Amis, dziękuję za pozdrowienia, a Olci za ich przekazanie
.
Nie wiem czy nas czytasz, nie wiem też czy przypadkiem sytuacja w Twoim domu już w międzyczasie się nie zmieniła, ale powiem Ci, że nie umiałam uwierzyć w to co napisałaś, tak bardzo bowiem wydało mi się to niemożliwe. W ostatnim czasie przez Twoje słowa przebijała radość, widać było, że sama ze sobą naprawdę dobrze się czujesz, akceptujesz się taką jaka jesteś, emanowałaś kobiecością, radością życia, tak cieszyłaś się na tę kolejną rocznicę, na tatuaż, który z tej właśnie okazji oboje mieliście sobie zrobić, to wszystko tak bardzo nie pasowało mi do tego, co stało się tak nagle, a czego wciąż zresztą nie rozumiem. Wydawało się, że właśnie zaczęliście rozwiązywać pewne problemy, które od pewnego już czasu istniały i jesteście na najlepszej drodze do lepszego wspólnego rozdziału. I jeśli tak właśnie było to masz prawo czuć się oszukana podwójnie- raz, że mąż złamał przysięgę małżeńską, a dwa, że karmił Cię złudzeniami. Oczywiście, że mogę się mylić, bo na pewno to co nam przekazywałaś to tylko szczątkowe informacje, niemniej taki obraz ,,Was" mi się tu ukazał.
Amis, wyrzucaj z siebie emocje, krzycz, płacz, nie dław się w bólu, nie chowaj przed światem swojej rozpaczy, to minie, podniesiesz się, może będziesz silniejsza, może poczujesz pewniej, nawet jeśli dziś wydaje Ci się to wciąż niemożliwe. Dziś jest Ci ciężko, bo załamał się Twój poukładany na nowo świat, to jest naturalne i ludzkie, ale to nie znaczy, że ten świat nie runął po to, żeby na tym samym fundamencie zbudować czegoś co będzie trwalsze i mocniejsze, cokolwiek to nie znaczy. Gdybyś chciała porozmawiać to wiesz gdzie jestem. Przytulam mocno i szczerze...