie silna, a z każdym dniem albo łagodnieje, bo przyzwyczajamy się do rozłąki, albo wręcz przeciwnie, coraz bardziej się wzmaga. Tak czy inaczej życzę Ci, żeby tych łez było jak najmniej i przytulam...
A jak coś to wpadaj na tańce, zabawimy się tak, że zapomnisz o całym świecie- gwarancji nie udzielam, bo zapewniam, że nie jest potrzebna
.